deze plaat jaren links laten liggen omdat ik (zoals zovelen hier) struikelde over de productie. zonde. want nu ik de schijf eindelijk de aandacht geef die hij verdient is wat ik hoor vooral gewoon good ol' Opeth. alle ellementen die Opeth zo uniek maken zijn hier al aanwezig; de lange dynamische composties, het contast tussen hard en zacht demonisch/breekbaar, de langgerekte repetitieve hypnotiserende riffs. alles dat Opeth gewoon Opeth maakt.

hier en daar is de boel nog een beetje uit balans, de overgangen gaan niet altijd even soepel, sommige nummers hebben net te veel ideën, andere weer net te weinig. en de vocalen zijn alles behalve slecht, maar is nog duidelijk ruimte voor ontwikkeling. (gelukkig weten we allemaal dat het met die ontwikkeling wel goed zit) maar als ik bedenk dat het een debuut is en alweer bijna 20 jaar oud, kan ik dat eigenlijk alleen maar mierengeneuk noemen.

en dan dat oude struikelblok; de productie. die valt me gelijk mee, veel steviger en ook een stuk beter afgemixt dan ik me herinnerde. wat wel meteen opvalt is dat de productie erg gedateerd klinkt. maar dat is geen kritiek. het klinkt als een 90's metal plaat en dat is het ook. en daar is helemaal niets mis mee. 3,5