Opeth - Orchid (1995)

We zijn het wel eens denk ik. Het was meer wat Thomzic schreef over de black metal waar ik mij minder in kon vinden.

Leuk overigens wat je schrijft dat er in het begin geen promofoto's waren en er in de metalbladen amper artikelen over de band verschenen. Dat wist ik niet. (In die tijd was ik helemaal in de ban van klassieke muziek.)

Dat zelfs de bandnaam bij die drie eerste albums oorspronkelijk niet op de hoezen stond droeg dan nog bij aan het mysterieuze. (Ik heb hier onlangs correcties voor doorgestuurd.)

Niet voor niets dus, dat ze ten tijde van de opnamen van Still Life een arm bestaan leiden, met amper geld om te eten, zoals Akerfeldt vertelt in het interview dat op de dvd van het concert in Royal Albert Hall staat.

Een beetje jammer dat ik Opeth pas heb leren kennen via deze site. Maar beter laat dan nooit.

Wat betreft black metal doel ik voornamelijk op de atmosfeer, zoals Edwynn ook aangeeft, wat voornamelijk komt door productie die soms rommelige en ongepolijst is. En daar hou ik niet van (dat heb ik eveneens met Kill 'm All bijv.). Neem hierbij dat ik het soms geforceerd vind overkomen, met name op Forest of October. Ik zou het bijna knip en plakwerk willen noemen.

Maar begrijp mij niet verkeerd. Voor een debuut als deze zouden velen een moord doen. Het bevat prachtige doordachte stukken muziek. Opeth zou een proces doormaken waarin zij het geluid gingen perfectioneren en uiteindelijk boven alles en iedereen zou uitstijgen. En Orchid was een mooie eerste stap daarin.

Wellicht interessante invalshoek: klassieke muziek. heeft Akerfeldt een klassieke achtergrond waardoor hij in staat is tot zulke prachtige composities te komen?

@Thomzic,

De productie is op My Arms, Your Hearse inderdaad al wat voller. In die zin begrijp ik dat het omslagpunt voor jou daar gemaakt wordt. Want muzikaal verschilt dat album volgens mij ook wel. Morningrise is nog een te verwachten vervolg op Orchid, maar op hun derde een lichte koerswijziging. Wellicht omdat Johan DeFarfalla die soms wat al te nadrukkelijk aanwezig was op Morningrise werd buiten gekieperd. Akerfeldt speelt op dat album zelf bas. Met Martin Mendez erbij op Still Life krijgt het latere Opeth geluid dan echt vorm.

Van een klassieke achtergrond weet ik niks. Bij het beluisteren van Orchid heb ik het me ook wel eens afgevraagd. Wat me vooral opvalt is dat nummers hier vaak eindigen in een soort plechtigheid, met een gedragen slepend thema. Ook op Morningrise (het einde van Nectar) en My Arms, Your Hearse (Epilogue) is daar nog wat van te horen.

In Orchid klinkt verder vooral veel Celtic Frost, Bathory en Iron Maiden door.

Op wiki lees ik niets over een klassieke achtergrond. Wel dat Mikael de zanger was van Eruption, een death metal band die hij in '88 oprichtte. Toen was hij dus nog maar 14 jaar.

Oke. Het zou anders mij anders niet verbazen als Mikael het wel had gehad. Bedankt voor de moeite!

En toen wou deze jongeman een score geven aan Orchid. Een lastige afweging. Voor Opeth begrippen vind ik deze eigenlijk ondermaats. Maar wat nu als je deze debuutplaat afzet tegen andere (debuut) metal/progressieve platen? Elke andere band zou met Orchid een hoogtepunt hebben bereikt. Laat ik eens inzetten met vier sterren, eens zien waar het eindigt.

Wat een laag gemiddelde
Dit is naar mijn idee toch een van de beste Opeth albums, hoewel dat lastig kiezen is..

Ben, na al de lovende kritieken, maar eens aan dit orkest begonnen.. en ben daar blij om ...
Geweldig! Ik zie dat andere albums hogere beoordelingen krijgen, en heb deze al diagonaal beluisterd (wat lukraak), maar benook erg onder de indruk van dit debuut. Sfeervol, mooi geproduceerd. De rustige delen zijn prachtig en constant dreigend. Zang doet mij in de gruntmodus soms denken aan oude Celtic Frost. En daar is niks mis mee!

Erg fijn album ook. Je hoort dat Michael's grunt nog niet geheel ontwikkeld is (iig ten opzichte van latere albums), maar nog steeds een van de betere die ik gehoord heb!
Wat is Anders Nordin trouwens een goeie drummer, jammer dat hij al snel de band verliet. Gelukkig was zijn opvolger ook meer dan waardig.
't Album zelf kent in mijn mening een meer Black metal achtig geluid, vooral het tempo gezien.
Ook de teksten zijn wat meer black metal gericht.
Check ook vooral het prachtige Silhouette, erg mooi pianospel.

Voor nu een 4* (zoals meeste Opeth albums).

Mikael heeft in een interview gezegd dat de orchidee die op cover staat uit Nederland komt.

Een voor Opeth begrippen behoorlijk toegankelijk album, lekkere heavy metal riffs die zo uit de jaren tachtig lijken te komen vermengd met de bruutheid van death metal.
Sommige nummers doen erg aan Iron Maiden denken, zoals The Twilight is my Robe.

Je moet dit in de tijdsgeest zien. Wat een vernieuwend meesterwerkje moet dit geweest in 95?
Erg goede plaat waar je de virtuositeit al hoort vanaf spatten. "Waar gaat die band nog uitkomen", moet men destijds gezegd hebben.
Een goede schijf toen, een goede schijf nu!
Ben deze gelijk aan het beluisteren met heritage. Daar gaat deze band dus naartoe.

Het gekke is dat de band mij destijds pas bij My Arms Your Hearse opviel. En dat terwijl ik echt heavily in de death en black scene zat. Zelfs het Candlelightlabel had er voor kunnen en moeten zorgen dat mijn black metalneus Opeths kant op kwam te staan.

Wat in Under the Weeping Moon toch een mooi nummer. Zo freaky en mysterieus als die steeds herhalende melodie erin komt na een paar minuten. Bewijst toch echt dat deze dudes vanaf het begin af aan al gewoon genoeg talent hadden.

Voor een eerste album vind ik het toch wel erg netjes gedaan van Opeth. Ik hou niet zozeer van Death Metal maar dit vind ik dan wel weer erg goed. Qua productie merk je wel dat het minder is dan zijn voorgangers maar mij stoort het niet.

Ik vind In Mist She Was Standing en The Apostle in Triumph toch wel echt de uitblinkers.

Tot nu toe geef ik het een 4, vind het erg knap gedaan voor een eerste plaat!

Ik ben erg benieuwd naar de voorgangers van Orchid. Volledig langs me heen gegaan blijkbaar

Ken jij de pré-candlelight years dan niet?

Daar staat nochtans wat van op cd als bonus. Maar om nu te zeggen dat die productie beter is dan van Orchid....

Mijn fout haha, ik bedoelde naganger. Ik toon nu een blik van schaamte.

Indrukwekkend debuut, waarop de ingenieuze mengeling van death metal en meer melodieus werk al goed te onderscheiden is. Nog niet zo goed uitgewerkt als op latere albums en productioneel had het allemaal wel wat krachtiger gekund, maar de songs zijn overwegend meeslepend.

Dit is hoe ik Opeth het liefst hoor, op het ene moment schurkend tegen de black metal en heavy metal aan en dan weer ingetogen en sfeervol. Deze combinatie houdt mij het gehele Orchid album op het puntje van mijn stoel en gaat, ondanks de lange nummers, echt nergens vervelen!

Wat mij betreft het beste Opeth album en daarom een 4,5!

deze plaat jaren links laten liggen omdat ik (zoals zovelen hier) struikelde over de productie. zonde. want nu ik de schijf eindelijk de aandacht geef die hij verdient is wat ik hoor vooral gewoon good ol' Opeth. alle ellementen die Opeth zo uniek maken zijn hier al aanwezig; de lange dynamische composties, het contast tussen hard en zacht demonisch/breekbaar, de langgerekte repetitieve hypnotiserende riffs. alles dat Opeth gewoon Opeth maakt.

hier en daar is de boel nog een beetje uit balans, de overgangen gaan niet altijd even soepel, sommige nummers hebben net te veel ideën, andere weer net te weinig. en de vocalen zijn alles behalve slecht, maar is nog duidelijk ruimte voor ontwikkeling. (gelukkig weten we allemaal dat het met die ontwikkeling wel goed zit) maar als ik bedenk dat het een debuut is en alweer bijna 20 jaar oud, kan ik dat eigenlijk alleen maar mierengeneuk noemen.

en dan dat oude struikelblok; de productie. die valt me gelijk mee, veel steviger en ook een stuk beter afgemixt dan ik me herinnerde. wat wel meteen opvalt is dat de productie erg gedateerd klinkt. maar dat is geen kritiek. het klinkt als een 90's metal plaat en dat is het ook. en daar is helemaal niets mis mee. 3,5

Mijn eerste kennismaking met Opeth was 'Blackwater Park' en van daaruit heb ik alles van deze geweldige band gevolgd en aangeschaft. Enige tijd geleden heb ik de CD-box van de Candlelight Years aangeschaft om me eens te verdiepen in het vroege werk van deze band.

Na beluistering van 'Orchid' wordt snel duidelijk dat Opeth een hele stijle leercurve heeft gemaakt tussen dit album en het punt waar ik ben ingestapt. De composities zijn te fragmentarisch en vormen geen geheel. Wat niet wegneemt dat op dit album al fantastische passages te horen zijn maar als totaal biedt het mij niet het luistergenot wat ik met het latere werk van Opeth heb.

Ook met de productie heb ik moeite. Het knalt niet en klinkt erg vlak, eendimensionaal.

Wellicht had ik dit album in een andere tijdsgeest veel beter kunnen waarderen. Nu blijf ik hangen op een 2,5.

Deze plaat heeft als voordeel dat de grunts een stuk dreigender klinken dan bij later werk als Blackwater park en Deliverance.Daar tegenover staat dat de composities en productie wel wat minder zijn.Verder wel een goed debuut ,vooral de eerste twee nummers zijn erg sterk.

Een hele charmante debuutplaat van Opeth. Qua songschrijven merk je dat er nog oefening nodig is met ambitieuze tracks die vrij abrupte overgangen bevatten. Aan de andere kant maakt dat de boel ook wel heel erg spannend en in combinatie met de sfeer die erom hangt een heerlijke plaat om naar te luisteren. Akerfeldt's schreeuwen zijn indrukwekkend en de springerige heavymetaldubbelgitaarlijnen maken mij ontzettend blij. Ook vind ik de baspartijen van Johan DeFarfalla de troef op deze plaat. Deze man luisterde amper naar metal en dat kun je horen in de jazzy lijnen.

Wow, gewoon wow.

Nu de donkere tijden weer aanbreken leek Opeth een goeie keuze voor een volgende marathon. Ik heb een flink aantal albums van de band, maar niets van voor Still Life. Orchid was zodoende onbekend terrein, maar ik blijk gelukkig een ruwe diamant te hebben gevonden. Persoonlijk hoor ik er weinig death metal in terug, maar melodieuze black, doom metal en progressieve rock zijn al duidelijk aanwezig. Gitaarpartijen die aan My Dying Bride doen denken, pianopassages die je rechtstreeks naar de onderwereld meenemen en gitaarsolo's die liefde voor de klassiekers als Iron Maiden tonen. Vergeet overigens ook niet de stevige dosis folklore die constant rondzweeft. Ergens is er een soort kennis dat de band echt nog wel beter kan, maar ik ben zo hard aan het genieten dat het me allemaal ook niet heel erg veel uitmaakt. Een album om bij weg te dromen.

Opeth is een van de eerste metalbands waar ik voor viel. In de maanden voordat Deliverance verscheen, kocht ik de limited edition van Blackwater Park. Herfst was het en dat is altijd het beste moment om Opeth te luisteren, dus dat hielp wel. Ik zou willen zeggen dat ik de hele discografie van de heren wel ken, maar Orchid is altijd onbeluisterd gebleven. Tot vandaag zeg maar. Verdomme, wat bezielde me om te denken dat dit vast nog wat amateuristisch zou zijn? Dit is magistraal! Dit is geweldig! Alle kenmerken van Opeth zijn aanwezig. Lange songs met afwisselend snelle en langzame stukken, prachtige gitaartapijten en vooral heel veel sfeer. Orchid heeft meer dan de latere platen een behoorlijk typsische mid-ninetees neerslachtigheid in de muziek zitten. Het doet wel een beetje denken aan de gothic van die dagen, zoals Type O Negative.

Het best is Opeth toch wel op de kalme momenten. Daar klinken de heren het meest duister en tegelijkertijd heel melancholisch. Een favoriet nummer heb ik niet. Ik geniet van elke compositie. Verbeterpunten zijn nauwelijks te noemen, al weet ik wel dat Opeth later nog beter zal klinken. De grunts mogen wel wat beter, maar dan nog is er niets dat het luisterplezier bederft.


En mensen, stop met dit death metal te noemen. Dit is geen death metal. Ik hoor elementen van doom, black, epic, heavy en prog metal, samen met gothic en folk

Het was al twee jaar geleden dat er nog eens een bericht verscheen bij dit album. Ik ga deze marathon zeker volgen.

In 2011, met het verschijnen van Heritage in het vooruitzicht, heb ik de hele discografie ook eens chronologisch doorlopen. Er zijn maar weinig bands die stap per stap zo natuurlijk evolueren met elk nieuw album, waarbij de lat steeds wat hoger gelegd wordt.

En dit is inderdaad zeer zeker geen death metal. Zeg het ze, Ruud!

Mooi! Een nieuwe marathon die mede door mijn straten loopt. Ik ga er eens goed voor zitten.

Om maar meteen te stellen dat ik Orchid dan weer niet ken ?....

Vooral even checken! Ik heb deze plaat echt behoorlijk onderschat.