Het naar wat meer commercieel succes snakkende The Velvet Underground - als je het zo kan noemen - bracht Loaded uit begin jaren '70.
Zonder John Cale en Maureen Tucker. Maureen was in verwachting van een kleine. Alleen maar Lou Reed, Doug Yule en Sterling Morrison. "Maar dan is het geen The Velvet Underground zonder Maureen en John!" Oh jawel hoor, Lou Reed zat er nog bij..

"IS DÍT THE VELVET UNDERGROUND!? Van dat liedje, die ene.."
"Heroin"
"Jáá precies Heroin! "
"Ja, dit is The Velvet Underground "

Het lijkt op het eerste gezicht bij lange na niet op de voorgaande albums. Maar het is toch echt dezelfde band.
"Dit album is helemaal niet de stijl van The Velvet Underground!!!"
"Oh nee, vraag ik u dan, wat is dan wél de stijl van the Velvet Underground?"
Ja.. dat is de gevoelige snaar, The Velvet Underground heeft geen bepaalde stijl, het is altijd verschillend. De enige woorden die ik in de mond durf te nemen zijn "differentiatie" en onverwachtheid". Inderdaad, dit album lijkt niet op de voorgaande, maar dát maakt het interessant, dat wat je niet verwacht maakt het leuk om je erin te verdiepen.

Maar durven wij dat wel aan? Zijn wij daar niet bang voor, om dingen te proberen die we niet gewend zijn. Waarom zouden we het risico nemen om hier goed naar te luisteren en de kans te lopen dat je ineens een gruwelijke hekel krijgt aan deze fenomenale band? Omdat je dan pas een echte muziekliefhebber bent. Proberen te luisteren naar dingen die we in eerste instantie als slecht afschaftte.
Nou mensen gewoon proberen, en je zult niet teleurgesteld worden!

Loaded...

Dat is wel degelijk een mooi album! Van het zomerachtige "Who loves the Sun" tot het sarcastische "New Age". Het luistert gemakkelijk weg, en het is iets heel anders. Als je even alles beu bent, dan pak je de cd en ga je even lekker wegdromen bij Loaded. Néé niet bij White Light/White heat, maar bij Loaded.
En dan komen ze vanzelf langs.. Alle 10. Een aantal uitschieters heeft het natuurlijk wel, zoals Sweet Jane. Maar als je het een aantal keer hebt beluisterd kom je erachter dat er geen één écht vervelend liedje op staat. "Maar het heeft geen Heroin!!" Nou, mede-muziekluisteraars, Oh! Sweet nuthin is mijn Heroin(e).

Helaas, denken sommige, is op dit album niet die rauwe stem van Lou Reed te ontdekken. Het lijkt alsof het een heel andere zanger is, maar nee mensen, luister dit album is een stuk vaker, en je hoort toch echt die rauwe ondertoon er nog in zitten. En dan zingt hij natuurlijk op die ver-schrik-ke-lijk-e valse manier. Maar die manier die niet na te doen is, en die alleen maar van Lou Reed is. Prachtig om te horen..


Helaas wordt hier op Music Meter gestemd op de niet volledige uitgave, maar de extra's bij de volledige uitgave zorgen voor nog meer plezier. De demo's zijn leuk om te horen, en voor de mensen die zich verdiepen in Lou Reed zijn solo platen, op de volledige plaat staan als extra's Oh Gin, de voorganger van Jim. Sattelite of Love en Sad Song. En dat zet ons aan het denken. Waarom stonden die al op deze plaat? Wilde hij al eerder zo'n soort plaat maken met the Velvet Underground? Want ook Stephanie Says(voorganger van Caroline Says II) is van the Velvet Underground. En dan is Lou Reed weer slim hè, daar komen wij nooit achter, laat ons maar lekker denken hè Lou. Laat ons maar gissen naar de waarheid.

Dit album heeft niet de allure van de banane-plaat, maar is toch van grote kwaliteit. Het is een fijne plaat om bij weg te dromen, om eventjes af te zijn van haar voorgangers. Niet zo diep hoeft na te denken, dan pakken wij voortaan met zijn allen Loaded.

Neem dit met een korreltje zout, ik heb geprobeerd te beschrijven wat ik wilde, het is me deels gelukt. Ik hoop dat ik mensen heb kunnen overtuigen om het te beluisteren. Ik wens uw allen veel plezier nog met Loaded!

Hoe zwart is zwart? Hoe zwart is de duivel? Hoe zwart is de albumhoes van White Light / White Heat? Hoe zwart is het album White Light / White Heat opzich? Nou geloof mij, de duivel en de albumhoes staan nog lang niet in de zwarte schaduw van dit album.
Het laatste album van, achteraf gezien voor mij het grote genie van The Velvet Underground, viool, basgitaar en orgel spelende John Cale. Na het qua aantal verkopen teleurstellende The Velvet Underground & Nico, het ontslaan van Andy Warhol en het scheiden van de wegen met Nico ging The Velvet Underground een andere richting in. Waar er op het eerste album nog een duidelijke melodie herkenbaar is en er rustige, zelfs "softe" muziek tussen zit, daar is het tweede album totaal anders. Drugs, seks, travestie en perverse humor is de "mainline" van het album.
Voor ons is die mainline enigszins te vinden, voor Lou Reed is het anders. Hij is zoals hij zelf in Sister Ray zingt: "searching for my mainline".
Sister Ray: de bedorven kers op de beschimmelde taart. Ja zeker, beschimmeld: White Light / White Heat heeft geen schoonheid in zich. Het is een album dat bedorvenheid uitstraalt in al haar glorie. Het punt zit 'm daar juist in: White Light / White Heat is een album dat ook niet op zoek is naar schoonheid. Het is het rauwste van het rauwste, het album waarachter mensen zich kunnen schuilen. Zeggend dat het niks voorstelt, dat het een grote grap is en niet serieus kan worden genomen; de gedachtegang erachter. Maar eigenlijk is het een album dat iedereen moet luisteren. Eindelijk een album dat buiten de grenzen staat, dat niet "veilig" is. Zowel instrumentaal als lyricaal.
"Grensverleggers" zijn nodig, anders zou alles te saai en te simpel worden. In de muziek is dat dit album van The Velvet Underground.
White Light / White Heat is zo grensoverschrijdend door haar gebruik van instrumenten: zoals het vrijwel altijd is zingt Lou Reed of John Cale op een gitaar, piano of basgitaar riff, dus zo ook op dit album. De gebruikte 4/4 maat van Maureen Tucker geeft een opzwiepend effect. Er wordt gebruikt gemaakt van veel distortion op zowel de gitaar als het orgel, harde gitaarsolo's en het (in Sister Ray) tegen elkaar opvechten van het aantal decibel dat de instrumenten kunnen produceren van de muzikanten. Echter, het meest kenmerkende van dit album zijn de teksten: hier komen de zwarte gedachtes van Reed en Cale naar voren.
Er wordt gezongen over de effecten van speed, een ziekelijk einde van een liefdesverhaal, seks, het mislukken van een transseksuele-operatie en travestie. In elk liedje zit iets zwarts, pervers in verschuilt wat uiteindelijk losbarst in het laatste liedje Sister Ray. Hoewel Here She Coms Now in eerste instantie lieflijk en onschuldig lijkt, is het toch niet zo. Op een fijn gitaardeuntje wordt een opkomend vrouwelijk orgasme bezongen. Het zegt iets over het album: het rustigste liedje, het meest toegankelijke liedje gaat over een vrouw die klaarkomt.
Sister Ray is dan het liedje waarbij alles loskomt. Het is een 17 minuten en 27 seconden draak van een lied dat in één keer is opgenomen. Ze wilden het als een jamsessie doen lijken. Lou Reed heeft er ooit een anekdote over verteld: "The engineer said, 'I don't have to listen to this. I'll put it in Record, and then I'm leaving. When you're done, come get me.'"
Met het geluid op het hoogste, de distortion aan werd er gespeeld op een G-F-C akkoordenschema, waarin de meest afgrijselijke dingen worden bezongen. Het is het zwartste van het zwartste. Wellicht was dit de hemel in de hel voor The Velvet Underground.
White Light / White Heat is een album dat je met beide handen moet aanpakken en eens in de tijd moet luisteren. Het is een lastig album, een rauw album, maar zo’n lelijk en afschuwelijk album dat ik het bestempel met mooi. Soms moet je een lelijk album beluisteren om al het mooie en “veilige” weer mooi te vinden. Dan is White Light / White Heat exact het goede. Voor mij is dit The Velvet Undergrounds beste album dat ze gemaakt hebben.
Dus ik neem graag een hap van de taart, en ik hoop dat meer mensen dat doen. Maar dat moet niet te vaak worden gedaan, want dan krijg je voedselvergiftiging.