menu

The Velvet Underground - White Light / White Heat (1968)

mijn stem
3,90 (505)
505 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Avant-Garde
Label: Verve

  1. White Light / White Heat (2:47)
  2. The Gift (8:19)
  3. Lady Godiva's Operation (4:56)
  4. Here She Comes Now (2:04)
  5. I Heard Her Call My Name (4:38)
  6. Sister Ray (17:27)
  7. I Heard Her Call My Name [Alternate Take] *
  8. Guess I'm Falling in Love [Instrumental Version] *
  9. Temptation Inside Your Heart [Original Mix] *
  10. Stephanie Says [Original Mix] *
  11. Hey Mr. Rain [Version One] *
  12. Hey Mr. Rain [Version Two] *
  13. Beginning to See the Light [Previously Unreleased Early Version] *
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 40:11
zoeken in:
avatar van Paap_Floyd
5,0
Je moet helemaal niks hoor. Van niet stemmen ga je niet dood.

Social_Mask
Jaaa, dat zou je niet gezegd hebben als ik het 5* had gegeven.

avatar van Schizophrenia
4,5
Social_Mask schreef:
Jaaa, dat zou je niet gezegd hebben als ik het 5* had gegeven.


Och jouw 3,5* haalt het gemiddelde toch niet zo dusdanig omlaag.
Anders bleef ik nog wel even doorzeuren.

avatar van Leeds
3,5
De 2de Velvet-plaat. Net als de eerste weer prima geslaagd. Anders klinkend en veel ruiger. De productie van de plaat is voor mij zeker geslaagd. Lekker rommelig en donker op plaat gebracht.

White Light / White Heat rockt fantastisch zonder al te veel ditjes en datjes. Kort en duidelijk zoals het een jaren 60 single moet kenmerken.

The Gift is misschien wel het meest interessant. Mooi verhaal verpakt in een typisch velvet sound.

Slepend nummer die Lady. Verschillende in toon ingezongen tekst. Eveneens origineel. ik hoor telkens op het einde van dit nummer wat hondengeblaf, nietwaar?

Here She Comes Now is het minste wat deze plaat te bieden heeft. Een soort Nico-gehalte Op I Heard Her Call My Name staan de ruigste gitaarklanken Waw

Maar het meeste spectakel staat toch op Sister Ray. Op deze plaat hebben toch wat artiesten de mosterd gehaalt. Vooral kenmerkend voor The Stranglers die voor mij met veel respect Velvetwerk in hun nummers brachten. Ian Curtis coverde eveneens dit nummer met zijn Joy Division.

Misschien wel de beste Velvet Underground plaat

johannesA
Deze plaat is wmb een beetje een teleurstelling tussen "de banaan" en VU in. Het titelnummer en Lady Godiva zijn prima. De andere nummers doen me weinig en zijn voor mijn ongeoefende oren veels te rommelig.

avatar van itchy
4,5
Kwestie van je oren oefenen dus!

johannesA
Dat zal de oplossing zijn.

avatar van LucM
4,0
Op het eerste gehoor klinkt het inderdaad rommelig (net als het debuut overigens) maar na meerdere luisterbeurten hoor je toch de klasse erin. Al boeit het debuut mij meer en vind ik het songmateriaal daar nog wat beter.
Het beste wat je kan doen is het album een tijdje laten liggen en opnieuw beluisteren, misschien heb je dan een andere kijk op en volgt de 'klik' wel.

johannesA
Ik zal het album zeker weer gaan draaien, er staan goede nummers op, maar op VU en Nico zijn de melodieen en songstructuren sneller hoorbaar. Dat spreekt mij meer aan,

avatar van Teunnis
4,5
Wat is Sister Ray een geniaal nummer

avatar van Lennonlover
5,0
sister ray... van de erste tot de laatste seconde... subliem!

avatar van Reint
4,5
LucM schreef:
Op het eerste gehoor klinkt het inderdaad rommelig (net als het debuut overigens) maar na meerdere luisterbeurten.

De opname-kwaliteit van het debuut is misschien niet zo hoog, maar rommelig vind ik niet echt passen bij die plaat (op de afsluiter na dan). Als ik deze plaat heb ik altijd het idee dat ze Warhol, Nico achter zich hebben gelaten, en de psychedelia vooral (Venus In Furs, All Tomorrow's Parties), en vervolgens hun compleet eigen zin hebben doorgedreven en de grensen van noise-muziek hebben verlegd.

avatar van doke1
Hoe zwart is zwart? Hoe zwart is de duivel? Hoe zwart is de albumhoes van White Light / White Heat? Hoe zwart is het album White Light / White Heat opzich? Nou geloof mij, de duivel en de albumhoes staan nog lang niet in de zwarte schaduw van dit album.
Het laatste album van, achteraf gezien voor mij het grote genie van The Velvet Underground, viool, basgitaar en orgel spelende John Cale. Na het qua aantal verkopen teleurstellende The Velvet Underground & Nico, het ontslaan van Andy Warhol en het scheiden van de wegen met Nico ging The Velvet Underground een andere richting in. Waar er op het eerste album nog een duidelijke melodie herkenbaar is en er rustige, zelfs "softe" muziek tussen zit, daar is het tweede album totaal anders. Drugs, seks, travestie en perverse humor is de "mainline" van het album.
Voor ons is die mainline enigszins te vinden, voor Lou Reed is het anders. Hij is zoals hij zelf in Sister Ray zingt: "searching for my mainline".
Sister Ray: de bedorven kers op de beschimmelde taart. Ja zeker, beschimmeld: White Light / White Heat heeft geen schoonheid in zich. Het is een album dat bedorvenheid uitstraalt in al haar glorie. Het punt zit 'm daar juist in: White Light / White Heat is een album dat ook niet op zoek is naar schoonheid. Het is het rauwste van het rauwste, het album waarachter mensen zich kunnen schuilen. Zeggend dat het niks voorstelt, dat het een grote grap is en niet serieus kan worden genomen; de gedachtegang erachter. Maar eigenlijk is het een album dat iedereen moet luisteren. Eindelijk een album dat buiten de grenzen staat, dat niet "veilig" is. Zowel instrumentaal als lyricaal.
"Grensverleggers" zijn nodig, anders zou alles te saai en te simpel worden. In de muziek is dat dit album van The Velvet Underground.
White Light / White Heat is zo grensoverschrijdend door haar gebruik van instrumenten: zoals het vrijwel altijd is zingt Lou Reed of John Cale op een gitaar, piano of basgitaar riff, dus zo ook op dit album. De gebruikte 4/4 maat van Maureen Tucker geeft een opzwiepend effect. Er wordt gebruikt gemaakt van veel distortion op zowel de gitaar als het orgel, harde gitaarsolo's en het (in Sister Ray) tegen elkaar opvechten van het aantal decibel dat de instrumenten kunnen produceren van de muzikanten. Echter, het meest kenmerkende van dit album zijn de teksten: hier komen de zwarte gedachtes van Reed en Cale naar voren.
Er wordt gezongen over de effecten van speed, een ziekelijk einde van een liefdesverhaal, seks, het mislukken van een transseksuele-operatie en travestie. In elk liedje zit iets zwarts, pervers in verschuilt wat uiteindelijk losbarst in het laatste liedje Sister Ray. Hoewel Here She Coms Now in eerste instantie lieflijk en onschuldig lijkt, is het toch niet zo. Op een fijn gitaardeuntje wordt een opkomend vrouwelijk orgasme bezongen. Het zegt iets over het album: het rustigste liedje, het meest toegankelijke liedje gaat over een vrouw die klaarkomt.
Sister Ray is dan het liedje waarbij alles loskomt. Het is een 17 minuten en 27 seconden draak van een lied dat in één keer is opgenomen. Ze wilden het als een jamsessie doen lijken. Lou Reed heeft er ooit een anekdote over verteld: "The engineer said, 'I don't have to listen to this. I'll put it in Record, and then I'm leaving. When you're done, come get me.'"
Met het geluid op het hoogste, de distortion aan werd er gespeeld op een G-F-C akkoordenschema, waarin de meest afgrijselijke dingen worden bezongen. Het is het zwartste van het zwartste. Wellicht was dit de hemel in de hel voor The Velvet Underground.
White Light / White Heat is een album dat je met beide handen moet aanpakken en eens in de tijd moet luisteren. Het is een lastig album, een rauw album, maar zo’n lelijk en afschuwelijk album dat ik het bestempel met mooi. Soms moet je een lelijk album beluisteren om al het mooie en “veilige” weer mooi te vinden. Dan is White Light / White Heat exact het goede. Voor mij is dit The Velvet Undergrounds beste album dat ze gemaakt hebben.
Dus ik neem graag een hap van de taart, en ik hoop dat meer mensen dat doen. Maar dat moet niet te vaak worden gedaan, want dan krijg je voedselvergiftiging.

avatar van orbit
3,5
Interessante plaat, terwijl het ook redelijk amateuristisch is allemaal, productie kwam laatst in de rij. Maar daar kan ik me overheen zetten. Jammer dat ook Sister Ray zich uitmondt in een soort van abc gepiel waar zwakke bandjes als Grateful Dead het patent op leken te hebben.. gewoon om het gepiel te kenschetsen.

avatar van schizodeclown
4,5
Dit is DE plaat om er een sigaret bij te pakken en je stoer bij te voelen
Rock n Roll baby

avatar van Booyo
3,5
Voor mij is dit geen muzikaal meesterwerk, maar wel een meesterwerk pur sang qua teksten. Het is dan ook geen album wat ik is lekker op zet om muziek te luisteren (op White Light / White Heat en Here She Comes Now na), maar het is wel reuze interessant om de nummers te luisteren met de teksten erbij, en eventueel wat extra informatie van wikipedia.

Dan kom je ook een verklaring tegen voor het gepiel wat orbit aankaart.

The studio recording of "Sister Ray" was recorded in one take. The band agreed to accept whatever faults occurred during recording, resulting in over seventeen minutes of highly improvisational material.


3,5*

paranoidandroid
ik zou Sister Ray toch geen gepiel noemen. dan denk ik meer aan Yes o.i.d. Sister Ray is gewoon één vuige bak klereherrie, geen gepiel aan.

4,0
Wat een ongelofelijke tering herrie dacht ik toen ik deze plaat voor het eerst luisterde.
Nu nog steeds eigenlijk, maar wel hele lekkere teringherrie.
Sister ray is een heerlijk nummer om keihard op te zetten als ik aan het trainen ben.
Hou het dan net wat langer vol.
Wel een plaat die nuchter een stuk minder is haha.
4

avatar van niels94
4,0
Na Sister Ray eens los gehoord te hebben viel dit toch ietwat tegen. Dat blijkt duidelijk het sterkste nummer te zijn. De andere nummers zijn op zich wel aardig, maar ook weinig bijzonder. The Gift vind ik dan weer weinig aan, dit omdat ik het nu één keer aandachtig gevolgd heb (het verhaal is goed, dat moet ik ze nageven) maar omdat het gewoon droog verteld is met op de achtergrond dat ene gitaartje, heb ik totaal geen zin om nóg een keer 8 minuten daar naar te luisteren, ik weet nu hoe het verhaal gaat en eindigt. Maar goed, dit zeg ik na één luisterbeurt, wellicht dat een paar meer er verandering in kunnen brengen (heb al gelezen dat het een groeialbum is, ga dan ook nog niet stemmen).

avatar van jellecomicgek72
Luister anders eerst VU&N eens, of The Velvet Underground - The Velvet Underground. Kut, ik moet deze ook nog luisteren...

Germ Stoned
Sister Ray is toch wel een vd beste nummers van The Velvet Underground
Ik vind dit album wel iets minder dan The velvet underground & Nico

avatar van Don Cappuccino
4,5
Volgens RateYourMusic is dit de allereerste Noise Rock-plaat. Een nummer als Sister Ray gaat inderdaad behoorlijk die kant op.

Dit album bewijst dat lelijkheid ook heel mooi kan zijn. Alles rammelt als een gek maar toch is het geweldig. Wat een heerlijke vuige sound heeft dit album, toch nog wat lekkerder dan het debuutalbum wat ook erg goed is. In ieder geval een erg interessant album wat ik zeker vaker ga luisteren. Misschien dit weekend eens kijken of ik hem ergens zie. Met een beoordeling wacht ik natuurlijk nog even.

avatar van niels94
4,0
Don Cappuccino schreef:
Volgens RateYourMusic is dit de allereerste Noise Rock-plaat. Een nummer als Sister Ray gaat inderdaad behoorlijk die kant op.

Dan sta ik daar niet alleen in, ik had ook dat idee bij Sister Ray. Fenomenaal nummer is dat, de rest vind ik goed tot erg goed maar ook weer niet top, waardoor het een 3,5 krijgt.

avatar van niels94
4,0
Toch maar een halve ster omhoog gehaald, toch wel een geweldig album. Wellicht zit er nog wel verdere verhoging in, in de toekomst... Sister Ray is in elk geval één van mijn favoriete nummers ooit zo'n beetje, geniaal.

avatar van Don Cappuccino
4,5
Het grappigste is dat ik dit album ben gaan beluisteren door het nieuwe album van Lou Reed & Metallica, zo´n beetje het grootste gedrocht wat ik ooit heb gehoord. Dit album heb ik inmiddels origineel en al erg vaak gedraaid, vooral Sister Ray!

avatar van noruas
4,5
Sister Ray is echt fantastisch, dat orgelwerk van Cale enige jammere van deze plaat is The Gift, na een keertje luisteren ken je de clou en is het niet zo interessant meer, de jam in het andere kanaal vind ik ook niet erg boeiend..

Lukk0
Met het afscheid van Nico werd door The Velvet Underground op het tweede album alle lieflijkheid direct ook vaarwel gezegd. Op het debuut waren nog enigszins popnummers te vinden, maar die zijn hier vervangen door experimenten, schurende gitaren, voortstuwende drums en jamsessies. The Velvet Underground, hier voor het laatst met Reed én Cale, zocht hier nog maar eens de grenzen van de popmuziek op, waarvan ze de grenzen op hun debuut al danig verlegd hadden.

White Light/White Heat is nog een relatief onschuldig instappertje, in een stijl die we van Lou Reed kennen. Vrij luchtige sound, maar bij nadere beluistering blijken de tekst en instrumentatie niet zo luchtig te zijn. Drugsmisbruik, zowel uitgesproken als hoorbaar in met name de bas.

The Gift heeft een erg interessant concept, met een short story uit de linkerspeaker en instrumentatie uit de rechterspeaker. Wel is de houdbaarheid van dit nummer iets minder, er zit een bepaald plot in het verhaal en als je dat een keer gehoord hebt is het de volgende keer natuurlijk minder interessant. Gelukkig hebben we de instrumentatie nog, die een hoop goed maakt.

Toch een niemendalletje dan? Het lijkt er wel op, Lady Godiva's Operation kan in mijn ogen duidelijk niet mee met de rest van het album. Vooral de afwisseling in de tweede helft van het nummer tussen Cale en Reed kan me niet zo bekoren, die kraak die er ineens inkomt bij Sweetly is me net iets teveel.

De draad wordt weer opgepakt met een typisch Reed-nummer, oorspronkelijk bedoeld voor Nico, maar uiteindelijk toch op White Light/White Heat terecht gekomen. Here She Comes Now combineert net als de opener een bepaalde luchtigheid met teksten met een dubbele bodem, alleen ligt dat er hier veel minder dik bovenop.

Het zwaartepunt van het album ligt duidelijk bij de tweede helft, die met I Heard Her Call My Name begint, en dat is een hele overstap van het vorige nummer. Ineens stevige distortion in de gitaren en twee valse gitaarsolo's zorgen voor een ruwe en agressieve sfeer, ook tot uiting komend in Reed's zang en ee-hee's. Die tweede gitaarsolo is hoogstwaarschijnlijk de vetste die ik gehoord heb, volslagen uit de bocht en drijvend op een enorm brok adrenaline. Hoogstaand is het niet, maar wel ontzettend gaaf.

En dan Sister Ray er nog achteraan. Je zou je album maar op die manier af kunnen sluiten. In één keer opgenomen, gebaseerd op slechts een paar akkoorden en verder een hoop improvisatie van met name Cale en Reed. Gooi er nog wat teksten over drugsgebruik, seks en geweld bij en die heerlijke drums van Maureen Tucker en je hebt één van de meest vooruitstrevende rocknummers aller tijden. In de jazz was dit natuurlijk al een bekend concept, maar met deze hoeveelheden distortion op een rockalbum was dit volgens mij toentertijd vrij uniek. En nog steeds niet overtroffen, dat natuurlijk ook.

Op de eerste drie albums vind ik The Velvet Underground eigenlijk altijd goed, maakt niet uit of het avant-gardistisch, poppy of ergens daartussenin is, maar dit laatste album met John Cale doet er wat mij betreft zeker goed aan om duidelijk voor het experiment te kiezen. Een tweede Velvet Underground & Nico zat er niet in en Cale heeft veel minder dan Reed het gevoel voor popnummers. Als dat dan zulke nummers oplevert, die ondanks de verouderde productie nog steeds geweldig klinken, is dit gewoon één van de grootste klassiekers aller tijden.

avatar van richiedoom
2,5
Na het beluisteren van dit album, Het debuut van VU, en 'Lulu' met Metallica, kan ik concluderen dat ik nooit fan zal worden van ook maar iets waar Lou Reed aan meewerkt. En ik heb het echt geprobeerd. Ik snap de muziek gewoon niet, het doet me niks, ik erger me er aan en ik ga me er ongemakkelijk door voelen. Constant hetzelfde riffje in Sister Ray, 17 minuten lang! Ik kan het gewoon niet aan.

avatar van bennerd
Zit deze net te beluisteren en het begon wat drammerig (die tweede track...), maar nu schalt I Heard Her Call My Name door de koptelefoon. Godver, wat vet!

avatar van captain scarlet
4,0
Was destijds 'n indrukwekkende plaat. 'n stuk rauwer en experimenteler als hun debuut.
We draaiden Sister Ray regelmatig keihard in een kamertje van 3 bij 4 als we apestoned waren. Wat 'n hypnotiserend nummer was dat. Heb de LP toen ooit uitgeleend en nooit meer teruggezien. (doe ik nu niet meer, Lp's uitlenen) Toch weer eens op zoek gaan naar dit album.

Gast
geplaatst: vandaag om 14:51 uur

geplaatst: vandaag om 14:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.