Nou, daar ging hij dan.
Sonata Arctica's nieuwe album waar ik lang op gewacht had.
Sta te trappelen bij de music store en neem mijn felbegeerde special edition met de acoustic extra cd mee naar huis toe.
Stop de cd braaf in mijn computertje en zet het album op het draaien.
Vol verwachting van een heerlijk stukje Sonata Arctica.

Maar wat schetst mijn verbazing?
Dit is niet de Sonata Arctica waar ik mee was opgegroeid?
Reckoning Night was een leuke draai in de muziekstijl van Sonata, en Unia was een nog te verwerken verandering.
Maar dit album is mij veel te dramatisch. Te rustig. Nergens meer de heerlijke meezingstukken waar je lekker op mee kunt springen.
Het echte snelle is er al jaren vanaf, maar ze gaan nu wel heel ver door.
Een zware teleurstelling naar mijn smaak.

Mocht mijzelf gelukkig noemen de band vanaf Winterhearts Guild te kennen.
Topprestatie is nog altijd Silence. Met als bekroning op het album, The power of one. een heerlijke compositie van alle elementen waar sonata voor stond.

Maar ik denk dat de wisseling van de leden hierbij sonata bij mij de release van het album Days of Grays voor mij een Day of Black is geworden.
Helaas