Dark Side of the Moon. Hiermee is eigenlijk alles al gezegd. Het is een album dat zichzelf als standaardwerk heeft gevestigd op een positie die met de jaren enkel sterker wordt. Eén van de platen die elke muziekliefhebber in zijn bezit zou moeten hebben.

Openers Speak to Me/Breathe lanceren de luisteraar in een muzikale trip en zo zou dit album ook beluisterd moeten worden: in één ruk, zonder pauze of onderbreking. Het hypnotiserende On the Run leidt daarna het echte machtsblok van dit album in: de opeenvolging van Time, The Great Gig in the Sky, Money en Us and Them. Bij Any Colour You Like zakt de spanningsboog even en krijgt de luisteraar even rust. Een goed nummer, maar duidelijk minder dan de voorgaande en volgende nummers. Het album lijkt mooi af te ronden, maar dit is slechts schijn. Het is een klein voorzetje voor de finale van dit album: Brain Damage en Eclipse, die de luisteraar een laatste uppercut geven en lanceren op een trip die pas eindigt nadat de laatste noot van Eclipse al enige tijd is uitgestorven. Toegegeven, de overgang van Any Colour You Like naar Brain Damage had mooier gekund, maar dan is ook al het negatieve over dit album gezegd.

De afzonderlijke nummers van dit album zijn, op zichzelf staand, goed tot geniaal, maar het is als geheel dat dit album zijn ware kracht toont. Een absolute vereiste om dit als popliefhebber in je leven gehoord te hebben!




NB: Ik noem dit pop, maar dit is omdat ik (persoonlijk) als hoofdstromingen slechts klassiek, jazz en pop onderscheid. Dus aub geen commentaar dat Pink Floyd geen pop maar psychedelische rock of zo is. Dat is een discussie die buiten de bedoeling van deze recensie valt. Dit is trouwens mijn eerste berichtje op deze geweldige site en de eerste recensie die ik ooit schrijf. Smaakt naar meer!