De meest succesvolle Nederlandse artiest. Hij komt met een nieuwe. Al mijn vooringenomenheid probeer ik aan de kant te gooien en luister.
De teksten bespreek ik later en kort.

De opening is uptempo en pittig. “Het beste wat ik ooit had.” Daarna “De weg terug” de piano is herkenbaar en al vaker gehoord. Een paar fluisterzinnen en Marco mag uithalen. De fans zullen hier kirren van genot.

Als je bloedjes van kinderen hebt en een scheiding achter de rug of voor de boeg hebt is dit album kaassie. Dat er op zeker wordt gespeeld is duidelijk, er volgt een duet met Trijntje. Het intro kan Ewbank inmiddels dromend componeren. Verlaten, zwelgen in verdriet, ze doen het knap, dat zeker.

Na vijf nummers begint het te irriteren, sorry. Ali B is zelfs voor het Ewbank/Borsato consortium te voor de hand liggend en dus mag Dhr. Pardoel semi hip hoppen.

“Verlies” volgt. Ik wil hem graag geloven, hij geloofd het zelf, dus wie ben ik dan. Een intense Tour de Force qua zang.

Marco, het is de hoogste tijd voor andere liedjesschrijvers, andere insteek. Dit is zo langzamerhand genant. Elk nummer van dit album is eerder gedaan en ook nog door jezelf. De opbouw, pianowerk, melodielijnen, thematiek, de teksten, de productie, zelfs de woorden. De duetten die je mijlenver van te voren kunt uittekenen.

Maar het dieptepunt moet nog komen. Een duet met dochter Jada. “samen voor altijd.” Het glazuur springt niet alleen van mijn tanden het maakt me ook droevig. Lange Frans en nog een ander Ewbankje zijn er bijgesleept. Is er niemand in hun omgeving die verteld dat het best een onsje minder mag?

De rest van het album beluister ik inmiddels met verbazing. Het effectbejag begint op de lachspieren te werken. Ik wordt zelfs achterdochtig. Is dit een “Spitting Image” album? Het zou een goeie putz zijn, ik vrees het ergste.

“Muziek” sluit het geheel af. In stijl. Plat, voorspelbaar, luid, met een snufje dance en hip hop.