Na enkele reacties gelezen te hebben ben ik verder helemaal "blank" begonnen aan deze plaat. Ik had nog nooit van het album of Al Stewart (shame?) gehoord dus ik wist totaal niet wat te verwachten, en met 3 kwartiertjes "over" wilde ik me er wel aan wagen.

Het titelnummer is verreweg het beste, maar ik heb wel een beetje het idee dat Alan Parson zich hier helemaal verliest achter de knoppen. De piano op links en de gitaar op rechts zijn heerlijk, maar ze zorgen er wel voor dat ik de zang totaal niet kan volgen. Het enige wat ik daadwerkelijk hoor is "the year of the cat"...

Geen slecht album, maar "gewoon" een lekkere popplaat waar ik echter niet vaak naar ga luisteren.