menu

Al Stewart - Year of the Cat (1976)

mijn stem
3,77 (320)
320 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: RCA

  1. Lord Grenville (5:00)
  2. On the Border (3:22)
  3. Midas Shadow (3:08)
  4. Sand in Your Shoes (3:02)
  5. If It Doesn't Come Naturally, Leave It (4:28)
  6. Flying Sorcery (4:20)
  7. Broadway Hotel (3:55)
  8. One Stage Before (4:39)
  9. Year of the Cat (6:40)
  10. On the Border [Live] * (3:49)
  11. Belsize Blues * (3:30)
  12. Story of the Songs * (9:42)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 38:34 (55:35)
zoeken in:
avatar van Bluebird
4,5
Stijn_Slayer schreef:
Dat geknepen, nasale stemmetje vind ik toch wel tamelijk irritant, ja. Breekbaar vind ik dit album ook niet echt klinken, daar is het allemaal veel te dik voor aangezet. Kalere uitvoeringen werken daar beter voor.

Dat vond ie daarna waarschijnlijk zelf ook. Neemt niet weg dat ik Al Stewart unplugged een stuk minder over vind komen dan met een wat rijkere produktie. Vooral omdat hij zelf al een weinig indrukwekkend vocalist is. En sterk afhankelijk van eerste klas muzikanten. De grandeur van een Parsons heeft hem daarom ook niet voor niks geen windeieren gelegd.

Hij wil later dan ook gewoon weer zijn eigen muziek maken op een leeftijd waarin hij met veel valse illusies heeft afgerekend. Hoe het dan ook klinkt/overkomt zal aan de loyaliteit van de fanbase afhangen... de sympathieke kant blijft toch weer dat je luistert naar iemand die er als persoon staat en niet als een commercieel/gelikt produkt...

avatar van musician
4,5
Voor de liefhebbers die graag grote delen van Year of the cat weer eens live willen horen: 5 augustus is Al in Paradiso!

Ozric Spacefolk
Oh dat is wel erg gaaf.
Kijken of iemand mij wilt tracteren...

WPE
Ooit een keer aangeschaft uit interesse vanwege het titelnummer year of the cat en on the border. Een leuk album.

avatar van freitzen
4,5
Die relatief onbekende bonustrack "Story of the Songs" is toch wel een episch meesterwerk hoor.


avatar van freitzen
4,5
Zeg ik toch? Goed verhaal, episch.

Zonder gekheid: prima album verder. De eerste drie nummers zijn goed, daarna wordt het iets minder met soms een beetje knullige toetsen en drums, maar de laatste drie nummers zijn weer uitstekend met als hoogtepunt - nou ja, vul maar in.

Ozric Spacefolk
Inderdaad zijn de middelste drie tracks de minste. Maar de overige zes zijn zo ongenadig sterk, dat ik toch een 5* toe ken.

avatar van bikkel2
3,5
Toevallig een paar weken terug weer eens gedraaid. Viel me ondanks een paar voltreffers die dit album in huis heeft, toch wat tegen. Doet in sommige opzichten ook wat gedateerd aan met die typische mid 70's soundjes.

Plaat begint erg sterk inderdaad en eindigd voorteffelijk. Maar het middenstuk is niet geweldig.
Altijd meer gehad met opvolger Time Passages.
Heeft wat minder highlights maar is coherenter in zijn geheel.

Fedde
bikkel2 schreef:
Altijd meer gehad met opvolger Time Passages.
Heeft wat minder highlights maar is coherenter in zijn geheel.

Ik heb precies dezelfde ervaring. Twee dagen geleden dit album nog eens beluisterd en toen viel me op dat ik eigenlijk alleen Lord Grenville en de single successen On the Border en Year of the Cat echt goed vond. De stem van Al waardeer ik, maar producer Alan Parsons, die ik hoog heb zitten overigens, heeft een aantal songs wel wat te seriel laten klinken en, zoals gezegd, tijdgebonden jaren '70. Stewart kan wel een wat rauwere productie aan om zijn stem te laten contrasteren. Opvolger Time Passages is zowel qua songs als in productie een stukje beter.

avatar van bikkel2
3,5
Precies Fedde. Zelfde beleving inderdaad.

Ozric Spacefolk
En Modern Times niet te vergeten. Die is ook veel meer rock dan deze.

avatar van SemdeJong
4,0
Mooie plaat waar ik nog geen stem voor uitgebracht heb. Vanavond weer beluisteren en dan er een stem aan geven. Een stem op een goede plaat uitbrengen vind ik altijd lastig. Zeker een hoge stem.

Ozric Spacefolk
SemdeJong schreef:
Mooie plaat waar ik nog geen stem voor uitgebracht heb. Vanavond weer beluisteren en dan er een stem aan geven. Een stem op een goede plaat uitbrengen vind ik altijd lastig. Zeker een hoge stem.


En dan het volume tijdens One Stage Before op 11 zetten!

avatar van SemdeJong
4,0
Ok dit is jaren 70 muziek! So what. Ik ben pas bewust muziek gaan luisteren in de jaren 80. Maar dat is helaas al weer lang geleden. Als ik deze plaag draai (ik draai nooit meer een plaat maar stream) dan word ik blij. Dit is een fijne plaat voorzien van een mooie hoes.

Ozric Spacefolk
Elk tijdperk heeft haar charme. De knullige, rommelige mono-producties van de 60's, de warme, wollige sound van de 70's, de kille, overgeproduceerde technische producties van de 80's, de terugkeer naar warm en wollig in de 90's, en hedentendage weer die sound van de 80's maar ook van de 60's.

Ik vind het allemaal wel wat hebben. Behalve veel te harde platen, zoals tegenwoordig ook wel vaak is; The Loudness War.

Maar platen zoals deze kalmeren mij enorm, zo heerlijk kalm en mooi.

avatar van Dirruk
3,0
Deze plaat pas gekocht voor de titelsong. Wat een schitterend nummer is dat toch. Hoopte verder nog verrast te worden met andere nummers van hetzelfde niveau. Helaas bleef dit uit. Al met al geen spijt van deze aankoop. De hoes mag er ook zeker wezen

avatar van bikkel2
3,5
Duidelijk een plaat die door de twee sterkste songs en ook singles ( dus mooi affiche) titelsong en On The Border, een succes werd.
Het is een sympatieke plaat, maar geen echt geweldig album.
Net even teveel vulmateriaal en te braafjes.
Maar Al Stewart is wel een heel aardige songwriter.
Time Passages, de opvolger, is imo een stuk beter in balans.
Juist met het ontbreken van hits, werd die plaat over het hoofd gezien.

avatar van Dirruk
3,0
2de keer dat ik me hier aan waag. Zie aan mn reactie dat ik hier (bijna) precies een jaar geleden voor het eerst kennis mee had gemaakt. Volgend jaar kom ik weer met een 3e poging.

Hij valt beter dan de eerste keer. De verwachtingen zijn wat lager. Al Stewart is een prima zanger en kan net aan 40 minuten boeien. De eerste 2 nummers zijn erg goed te doen. Vanaf daar is het eigenlijk gewoon wachten op op het laatste nummer. Niet erg hoor, maar je moet wat te doen hebben in de tussentijd.

voodoochild
Al Stewart - Year of the Cat lekker sfeervolle muziek

avatar van gaucho
5,0
Dirruk schreef:
De eerste 2 nummers zijn erg goed te doen. Vanaf daar is het eigenlijk gewoon wachten op op het laatste nummer. Niet erg hoor, maar je moet wat te doen hebben in de tussentijd.

Pfoe - One stage before, Flying sorcery en Broadway Hotel aan je voorbij laten trekken onder de noemer 'je moet in de tussentijd even wat anders te doen hebben'? Zo'n zin moet ik echt effe twee keer lezen om 'm goed tot me te laten doordringen...

Tja, smaken verschillen natuurlijk, en misschien is deze muziek ook wel wat tam voor jongere luisteraars. Maar ik vind dat allemaal prachtnummers die per saldo weinig onderdoen voor de eerder genoemde nummers. Als is het ook wel weer zo dat de eerste twee nummers en de afsluiter de drie beste nummers van deze plaat zijn.
Het helpt in mijn geval natuurlijk ook dat ik deze al kort na zijn verschijningsdatum kocht en hem sindsdien in meerdere incarnaties grijs heb gedraaid. Echt zo'n plaat waar ik mee opgegroeid ben en die mij gedurende mijn hele leven vergezeld heeft als een goede vriend, die ik nog altijd eens in de zoveel tijd opzoek.

Dat maakt me bevooroordeeld, ik weet het. Maar dit is een plaat waar ik nooit genoeg van krijg, die me iedere keer weer aanspreekt. Vanwege het - in mijn ogen dan - bijna volmaakte evenwicht tussen tekst (veel referenties aan films en historie, met een heleboel name-dropping, die mij inspireerde om daarnaar op zoek te gaan) en muziek, tussen ingetogen speelplezier en opnamekwaliteit. Het is vrij traditionele, folky popmuziek, maar ik vind er prachtige nuances in zitten.
Zoals die prachtige basloopjes en de tinkelende Spaanse gitaar in On the border en die hele opbouw van het meesterwerk Year of the cat (de song dus). Sowieso vind ik het moment waarop de gitaarsolo wordt afgewisseld met die saxofoon in het titelnummer een van de mooiste momenten in de popmuziek.

Het zal in menig oor best wat braafjes klinken, maar dat zij dan maar zo. Voor sommige muziek moet je in de juiste stemming zijn, maar ik kan dit album elk moment van de dag draaien. Verveelt nooit.

avatar van kort0235
4,0
Weer eens beluisterd vanaf de LP na lange tijd. ik vind het nog steeds een prachtig album en het nummer Year of the Cat blijft geweldig!! Behoort echt tot de legendarische popsongs.
Time Passages zal ik binnenkort ook weer eens beluiteren.

avatar van Marco van Lochem
4,5
In juli 1976 verscheen in Europa het album “YEAR OF THE CAT” van singer songwriter Al Stewart. De Schot bracht zijn eerste album uit in 1967 en was een geliefde preformer bij een klein publiek. Na zijn eerste samenwerking met producer Alan Parsons in 1975, was “YEAR OF THE CAT” zijn definitieve doorbraak naar het grote publiek. Het titel nummer werd een regelrechte klassieker en de tweede single “ON THE BORDER” werd ook een hit. Wat “YEAR OF THE CAT” zo mooi maakt is de productie van Parsons. De instrumenten en zang zijn kraakhelder opgenomen en het geheel heeft een commercieel sausje gekregen. Iets waar Al Stewart zelf niet zo blij mee was, aangezien het hem een ander geluid gaf, dan die van de troubadour van de jaren ervoor. Het publiek klaagde niet en kocht het album massaal en dat heeft de nu 73 jarige zanger/componist geen windeieren gelegd. Een prachtplaat, met als persoonlijke hoogtepunten "LORD GRENVILLE", "ONE STAGE BEFORE" en de 2 hits, dat in het rijtje door Alan Parsons geproduceerde albums een speciaal plaats in neemt.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
geplaatst:
Op de studentenvereniging waar ik indertijd lid van was stond het cassettebandje met dit album zo ongeveer in een eeuwige loop (inderdaad, for infinity), samen met Hotel California, Wish you were here en City to city – als iemand langer dan twee seconden twijfelde wat er nu weer eens op moest schalde bijna automatisch één van die vier platen door de bar. Year of the cat heb ik daarna jarenlang niet meer gehoord, maar toen ik hem dan eindelijk weer eens draaide merkte ik tot mijn verbazing dat hij frisser dan ooit klonk en dat ik hem ondanks die tientallen luisterbeurten eigenlijk nog altijd niet zat was.
        En dat is feitelijk geen wonder. Negen nummers die stuk voor stuk compositorisch uitgekiend in elkaar zitten met ijzer-ijzersterke melodieën, zeer afwisselende arrangementen met slimme pianootjes, scherpe gitaarsolo's en bedwelmende orgels, teksten waarin Stewart zijn meesterlijke mix van geschiedenis, romantiek en mysterie perfect tot uiting kan laten komen, geproduceerd met een vol en warm geluid en verpakt in een kleurrijke en direct aansprekende hoes waarmee je alle kanten uit kan. Na Modern times heb ik ook dít album weer voor de zoveelste maal ontdekt, en ook nu ben ik hem nog steeds niet zat – dit moet toch wel één van de meest afwisselende en van levendigheid doorstroomde platen zijn die ik ken.
        Mijn twee favoriete nummers zitten helemaal op het einde : natuurlijk het zwoele titelnummer met die drie solo's op rij, maar daarvoor nog het sfeervolle One stage before met dat mysterieuze orgeltje. Toch ook nog even aandacht voor het nummer dáár weer voor, Broadway Hotel met dat instrumentale slot waarin de viool een solo in ¾ speelt terwijl de drums een 4/4-tempo aanhouden. En dáár weer voor... maar nu houd ik op, want elk nummer van dit album zou op bijna elke andere plaat een kandidaat voor een vinkje zijn, ook na honderd keer luisteren.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:37 uur

geplaatst: vandaag om 22:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.