Al Stewart - Year of the Cat (1976)

Het doorbraakalbum van Al Steward. Deze singer/songwriter liep al een poosje mee in de muziekwereld , maar eindelijk lukte het door de juiste airplay (met name van het titelnummer als single) om door te breken.
Hierna werd dit al een stuk minder , omdat hij nooit te boek stond als een man van singles of een commercieele omzwaai.
Pakkend is het allemaal wel op deze plaat. sfeervolle melodieze pop met een lichte symfonische inslag. Alan Parsons zat achter de knoppen , misschien wel vandaar.
Steward heeft een sympatiek stemgeluid en zijn songs, misschien wat netjes , ademen een relax gevoel uit.
Fraai is het kalme Lord Grenville , de 2e hit On The Border , met het fraaie spaanse gitaarspel en ook de andere songs zijn heel aardig in hun soort.
Verwacht nergens aparte wendingen of veel vuur , want daar zul je Steward niet op betrappen.
Het album hoe aardig ook , draait om het titelnummer. Een ware klassieker en nooit vergeten.
Hierna imponeerde hij nog op Time Passages , een plaat die niet onderdoet voor deze , maar een stuk minder succesvol was.
De albums erna zijn nooit slecht , maar verrassend is het niet meer.

Dit is absoluut niet zijn beste album.
Wel zijn meest bekende.

Modern Times en Time Passages zijn minstens zo goed en het werk van Al van begin jaren zeventig is veel minder rock en meer folkish. Zongs als Nostadamus en Roads to Moscow zijn ongeevenaard.

Desalniettemin is deze plaat een zeer aangename.
Een strakke band en lekkere solo's (electrische piano op Midas Shadow, viool op Broadway Hotel, Sax op Year of the Cat en natuurlijk veel akoestische en elektrische gitaarsolii).

Songwriting is helemaal prima in orde.
Een beetje hupl van Peter Wood, die het beroemde piano-intro enthem van Year of the Cat heeft verzonnen.

Misschien weet jij dat wel Kingsnake. Van Nostadamus bestaat een geweldige liveversie. Ik ken afgezien van ''acoustic live'' geen andere livealbums van Steward.
Zou het kunnen dat er een liveplaat is waar die versie opstaat.
Of misschien een compilatiecd?

Ik ga dat eens voor je na.

Op Rhymes in Rooms (akoestisch) staat iig Nostradamus, dit album staat in de wacht om goedgekeurd te worden.
Maar je kan het natuurlijk alvast zoeken op Amazon of Bol.

Wist je dat ik ook Time Passages - live, in de wacht heb gezet.
Daar staat een geniale versie van Roads to Moscow op.

Interessant , ik ga eens speuren. Bedankt voor je info.

Een geweldige (elektrische) Nostradamusuitvoering staat in ieder geval op ''Indian Summer - Al Stewart Live At The Roxy Theathre L.A. '81''. De eerste keer dat ik het nummer hoorde en deze is voor mij werkelijk superieur aan de studioversie van Past, Present & Future. Hierop ook het niet minder schitterende ''Roads to Moscow''. Al op zn best in zijn hoogtijdagen.

Dat zou 'm zo maar kynnen zijn Bluebird. Het klinkt inderdaad of het begin jaren 80 is opgenomen.
Volgens mij is dat album niet zo makkelijk te krijgen.

Dat klopt, maar Amazon.com heeft um wel. Hij is iig nog gewoon in de reguliere handel. Suc6

Ow, Bol.com ook. Voor een luttele 8 euro.

Dat klopt, die plaat hadden we ook nog.

Een mooi album dat #5 haalde in US billboard album 200. En de titelsong haalde # 8 in billboard pop chart. Alleen heeft Al Stewart een stem die mij persoonlijk na een aantal nummers gaat irriteren.
Een beetje lijzig en niet erg mannelijk, hij legt ook niet erg veel emotie in zijn stem. Ik word dan altijd ook meer aangesproken door zijn teksten en de nostalgische sfeer van zijn muziek die hem weer onderscheid van andere artiesten.

Trouwens "time passages" was minstens zo succesvol, haalde #10 in de US album charts, en de titelsong haalde # 7 in de billboard popchart.

Kan ik redelijk onderschrijven. Al is het type ''bard'' met een uitgesproken gladde en ietwat bekakte dictie. Zijn kracht ligt echter wel in een duidelijk gearticuleerde, doordachte en daardoor ruimtelijk weergegeven verhaallijn. En ach, die ''mannelijke'' frustraties laten we toch lekker over aan o.a. de metal- en rockscene met een doorgaans wat lager tekstueel nivo?

Ook ik, toen 22 jaar, werd gepakt door het nummer Year of the Cat en kocht de lp, maar kan tegenwoordig zijn lijzige stem niet meer horen.

En hij is niet onsympatiek. Hele aardige man. Té vriendelijk eigenlijk voor de muziekbusiness.

Ja, de stem die je hebt, daar moet je het mee doen. Geldt ook voor Al Stewart. Ik heb er niet zoveel moeite mee, het is geen onaantrekkelijke stem voor mij of een reden om hem uit het raam te kieperen.

Misschien dat hij op wat stevigere cd's beter tot zijn recht komt? (24 carrots?) Ik vermoed eigenlijk van niet. Dan maar de bard status van Bluebird, is meer te preferen voor Al Stewart.

Al Stewart is helemaal geen rockzanger. Zelfs in de uptemponummers klinkt hij veel te soft. Hij is een typisch klassieke singer/songwriter en op zijn best als minstreel, troubadour , folkzanger en wat dies meer zij. Verhalend, beschouwend, poëtisch en bespiegelend. Zijn teksten zijn veel te delicaat om met veel kracht te worden uitgedrukt. Het is dan ook puur luistermuziek waarbij je het geheel tot je door moet laten dringen.

Daar ben ik het helemaal mee eens.
Luister eens naar de oudere (vnl. akoestische) platen. Daar komt Al's stem helemaal tot recht.

Of bijv. The Dark and the Rolling Sea en Modern Times van de laat Modern Times.

Ik vind trouwens dat Al's stem tekort schiet op de rockers (hoe goed die ook geschreven zijn).

Al Stewart is voor mij typisch zo'n artiest die ik koppel aan de jaren zeventig, hoewel hij nu ook nog wel actief is. Zijn 15 minutes of fame heeft hij voornamelijk gehad in die tijd.
Ik had zijn gezicht tot voor kort nog nooit gezien en wist dus ook niet wie achter dit aparte stemgeluid zat.
Tuurlijk; On the Border en Year of the Cat ken ik als mijn broekzak, maar niet de man er achter.
Apart dan om dan wat te gaan googlen en te zien hoe Al er nu uitziet. Niet echt een jongeman meer, al helemaal geen popster, maar een tevreden man die zijn eigen wijn maakt.

Dit album vind ik prima te genieten. Zowiezo met die 2 klassiekers, maar er staat meer moois op.
Stand in your Shoes, vind ik ook een mooi nummer. Waarvan Al in de liner notes aangeeft, dat hij daarbij de intentie had om het als een Dylan song uit '66 te laten klinken.
If it doesn't naturally, leave it heeft een Springsteen feel over zich, zoals Al in het boekje aangeeft. Dus dan kun je bij mij wel een potje breken.

Aardige toevoeging ook op het eind van dit album, waarin Al zelf e.e.a uiteenzet over het ontstaan van de nummers op dit album.

Stewart is wat mij betreft een echte troubadour zoals eerder werd aangegeven, met nummers die niet al teveel overhoop halen, maar wel lekker in het gehoor liggen. Prima album en mooie hoes.

Heel fijn album. Ik kende eigenlijk alleen maar de nummers On the border en natuurlijk The year of the cat.
Maar ik vind het heel fijn album. Luistert heerlijk weg.

geen slechte plaat, zeker niet, maar er wordt iets te vrijblijvend, te braaf gemusiceerd.

Ja maar dat brave doet het hem wel op dit album.

Lekkere zondagochtend plaat

Sorry dat ik het niet over het album ga hebben

Uiteraard wordt elk nummer dat op dit album staat weggeblazen door de magistrale titelsong.
Wat een beleving is dat. Altijd werd dit nummer gedraaid bij ons in de auto op weg naar Frankrijk. Ik verstond altijd alleen 'The Year of the Cat' (ik kon toen amper Engels). Ik heb heel lang gedacht dat dat niet zo zou zijn. Waarom zou iemand zoiets geks zeggen?

Langzamerhand heb ik dit nummer steeds meer weten waarderen, totdat ik op een gegeven moment in mijn bed iPod aan het luisteren was. Dit nummer was op dat moment ook mijn favoriet en heb hem dus extra hard gezet. Ik heb mijn ogen dicht gedaan en mij laten meevoeren door de prachtige klanken van het nummer en de prachtige stem en woorden van Al.
Genieten geblazen alom! Toen de lange uithaal van de saxofoon kwam was ik verkocht. Kippenvel over mijn hele lijf en toen had ik het besloten:

Dit is het allerbeste nummer ooit!

[modknip quote]

Leuk stukje. Maar het betreft hier een saxofoon, geen trompet

Heb ik trompet geschreven dan? Ben er met mijn hoofd niet bij geweest.
Heb het veranderd

Toen mooi en nu, na al die jaren, erg saai en lijzig. De tand des tijds is niet aardig geweest voor de muziek van Al Stewart.

Ik begrijp wel wat je bedoelt devel-hunt, maar voor mij heeft dat juist dan weer net dat beetje extra. Ik heb liever dan -om in jouw termen te blijven- saai (= rustig) en lijzig (= relaxed), dan dat opgefokte, gepimpte, dertien uit een dozijn so you wanna be's, die de sokken nog niet kunnen stoppen van een klassenummer als een On the Border of Year of the Cat.

Na enkele reacties gelezen te hebben ben ik verder helemaal "blank" begonnen aan deze plaat. Ik had nog nooit van het album of Al Stewart (shame?) gehoord dus ik wist totaal niet wat te verwachten, en met 3 kwartiertjes "over" wilde ik me er wel aan wagen.

Het titelnummer is verreweg het beste, maar ik heb wel een beetje het idee dat Alan Parson zich hier helemaal verliest achter de knoppen. De piano op links en de gitaar op rechts zijn heerlijk, maar ze zorgen er wel voor dat ik de zang totaal niet kan volgen. Het enige wat ik daadwerkelijk hoor is "the year of the cat"...

Geen slecht album, maar "gewoon" een lekkere popplaat waar ik echter niet vaak naar ga luisteren.

Bij mij thuis wel. Dus misschien ligt het niet aan de tand des tijds.

Het is toch zeker opmerkelijk dat niet Year of the Cat, maar The Border de meeste stemmen krijgt.

Dat is zeker verassend, misschien komt dat door Alan Parsons, die er iets te nadrukkelijk een stempel op gedrukt heeft. Er wordt onder Parsons altijd mooi, maar net iets te braaf gemusiceerd.

Ik kan mij voorstellen dat je het vindt, maar zelfs Alan Parsons heeft z'n uitzonderingen.

Overigens wil ik bij alle Year of the cat liefhebbers (de meeste zijn met dit album begonnen en meestal is het daar bij gebleven) met liefde wijzen op enkele voorgangers, zoals Modern times en Past, present and future.

Uiteraard zal ik daar nog posten, maar grote fans van Year of the cat zullen ongetwijfeld zich prima kunnen vinden in die cd's. Ik geloof alleen nog niet dat iedereen deze cd's al in huis heeft, de verkoopcijfers van beide albums ziende.....

De eerste 4 platen van AS vind ik wat flauw maar met PP&F (vanaf dit album alle cd's in bezit) begint hij pas echt met (historisch en literair) inhoudelijke epics interessant werk af te leveren wat tot op de dag van vandaag zijn handelsmerk zal blijven. Vooral Modern Times, als eerste door Parsons geproduceerd waarop ook de arrangementen van Andrew Powell schitteren, is zeer de moeite waard.