Om een creatieve en goed geproduceerde Jimi Hendrix te horen is Valleys of Neptune de aanschaf dubbel en dwars waard. Veel songs op Valleys of Neptune circuleerden al jaren lang op bootlegs volgens mij. Althans, Mr. Bad Luck, Crying Blue Rain, Lover Man, Valleys Of Neptune (in verschillende takes)... ik kende het al.

Dit album geeft een mooie blik in waar Jimi in de studio mee bezig was, en dan met name in februari 1969. Wat me stoort is dat de erve Hendrix dit brengt als een nieuw album, terwijl het gewoon een bij elkaar geraapt zootje Hendrix tapes. Jimi zou dit nooit hebben uitgebracht natuurlijk dus doet het direct of indirect toch altijd afbreuk aan zijn naam en status. Valleys of Neptune bevat juweeltjes, maar ook jams (Lullabye for the Summer is gebaseerd op de Ezy Rider riff) en songs in het precoces van wording (Mr. Bad Luck kennen sommigen ook als Look Over Yonder). Bij het nummer Mr. Bad Luck zijn in 1987 nog eens additionele bas- en drumpartijen opgenomen, iets wat al helemaal heiligsschennis is natuurlijk.

Een goed streven om de wereld kennis te laten maken met de muzikale genialiteit van Hendrix, maar of het op deze commerciële manier moet? Geef mij dan maar de concerten en sessies uit het bootleg circuit, waarbij ik zelf wel bepaal hoe of wat.