Minder indrukwekkend dan de laatste plaat van Gridlink (een van mijn favoriete platen) en minder geniaal als Discordance Axis. Maar nog steeds zwaar indrukwekkend.

+ riffs
+ vocals
+ blasts

- minder snel
- minder melodieus
- ik mis Takafumi Matsubara (maar gelukkig heeft die ook een nieuwe plaat)

Zwaar fan van Gridlink (vorige band van Takafumi) en ook weer zwaar onder de indruk van dit album.

Ik heb meerdere keren hardop moeten lachen vanwege de absolute waanzin van deze plaat. Vreemd, mooi en snel (goede titel dus).

Door de vele gastrollen en (best grote) verschillen in productie lijkt het soms alsof je naar een soort mixtape van verschillende platen aan het luisteren bent. De gastrollen van zangers en muzikanten zorgen voor een mega interessante variatie met als gelijke noemer: waanzin en. snelheid. Oh, en er is een soort van NU-metal rap liedje. Dat was wel vreemd.

Het is absurd dat Takafumi voor een paar jaar geleden nog zijn gitaar aan de wilgen hing (een herseninfectie zorgde voor een gedeeltelijke verlamming van diens hand en nek) en nu terug is met zo'n technisch en geschift album. Oh, hij doet ook weer karate. Dat mocht eigenlijk niet van de dokter.

Toevallig (?) komt dit album tegelijk uit met het (ook best wel geniale) debuut van No One Knows What The Dead Think - waar ex-bandgenoot Jon Chang in zingt. Vreemd eigenlijk dat die niet een van de gastzangers is op Stange, Beautiful and Fast. Had het vast druk.

Conclusie: dit is het meest vermakelijke, gekke, coole, snelle, extreme metal album van het jaar en ik heb nu al zin om deze heel vaak te luisteren.