In ben blij dat dit soort muziek nog wordt gemaakt. Bij de eerste luister beurt doet dit album me denken aan het debuut album van Editors en White Lies. Ook hoor ik invloeden van eerdere albums van The Cure. De vergelijking met Joy Division ligt ook voor de hand. De combinatie van electronica en gitaar pakt goed uit. Het is een donker album met euforische melodielijnen in de songs. Deze blijft in mijn afspeellijst.

Nothing but Thieves kiest met dit album voor 'mainstream'. Het explosieve en passievol karakter wat duidelijk aanwezig was in de muziek op de vorige albums is op dit album wel verdwenen. De rauwe kantjes zijn er ook afgehaald. Wat overblijft is een degelijk pop album maar als fan van de vorige albums vind ik dit album al met al wel een tegenvaller.

Ik heb het album een paar keer geluisterd. Persoonlijk mis ik mis toch wel wat vaart in het album zoals bij het tweede deel van 'There is no cure for it'. Met wat meer energie verspreid over het album was er mogelijk wel die vonk geweest. Nu blijft het voor mij niet meer dan een aardig album.