Er zijn maar weinig studio-albums die ik moeiteloos van kop tot staart in één adem uit kan luisteren, Zeker wél: David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, The Beatles - Abbey Road, Bob Dylan - Desire, The Black Crowes - The Southern Harmony and Musical Companion, The Foo Fighters - The Colour and the Shape, Pink Floyd - Wish you were here, maar met intense blijdschap kan ik je meedelen afgelopen week weer een topplaat in huis te hebben gehaald.

Deze vierkoppige (voormalige) band uit Manchester leerde ik voor het eerst kennen door mijn werk als barman eerder dit jaar. Op de digitale playlist van de bar stonden tussen het vele hip-hop -en dance-geweld een aantal nummers van deze 'Britpoppers' waaronder het nummer 'She bangs the drums'. Een woord: prachtig. Het werd hét nummer dat ik op vol volume draaide voor openingstijd en na sluitingstijd. Sentiment verpakt in een oppeppende song; de mooie breekbare en verstaanbare zang, de strakke beat van de snaredrum die de boventoon voert, het meerstemmig gezongen refrein en de Merseybeat geïnspireerde maar ook haast punkachtige klinkende riffs van de gitaar. Op dat moment was het een van de meeste complete nummers die ik sinds lang tijd had gehoord. Je kunt je voorstellen dat het naar meer smaakte.

De eerste release van het titelloze album bevatte 11 tracks, waarvan ook een aantal op single zijn uitgekomen. De afgelopen jaren zijn er veel re-issues van het origineel uitgebracht met extra songs of in een geheel nieuw ge-remastered jasje.

De openingstrack 'I wanna be adored' is een bijzonder sfeervol nummer. Het ingetogen gitaarspel van gitarist John Squire, de dreunende basslijn de karakteristieke drums voeren je haast meteen mee naar een discotheek in Manchester. Ian Brown zingt hier niet zijn vrolijkste noten, want hij klinkt als een gevallen engel 'in rehab'. Sommige luisteraars zullen wellicht een vleugje Joy Division proeven in dit nummer.

De plaat is een album vol hoogtepunten met wel hele mooie uitschieters zoals bijvoorbeeld het epische 'Waterfall', het veel te kort durende folkrock juweeltje 'Elisabeth my dear' , het ultieme stadionnummer 'I am the ressurection' en natuurlijk 'She bangs the drums'. Wat dit album onder andere zo goed maakt is dat de band er in geslaagd is een sound neer te zetten die ergens balanceert tussen duistere new wave en mellow-rock met 60's-invloeden.

Hoewel ik zeker mijn favorieten heb op dit album voel ik me niet gauw geneigd om een nummer te skippen. De kracht van dit album zit hem juist in het geheel, omdat de tracklist voelt als een zorgvuldig; een haast persoonlijk samengesteld concert in eigen huiskamer. Briljant ingetogen en energieke plaat die in vele settings en moods zal gedijen. Ga dit luisteren.