The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

Ook ontdekt in 1989, via de single She Bangs The Drums, wat een straight indie pop nummer is, los van de overige nummers die in een psychedelica saus zijn gegoten.

Voor mij is deze 'tijdeloos' gezien er amper 1 zwak nummer te vinden is, OK Elizabeth My Dear is een zeer korte hulde aan Simon & Garfunkel, en Shoot You Down is wel het minste nummer van het album.

Maar al van bij de intro van I Wanna Be Adored weet ik al waar we naartoe gaan, en waar het 48 minuten later zal stoppen... dus een 'classic'

Album dat geboekstaafd staat als een klassieker in de muziekgeschiedenis. Ik hoor een bij wijlen fijn album met leuke arrangementen en een aantal goede tot zeer goede songs (Made of Stone is het prijspaard). Echter het topalbum hoor ik hier vooralsnog niet in helaas. Ik ben wel benieuwd waarom nu net dit album er voor anderen zo bovenuit steekt.

Kende al een paar nummers van The Stone Roses, en vandaag besloten het album maar eens te luisteren. Mijn conclusie is dat dit een zeer goed album is met bijna geen missers, alleen Don't Stop en Fools Gold (in mindere mate) vallen uit de toon. Mijn favoriete liedjes zijn I Wanna Be Adored, She Bangs the Drums, Waterfall, Made of Stone en I Am the Resurrection (met een geweldige outro overigens). Ik geef 4,5 sterren.

Gewoon insane hoe letterlijk elk refrein, elke strofe, elke zanglijn, elk brugje, elk instrumentaal stuk, elke... gewoon zo retecatchy in elkaar zit. En dat in de vorm van een perfecte samensmelting tussen de eerste en tweede summer of love. Wat een tour de force blijft dit

Interessante video over het maken van dit album, met fragmenten uit een groter interview met producer John Leckie.

Fijn album. Niet zo goed als de gemiddelde score doet vermoeden imho, daarvoor is het net iets te braaf. Bij I Am The Resurrection krijg ik ineens het idee dat Kula Shaker daar wel heel goed naar heeft geluistrd.

Wat is precies jouw definitie van braaf?

Ik denk dat hij doelt op nummers als 'Bye Bye Badman' en 'Sugar Spun Sister' die hebben wat lieflijks en, in de oren van sommigen wellicht, wat voortkabbelends.

Van de juffrouw - met een gerust hart - achterin de klas mogen zitten, naast je vriendje. Voorin zaten de lieden met 'hoog klier-risico'.

Ondanks dat het een klassieker is, heb je regelmatig het gevoel dat 't net fff compacter had gekund. Dit album The La's - The La's (1990) - MusicMeter.nl van een jaar later, minder 'psych' iets meer pop, is daar een goed voorbeeld van, net als The Sundays - Reading, Writing and Arithmetic (1990) - MusicMeter.nl - idem, dan iets meer 'dream'.

En dat komt wellicht doordat bijvoorbeeld de nummers die ik noemde een beetje spanning missen. En wat mij betreft ook door het idiote, totaal gezapige, flauwe 'Don't Stop'.

Net als bij medicijnen zou er bij albums een bijsluiter kunnen zitten: innemen naar behoefte - 30 - 35 minuten Stone Roses volstaat voor mij - dan worden er dus nummers geskipt.

Gek genoeg kan ik van bijv Nuggets wel het hele album achtereen horen/draaien, alhoewel bepaalde varianten (spin-offs) ook minder.

Ik heb niet een vastomlijnde definitie van braaf.
In dit geval kleurt het allemaal net iets teveel binnen de lijntjes. Geen gierende, uit de bocht vliegende gitaren, geen zang met een randje.
Het hoeft niet gelijk over de top, maar net iets gruiziger had het album m.i. beter gemaakt.

Ah ok, dan snap ik hem. Maar gruiziger of gierende gitaren vind ik nou niet per se buiten de lijntjes kleuren.

Heb je de opvolger van dit album al geprobeerd? Die wordt over het algemeen wat lager beoordeeld, maar wel een heel ander geluid. In ieder geval "ruiger" gitaarwerk en de zang staat wat meer op de voorgrond.

Bedankt voor de tip Dirruk

Mausie je hebt gelijk dat gruiziger en gierende gitaren niet per definitie buiten de lijntjes kleuren is, maar dat is wel precies wat ik hier mis.

Ze hebben heel erg goed naar the Beatles geluisterd. Maar, wie niet?

The "greatest" band of Great Britain, die helaas al weer snel implodeerde door gedoe over...geld....uiteraard. Door de Britse pers opgehemeld als ware het de nieuwe Beatles die we hier hoorden. Nu in 2022 blijft het debuutalbum slechts overeind door een aantal ijzersterke songs. I Wanna Be Adored, Made of Stone en I Am The Resurrection steken mijlenver uit boven de rest van het matige, wat obligate materiaal. The hype was destijds zwaar overdreven, maar daar hebben Britten vaak patent op.

Hahaha, ken je de rest van de nummers wel? De hele plaat is van voor tot achter briljant.. ik kan het niet anders zeggen. Alles blijft nog steeds fier overeind, en de hype was meer dan terecht.

Yep. Die zanger heeft ook een paar leuke solo albums uitgebracht.

die vind ik dan helaas wel een paar niveaus onder de roses blijven hangen...

Matig? Obligaat? Eens met OOOOO - "Waterfall", "She Bangs the Drums", "This is the One", stuk voor stuk ijzersterke nummers die nog altijd volslagen uniek klinken.

Wat Ian Brown's solo albums betreft vind ik de eerste, "Unfinished Monkey Business", nog altijd de beste.

Tear me apart and boil my bones
I'll not rest 'til she's lost her throne
My aim is true, my message is clear
It's curtains for you, Elizabeth my dear

Toen er nog wat peper in zat. De toonvastheid was nog wel een dingetje voor Ian...

Dit album doorstaat nog steeds de tand des tijds. Bijna onmogelijk 3 nummers te kiezen. Ze zijn allemaal top en ook de bonustracks. Jammer dat het bij dit ene geniale album is gebleven. Inspiratie geweest voor veel indie bands in Engeland.

Om één of andere reden ben ik in een janglepop trip. Paisley underground vooral, maar dit past er toch ook echt in. Ik heb de plaat altijd maar een hit en miss gevonden, maar ik begin het te snappen. Een blueprint voor veel britpop, en ik vind dit, net als Screamadelica ook wel apart omdat ze een mix doen in fools gold die daarvoor praktisch onbestaande was. Twee werelden vermengen, the hacienda dance en rock. Mijn favoriete is made of stone momenteel

Ik begrijp volledig waarom deze plaat als meesterwerk wordt gezien. Een aanrader voor liefhebbers van de Britse rockmuziek van de jaren 80 en 90!

Met een van de beste debuutplaten ooit, schudt The Stone Roses de muziekwereld wakker, domineren ze, maar lukt het ze niet om dit succes vervolgens te continueren. Als de The Stone Roses plaat in 1989 verschijnt, is dit uit Manchester afkomstige gezelschap echter wel al zes jaar actief. Psychedelische acts als The Jesus and Mary Chain en Primal Scream zijn hun grote voorbeelden, de eerste lichting aan geschreven nummers worden amper opgepakt. Er ontbreekt iets in de sound, met de komst van bassist Gary Mounfield in 1987, oftewel Mani vindt er een positieve kenteling plaats.

Het is echter de The Second Summer of Love in 1988 die het hele heersende muziekklimaat herdefinieert. Dit tijdsbeeld wordt door illegale acid house raves beheerst, en het publiek gaat helemaal los op xtc. Ondanks dat de eerste singles van de The Stone Roses plaat het in het Verenigde Koninkrijk al goed doen, vindt de daadwerkelijk cultuurshock met het zeer dansbare groovende Fools Gold single plaats. De wereld raakt in de ban van The Stone Roses. Popmusic is Dead; Viva The Next Generation. De geboorte van het Madchester geluid, tevens een indirect gevolg dus op die rebelse Second Summer of Love.

Ian Brown is absoluut niet de beste zanger ooit, maar die hele baggy relaxte dromerige houding van hem spreekt wel een hele generatie aan. Ian Brown is de nieuwe Messias, de wederopstanding. Mani legt een dromerige pompende basis bij Fools Gold neer, waar de wicked funky drummer Reni, in versneld tempo zijn beats op loslaat. The Stone Roses ontkennen ook niet dat de begeleidingsband van James Brown de belangrijkste inspiratiebron is. Het is echter het zwaar aangezette wah-wah effectenwerk van wondergitarist John Squire die hier echt het grote verschil maakt. In principe bestaat The Stone Roses uit drie zeer goede muzikanten en het nonchalante ego Ian Brown.

Blijkbaar werkt deze aanstekelijke formule perfect, mij bezorgen ze in ieder geval die ultieme heerlijke tien minuten durende dancetrip, die voor mijn gevoel zelfs een eeuwigheid doorgaat. De chemie van meerdere driedimensionale lagen. Als je dan beseft dat deze magische track vanwege de lengte oorspronkelijk als B-kant bedoelt is, dan ben je blij dat Roddy McKenna van Silvertone Records er op aandringt om dit nummer toch op single uit te brengen. De langere albumversie is uiteraard veel beter dan die ingekorte uitgave. En dan hebben ze ook nog het geluk dat ze met producer John Leckie in zee gaan, die de Abbey Road Studio van binnen en buiten kent, en die sixties beleving aan Fools Gold toevoegt.

Maar goed, de eerste The Stone Roses plaat is meer dan Fools Gold, al vraag ik mij hardop af, of deze plaat zonder dat cruciale nummer ooit bij mij onder de aandacht zou komen. Als je door openingstrack I Wanna Be Adored heen luistert, hoor je hier veel traditionele new wave folk in terug. Het is een beetje dezelfde sfeerbeleving als welke Schotse bands als Big Country en The Waterboys eerder oproepen. Een tikkeltje dromerig melancholisch verlangend. Dat is eenvoudig door het feit te verklaren dat I Wanna Be Adored al in 1985 geschreven is, en nu pas geperfectioneerd wordt. Vergeet niet dat er in de jaren daarvoor zoveel op muzikaal vlak veranderd is, waar The Stone Roses zeker de vruchten van plukt. Ian Brown beseft maar al te goed dat hij zijn ziel niet aan de grotere platenbazen hoeft te verkopen, om gehoord te worden.

Het is amper te bevatten dat het vrolijke gedreven She Bangs the Drums liefdesliedje van oorsprong een klein gehouden akoestisch nummer is, welke ontstaat als John Squire wat op zijn gitaar pingelt en Ian Brown daar ter plekke de tekst bij verzint. En misschien hoor je dit ook wel in die spontane uitbundige uitvoering terug. Daarna herhalen ze met het bijna kristalheldere funkende Waterfall een geintje wat ze eerder al met het nummer Simone hebben uitgehaald. Net als bij die track, besluiten ze tevens om een daarvan een achterstevoren gespeelde versie op te nemen. Het opruiende psychedelische Don’t Stop is de naam van dit resultaat en is gejaagder en volledig herzien van een nieuwe tekst. Normaal zou het geen kans van slagen hebben. Bij The Stone Roses loopt het heerlijk in elkaar over, en werkt dit dus wel.

Het sociaalmaatschappelijke Bye Bye Badman heeft een lieve inslag, maar is dat zeker niet. Het handelt over een vredelievende Franse opstand van ruimdenkende filosofen in 1968 die het belang van de cultuur onderstrepen. Nog steeds relevant dus, zeker in de huidige tijd. Je kan The Stone Roses verwijten dat ze Scarborough Fair schaamteloos van Simon & Garfunkel jatten en dit tot Elizabeth My Dear herdopen, maar misschien heeft de uit Manchester afkomstige band wel meer recht om deze eeuwenoude Britse traditional te gebruiken, er is namelijk niks Amerikaans aan. Het is bewerkt tot een hedendaagse protestsong, gericht tegen het koningshuis. Zeg maar gerust de anarchistische God Save The Queen tegenhanger van dit overbekende Sex Pistols nummer.

Made of Stone schetst een decadente verwarde maatschappij, en is zo duister melodieus als een goede postpunk track. The Stone Roses maken met de dromerige samenzang en stevige ritmes het verschil. Hier hoor je dus wel de invloed van Darklands van The Jesus and Mary Chain in terug, een van hun grote voorbeelden. Ook het straaljager geluid van John Squire is tot hun shoegazer stofzuiger sound te herleiden. Het (Song for My) Sugar Spun Sister liefdesliedje benadrukt dat het zinloos is om teveel tijd en aandacht aan politiek te verspillen. Richt je op zaken die echt van belang zijn, en hou het dicht bij huis. Verantwoordelijkheden nemen en deze uitdragen, maar maak het alstublieft niet te complex.

Shoot You Down is net zo lief, al gaat het nu overduidelijk over een op klippen lopende relatie, die eigenlijk nooit bestaansrecht had moeten krijgen. De egocentrisch ingestelde Ian Brown pakt het allemaal mooi in, maar het is slechts een arrogante manier om een partner te dumpen. This Is The One gaat tevens over de liefde, maar dit anthem wordt door de Manchester United aanhang omarmt, die hier een clublied van maken. Die liefde voor deze club deelt Ian Brown ook.

Regelmatig kiest een band ervoor om met een lang nummer een album af te sluiten. The Stone Roses wijken van deze regel af, en droppen maar liefst twee epische stukken op het einde. Het eerder genoemde Fools Gold is daarvan het bekendste resultaat, I Am the Resurrection bezit datzelfde vergelijkbaar hoge niveau. Fools Gold staat niet eens op de oorspronkelijke uitgave, wat nog steeds onbegrijpelijk is. Vanuit een licht psychedelische jaren zestig standpunt ontaardt I Am the Resurrection in een sfeervolle hallucinerende jammende drugtrip, waar geen einde aan lijkt te komen. De hoofdrol is hierbij voor John Squire weggelegd, die in een ruim vier minuten durende droog funkende instrumentale eindpassage helemaal los gaat. Begonnen als een uit de hand gelopen grap, maar net zo essentieel dus als Fools Gold.

Het The Stone Roses debuut is net zo belangrijk als Nevermind van Nirvana. Aan beide kanten van de wereld vindt bijna in dezelfde periode een omkering in de uitgeschreven muziekgeschiedenis plaats. De The Stone Roses eersteling levert niet alleen het dansbare Madchester gebeuren op, het zet tevens de Britpop opnieuw op de kaart. Sterker nog, zonder het agressieve nonchalante geluid van The Stone Roses heeft een rockband als Oasis waarschijnlijk niet eens bestaansrecht. John Squire is jaren later bij hun befaamde Knebworth concerten dan ook present.