menu

The Stone Roses - The Stone Roses (1989)

mijn stem
4,11 (850)
850 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Silvertone

  1. I Wanna Be Adored (4:52)
  2. She Bangs the Drums (3:42)
  3. Waterfall (4:37)
  4. Don't Stop (5:17)
  5. Bye Bye Badman (4:00)
  6. Elizabeth My Dear (0:59)
  7. (Song for My) Sugar Spun Sister (3:25)
  8. Made of Stone (4:10)
  9. Shoot You Down (4:10)
  10. This Is the One (4:58)
  11. I Am the Resurrection (8:12)
  12. Fools Gold * (9:55)
  13. What the World Is Waiting For * (3:55)
  14. Elephant Stone * (4:48)
  15. Where Angels Play * (4:15)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 48:22 (1:11:15)
zoeken in:
avatar van SilverGun
5,0
Heb je de remaster ook gehoord? Daar is me dat niet bij opgevallen.

avatar van Kill_illuminati
Juist op Remaster. Ik heb enkel die versie.

avatar van delinquent-rex
4,0
Er zijn maar weinig studio-albums die ik moeiteloos van kop tot staart in één adem uit kan luisteren, Zeker wél: David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, The Beatles - Abbey Road, Bob Dylan - Desire, The Black Crowes - The Southern Harmony and Musical Companion, The Foo Fighters - The Colour and the Shape, Pink Floyd - Wish you were here, maar met intense blijdschap kan ik je meedelen afgelopen week weer een topplaat in huis te hebben gehaald.

Deze vierkoppige (voormalige) band uit Manchester leerde ik voor het eerst kennen door mijn werk als barman eerder dit jaar. Op de digitale playlist van de bar stonden tussen het vele hip-hop -en dance-geweld een aantal nummers van deze 'Britpoppers' waaronder het nummer 'She bangs the drums'. Een woord: prachtig. Het werd hét nummer dat ik op vol volume draaide voor openingstijd en na sluitingstijd. Sentiment verpakt in een oppeppende song; de mooie breekbare en verstaanbare zang, de strakke beat van de snaredrum die de boventoon voert, het meerstemmig gezongen refrein en de Merseybeat geïnspireerde maar ook haast punkachtige klinkende riffs van de gitaar. Op dat moment was het een van de meeste complete nummers die ik sinds lang tijd had gehoord. Je kunt je voorstellen dat het naar meer smaakte.

De eerste release van het titelloze album bevatte 11 tracks, waarvan ook een aantal op single zijn uitgekomen. De afgelopen jaren zijn er veel re-issues van het origineel uitgebracht met extra songs of in een geheel nieuw ge-remastered jasje.

De openingstrack 'I wanna be adored' is een bijzonder sfeervol nummer. Het ingetogen gitaarspel van gitarist John Squire, de dreunende basslijn de karakteristieke drums voeren je haast meteen mee naar een discotheek in Manchester. Ian Brown zingt hier niet zijn vrolijkste noten, want hij klinkt als een gevallen engel 'in rehab'. Sommige luisteraars zullen wellicht een vleugje Joy Division proeven in dit nummer.

De plaat is een album vol hoogtepunten met wel hele mooie uitschieters zoals bijvoorbeeld het epische 'Waterfall', het veel te kort durende folkrock juweeltje 'Elisabeth my dear' , het ultieme stadionnummer 'I am the ressurection' en natuurlijk 'She bangs the drums'. Wat dit album onder andere zo goed maakt is dat de band er in geslaagd is een sound neer te zetten die ergens balanceert tussen duistere new wave en mellow-rock met 60's-invloeden.

Hoewel ik zeker mijn favorieten heb op dit album voel ik me niet gauw geneigd om een nummer te skippen. De kracht van dit album zit hem juist in het geheel, omdat de tracklist voelt als een zorgvuldig; een haast persoonlijk samengesteld concert in eigen huiskamer. Briljant ingetogen en energieke plaat die in vele settings en moods zal gedijen. Ga dit luisteren.

avatar van SilverGun
5,0
Mooi eerste bericht

avatar van Thuurke
delinquent-rex wat vind je nou van Fools Gold, dat niet op de originele LP en CD stond en wel als extra nummer op latere versies en op de remaster staat.

avatar van delinquent-rex
4,0
@SilverGun | Dankjewel, ben al jaren een trouwe bezoeker van deze site, maar sinds gisteren pas member; in de toekomst meer.

@Thuurke | Beste Thuurke. Inmiddels komt Fool's Gold al een aantal keren voorbij door de speaker. Zacht hypnotiserende klanken die voelen alsof ze je oor binnengefluisterd worden. Mooi!
Volgens mij had dit nummer ook niet misstaan op de originele release.

avatar van Saldek
2,5
Ik had her en der wel eens wat vernomen op tv en radio en tv, en besloot deze dan tóch maar weer eens te proberen. Het zou immers zomaar kunnen dat ik er toendertijd, toen ik hem had gekocht, ergens begin jaren negentig, een beetje misplaatste benadering op nahield.
En ja, de singels vond ik oké, of goed zelfs, maar zelfs in hun bekendheid kon deze mij niet echt boeien.
Ik heb deze nog steeds en doe er niets mee (op L.P.) Vandaag maar weer eens gevogeld maar nee.........het mag voor mij niet baten. Misschien dat ik nu rotte appelen naar me krijg geworpen (gezien de hoge beoordeling(en)), maar meer dan 2,5 zal ik er niet van kunnen maken.

avatar van Thuurke
Probleem is dat deze plaat bij uitkomen in 1989 niet echt goed werd ontvangen, m.n. in Nederland en de rest van Europa, maar dat in de UK men helemaal wegliep met deze band. De geschiedenis heeft bepaald dat deze plaat essentieel is geweest voor een nieuwe muziekgeneratie en de blauwdruk is geworden voor de in de jaren '90 opgekomen britpop rage waaronder bands als Oasis, Blur, The Verve, Travis, Radiohead, Coldplay etc. zich hebben geschaard.

The Stone Roses zijn in Nederland voornamelijk bekend geworden door de niet album singles Fool's Gold en One Love en doordat men 4 jaar heeft moeten wachten op de 2e plaat van de band, met muziek die grotendeels van een ander caliber was dan de toen opkomende britpop rage, is deze band ten onder gegaan aan hun eigen creativiteit.

Je moet de plaat zien in de context van de jaren '80, punk liep ten einde, electronische muziek, new wave en new romantics waren afgeschreven en in Engeland gebeurde eigenlijk niets vernieuwends meer totdat deze band opkwam samen met de Madchester scene met New Order en de Happy Mondays.

avatar van Saldek
2,5
@Thuurke

Wow....jouw bijdrage zal dan niet mijn waardering voor het album omhoog stellen, maar fraai is het zeker.
De kentering in muziek begin '90 had ik altijd iets anders gezien, dat wel. De wending was genadeloos voor de typische '80-bandjes.
Zo brak ondermeer de housemuziek door die niet alleen in muziek voor verandering zorgde, maar ook voor het soort uitgaansleven, en de ongeschreven gedragcodes. En natuurlijk de opkomst van de grunge, die al begon eind jaren tachtig maar die Nirvana en volgelingen op de kaart hebben weten te zetten. Ik zag deze twee altijd als hoofd-' verdachten' voor het elimineren van de eighties.

Je zal ongetwijfeld gelijk hebben: als je de oorsprong van (een soort/stijl) muziek begrijpt dat je er dan anders tegenaan gaat kijken.
Thans, naar jouw uitleg lijkt het een uitgangspunt.

Zo ontspoord we van het topic zijn geraakt draag ik in deze dan nog nét even een steentje bij, als final.........Verve.
Misschien dat je ze al door en door kent, maar misschien ook ken je alleen hun bekende werken. Ik waag het er op:
' A Storm In Heaven '..............met stip een aanrader!

avatar van Saldek
2,5
Heb intussen opgemerkt dat je al je bijdrage hebt geleverd aan laatstvernoemde.........goed he?

avatar van herman
5,0
De opkomst van de housemuziek is wel verwant met de Madchester-scene, waar deze band uit voortkwam. In zekere zin hoort Stone Roses ook wel bij die lijn.

Lost Highway
Wat dat laatste betreft verwijs ik graag naar de reportage Seven Ages Of Rock en meer bepaald naar de aflevering over Indie. Daar wordt jouw visie gedeeld herman.

avatar van Chameleon Day
3,5
Thuurke schreef:
Probleem is dat deze plaat bij uitkomen in 1989 niet echt goed werd ontvangen, m.n. in Nederland en de rest van Europa, maar dat in de UK men helemaal wegliep met deze band.


Mijn herinnering is anders. Dit was toch een behoorlijke hype toen dit uitkwam, ook in Nederland.

De geschiedenis heeft bepaald dat deze plaat essentieel is geweest voor een nieuwe muziekgeneratie en de blauwdruk is geworden voor de in de jaren '90 opgekomen britpop rage waaronder bands als Oasis, Blur, The Verve, Travis, Radiohead, Coldplay etc. zich hebben geschaard.


En vergeet vooral The House of Love niet die door John Peel als de voorbode werd gezien van een hele lichting nieuwe Britse bands. En dat was in 1988.

Je moet de plaat zien in de context van de jaren '80, punk liep ten einde, electronische muziek, new wave en new romantics waren afgeschreven en in Engeland gebeurde eigenlijk niets vernieuwends meer totdat deze band opkwam samen met de Madchester scene met New Order en de Happy Mondays.


Punk was in muzikaal opzicht in 1980 al zo goed als dood; new wave was in zeg maar 1985 ook echt wel voorbij. Toen kwam er een soort van vacuum tussen stromingen. Uiteraard werden er nog wel goede albums uitgebracht, maar in de indiemuziek was er niet meer echt een muzikale stroming op en top "hip" of urgent. Wel had je al de voorbodes voor wat komen zou, zoals House of Love (wat betreft britpop in ruime zin) en JaMC en Cocteau Twins (wat betreft shoegaze/dreampop).

Ik kan me nog herinneren dat ergens in 1988 de popmuziek door de VPRO officieel dood werd verklaard, zo saai vond men het muzikale landschap (ik weet helaas niet meer welk radioprogramma dat was). Uiteindelijk dook men op het nieuwe Belgische fenomeen van de 'New Beat'. En vervolgens kwam de house-muziek en parallel daaraan de Madchester-scene met idd Stone Roses (Fools Gold), The Happy Mondays en consorten (maar niet zozeer New Order, die hobbelden wat mee). En uitereaard de grunge en shoegaze.

avatar van Kill_illuminati
Wat hebben die stromingen eigenlijk achterlijke namen als ik het zo lees.

avatar van Thuurke
De belangrijkste jaren 90 stromingen waren de Britpop in de UK en de Grunge in de US (Seattle) waarvan Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden de belangrijkste bands waren.

De Stone Roses stonden met Fool's Gold mede aan de basis van de house en rave scene die begin jaren 90 opkwam en die in de discotheken de vervanger was van de Amerikaanse jaren 80 soul en discomuziek.

Uit de house/rave scene zijn de latere dj's gekomen, zoals Tiesto, Armin van Buren, etc.

Zo is b.v. Blue Monday/The Beach van New Order ook een essentiele plaat, de bestverkochte 12" ever en dansbaar en werd daarom direct overgenomen in de discotheken. Dat deze band is voortgekomen uit een van de donkerste new wave bands die ooit bestaan heeft nl Joy Division, die enkele jaren daarvoor zijn zanger Ian Curtis had verloren en die daardoor compleet was afgeschreven, maakt ook dat deze band zeer belangrijk voor de Engelse Britpop en jaren 90 dance scene. New Order is na de eerste plaat snel overgestapt naar een rock/dance blend en heeft naast 8 platen ook een aantal goede 12"es afgeleverd.

Lees ook even de bijdrage van TerryA bij Pills 'n Thrills and Bellyaches van de Happy Mondays en het belang van de Stone Roses.

avatar van woutorrmusic
4,5
Oooooh shit, als die bas erin komt, in het begin van Fool's Gold! Hemels!

avatar van wibro
4,5
Wat ik altijd jammer gevonden hebt van dit album is dat ik na de opening "I wanna be adored" eigenlijk het beste nummer al gehad had, wat daarop volgde werd alleen maar "minder". Maar ja, die opening met die bass guitaar dat dacht ik minstens zo'n 30 seconden aanhoudt is dan ook fenominaal. Dat hele nummer straalt trouwens een geweldige sfeer uit. Daar kan het door velen geroemde "Fool's Gold" imo toch echt niets aan veranderen. En wat de rest van het album betreft; dat is natuurlijk ook de moeite van het beluisteren meer dan waard hoewel ik bij dit uitstekende debuut van The Stone Roses toch wel echt veel aan de 'sixties' moest denken.

Waardering;
Zonder "I wanna be adored" had dit album van mij niet meer dan 4 sterren gehad, maar dit voortreffelijke openingsnummer is voor mij zonder meer een ½ ster extra waard.

4,5*

v for vendetta
mooie plaat, ik vergelijk m echter altijd met between 10th and 11 van de charlatans (voor mij de norm in gitaar danspop crossover) en die kan ik vaker draaien, is als het ware gelaagder

avatar van deric raven
5,0
Some Friendly is anders ook zeer dansbaar.
The Only One I Know en Then zitten aardig in het verlengde van het Stone Roses werk.

v for vendetta
ja zeker is ook een fijne plaat, maar deze vind ik wat spannender

avatar van staralfur
5,0
Geniale plaat, ik heb de 20th anniversary legacy edition (of hoe dat ding ook heet, in ieder geval de 2cd + dvd versie) voor een schamele 5 pond op de kop kunnen tikken in de HMV. Nou, dat was dus het koopje van de eeuw!

Absoluut hoogtepunt is voor mij I Am The Resurrection

avatar van Thuurke
HMV Rules London. Vorig jaar The Complete Stone Roses gekocht voor 4 pond, maar 5 pond voor deze plaat is helemaal een koopje.

avatar van Co Jackso
4,0
Dit is één van die klassieke albums die ik nooit zou kunnen ontdekken zonder MusicMeter. Gelukkig heb ik het album ontdekt, en al vele malen heb ik kunnen genieten van de parels die op dit album staan. Het begint al met het openingsnummer, die zonder twijfel behoort tot één van de beste albumopeners ooit. Mijn insziens volgt dan een soort tweeluik (She Bangs the Drums & Waterfall) die ik werkelijk fantastisch vind. Don’t Stop is even wennen, maar kan ik inmiddels ook wel waarderen.

Vanaf Elizabeth My Dear tot en met Shoot You Down zakt het niveau iets in (hoewel dat relatief is bij zo’n hoog niveau). Het album herpakt zich uitstekend met This is the One en het fantastische I Am the Ressurrection. De enige echte kritiek die ik heb gaat erom dat sommige nummers iets te lang doorgaan. I Am the Resurrection en Don't Stop zijn hiervoorbeelden van. Overigens beoordeel ik dit album zonder het bonusnummer Fool’s Gold. Ik heb nog weinig met dit nummer, waardoor de waardering zonder dat nummer hoger uitvalt.

5,0
Fool's Gold komt wat meer voort uit de ravecultuur van die tijd dan de rest hier. Heel erg groove-georienteerd, er gebeurt eigenlijk vrij weinig maar het is heerlijk om naar te luisteren. Ligt ook wat meer in de hoek van Happy Mondays en Primal Scream. Duurde bij mij ook wel wat langer voordat dat nummer klikte dan met de meeste nummers op deze plaat, maar nu is het wel een favoriet.

avatar van hpdewin
5,0
Co Jackso schreef:


Vanaf Elizabeth My Dear tot en met Shoot You Down zakt het niveau iets in (hoewel dat relatief is bij zo'n hoog niveau). Het album herpakt zich uitstekend met This is the One en het fantastische I Am the Ressurrection. De enige echte kritiek die ik heb gaat erom dat sommige nummers iets te lang doorgaan. I Am the Resurrection en Don't Stop zijn hiervoorbeelden van.


Don't stop had wat mij betreft veel langer door mogen gaan. Wat kun je in dat nummer lekker wegdwalen zeg. Samen met This is the one, Suger spun en Adored de beste nummers van het album

avatar van Chameleon Day
3,5
Is 'Don't Stop' niet 'Waterfall' achterstevoren afgedraaid? Een enorme flop van een nummer! Hoe krijg je het voor elkaar een album zo te verpesten.

avatar van dazzler
5,0
Ja, dat klopt en ik vind Don't Stop één van de topnummers hier.

avatar van Co Jackso
4,0
Chameleon Day schreef:
Een enorme flop van een nummer! Hoe krijg je het voor elkaar een album zo te verpesten.

Een grote flop wil ik het nummer ook weer niet noemen, maar het is duidelijk dat de meningen verdeeld zijn over dit nummer. Het is in ieder geval een gewaagde keuze midden in het album.

avatar van Arrie
4,5
dazzler schreef:
Ja, dat klopt en ik vind Don't Stop één van de topnummers hier.

Ik ook! Het is mijn favoriet van het album zelfs.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:22 uur

geplaatst: vandaag om 04:22 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.