De fans van Porcupine Tree zijn het er natuurlijk allemaal over eens dat Steven Wilson een geweldige staat van dienst heeft, durft ook te veranderen. Ik kan niet zeggen welk album ik het beste vind, ligt een beetje aan mijn stemming, soms wil je wat stevigere muziek, soms wat rustiger. Deze cd is meer wat van het rustige.
De eerste 3 nummers, reken het korte instrumentale Stupid Dream er maar gewoon bij, lekker in het gehoor liggend.
Even Less and Piano lessons zijn gewoon lekkere nummers, met Barbieri op Even Less heerlijk op de achtergrond.

Pure Narcotic, sluit ook ook prima aan, weer een Barbieri subtiel op de achtergrond. De zang van Wilson bij deze rustige nummers vind ik echt goed, dat geldt voor de hele cd.

Slave Called Shiver, iets meer tempo in dit nummer, wat mij betreft een goede afwisseling.
Dont hate me, helemaal goed dit nummer, goede tekst, lekker de saxofoon, moest aan dit nummer een beetje wennen, vind het nu 1 van de beste op deze cd.

De nummers This is no rehearsal en Baby Dream in Cellophane zijn zeker niet slecht, maar voor mij niet de toppers op dit album.

Dan nummer 9 en 10, Stranger by the minute en A smart kid. Dat is gewoon helemaal goed, beetje wegdroom muziek, mooi eiland in Azië, met een biertje in je hand over de oceaan kijken.

Tinto Brass, lekker instrumentaal nummer, mooi de drums met het fluitspel op de achtergrond.

Stop Swimming, lekkere rustige afsluiter van deze prima cd.