Een goede plaat. En ben het allemaal eens gaan luisteren na de verhalen. Deze laatste aantal keer geluisterd. Alleen vanaf Bug t/m Horseness in the Whatness, wat kakt het allemaal in dan. (En luister ook artiesten als Bon Iver en Ben Howard)

Favorite is een lekker nummer, maar gaat denk toch niet blijven hangen.
Vind het eerlijk gezegd allemaal wat doordacht en als oorwurmen geproduceerd.
Voor mij word dit geen modern classic album als bijvoorbeeld Turnstile - Glow On.

Eerder bericht over hoe de eerste 3 singles bleven hangen. En eerlijk gezegd is The Emptiness Machine de sterkste. En ben opgegroeid met Hybrid Theory en Meteora en was Minutes to Midnight toen de tijd al een beetje slikken. Waarom? Hier stonden meer 'emo' nummers op. Niks echt op tegen, maar het past Linkin Park niet.

Nu ik het gehele album From Zero 3x gehoord heb. Mijn review.

The Emptiness Machine is gewoon een sterk rock nummer.
Cut The Bridge is een beetje over geproduceerd (iets wat Blink 182 op hun laatste album ook helaas inslaagde) . Dit maakt het een vervelend nummer om naar te luisteren en hoe het voor de rest als 'kinder' rock overkomt.
Heavy is The Crown is zeker een leuk nummer, maar vind het een beetje neigen naar; 'kijk eens wat Emily Armstrong kan.. This is what your ask for!!! (Oké?)
Over Each Other vind ik samen met The Empitness Machine het beste nummer. Voelt meer 'natuurlijk' aan. En sleept je het nummer in.
En dan mogen we weer 'knallen' met Casualty. Hoorde dit nummer al via live opnames. Toen vond ik de distortion op Mike zijn raps goed. Op de studio versie vind ik dit echter raar klinken, het klopt niet. Het zielige tussen gezang van Emily vind ik ook niet passen bij de voor de rest knetter hard Punk hardcore nummer. Had het nummer hier bij gehouden en was een topper geweest.
Overflow, de intro vind ik zeker goed gedaan (ja heeft zeker wat weg van 'Everything is in the right place - Radiohead) . Ik vind de rap echter niet zo op deze track. Het einde daarin tegen met enkel Emily klinkt goed!
Dan weer Nu-metal: Two-Faced. Sterke track wat zo op Hybrid Theory had gepast, als Mike zijn rap wat feller was. Felheid, dat mis je.
Vervolgens gaan we dan weer een stapje terug naar pop(rock) met Stained. En wat ik eerder al noemde, het 'emopop' past Linkin Park niet. Te pop, past de band dood weg totaal niet.
En dan met IGYEIH mogen we weer back in memory lane. Aardig rock nummer. Gelukkig wordt tegen het einde van de plaat toch nog een aardig niveau gehaald.
Maar dan, wat ik dus al meerdere keren aanhaalde, het 'emopop' past Linkin Park niet en haalt zijn dieptepunt op 'Good Things Go'

De conclusie is dan toch wel dat de 3/4 nummers zeker Linkin Park waardig zijn en dan mag je zeker afvragen hoe deze stevige nummers wel niet hadden geklonken met Chester Bennington achter de microfoon.
Maar helaas staat er te veel crap op het album, tenenkrommende zang en raps, een behoorlijke overproductie.
Hybrid Theory en Meteora zijn boegbeelden. En deze doorstart had potentie, helaas wordt deze niet ingelost. Ergens wellicht prima ook, want als ik eerlijk ben was de band al te veel afgedreven na de 3 eerste albums.

2,5 ster.