Op dit album wordt stevig gerockt. Echt metal zoals in de titel is het niet, maar het neigt toch behoorlijk richting hardrock op momenten.
Er zijn verwijzingen op te vinden naar de band Touch, waar bandlid Mark Mangold ook in zat. Zowel muzikaal in een paar gitaarlijnen maar ook in een paar teksten wordt hiermee gespeeld. Het drumgeluid staat vrij droog vooraan in de mix, zoals dat nu eigenlijk wel moet. Samen met het stevige gitaarwerk zorgt het voor een lekkere plaat.
Vele nieuwe albums in dit genre vind ik matig, maar hierop staan nummers die geweldig goed in het gehoor liggen, iets dat Mark Mangold als één van de weinige nog kan (of is het een kwestie van durft...?)
Maar...
Vies van experimenten is hij ook niet! Kijk de ballads zijn mooi en nogal standaard. Maar zet daartegenover de industrial klanken in "I’m the Nyte" of het bewust laten horen van de auto tune in "Lost in You". Classic rock bands die dit eerder deden zijn meestal vergruisd. Maar ik mag deze zet van Mark Mangold zeker.
Een leuke plaat!