menu

Hier kun je zien welke berichten BlauweVla als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Andreas Vollenweider - ... Behind the Gardens - Behind the Wall - Under the Tree ... (1981)

4,0
Sommige muziekliefhebbers mogen bepaalde dingen niet goed vinden... Dan krijg je argumenten als "Het klinkt te klinisch", "Het is te commercieel", "De ziel ontbreekt". En mocht het ook nog es zeer goed geproduceerd zijn, is het ook nog es niet rauw genoeg. De Leo Blokhuizen en Gieltjes Beelen van deze wereld hebben allerlei feiten kennis, dat moet ik ze nageven (vooral Blokhuis) maar zijn op momenten ook nog es erg chauvinistisch (vooral Beelen). Kortom: het "Dit moet je goed vinden en dat niet" heerst!

Arc Angel - Harlequins of Light (2013)

4,5
Band- of liever gezegd projectleider Jeff Cannata volgde het legendarische Arc Angel album op in 1988 onder de naam Cannata. Na een tweede album onder die noemer haalde hij in 2002 de naam Arc Angel er weer bij op de hoes van het Arc Angel Cannata album, genaamd "Tamorok". En dat is eigenlijk maar goed ook, want de allernieuwste Arc Angel "Harlequins of Light" zal best goed liggen bij mensen die alleen de Arc Angel klassieker uit 1983 kennen, maar het nieuwe werk heeft veel meer weg van wat het tussenliggende Cannata materiaal te bieden had, namelijk: goede rocksongs met veel bombast, cool hees gezongen met teksten die redelijk diep gaan en vaak de mystieke kant opzoeken, en de rockende gitaar die lekker ruw klinkt mag ook vermeld worden, want dat is in deze hoek zeker niet altijd gebruikelijk. Wat opvalt is dat het redelijk vlot is allemaal op deze plaat, daar zijn "As Far as the Eye Can See" en "Get to You" goede voorbeelden van, die laatste heeft ook nog es een jaren '70 feel. Tja Jeff was toen ook al actief in de muziek met Jesper Wrath, samen met James Christian (later House of Lords zanger). Al met al is dit een prima album. Maar een klein puntje van kritiek heb ik ook, namelijk de remake van "Fortune Teller", wat erg overbodig is en wat mij betreft de hi-tech van het origineel mist. En "Through the Night" is op wat digitale cello na in het intro, precies hetzelfde als de 1993 versie volgens mij (maar het blijft wel één van de beste rock ballads die ik ken!)
Maar het kan de pret niet drukken, want daar is de rest te goed en uniek klinkend voor, met best een eigen geluid. Vooral met een koptelefoon hoor je diverse details die anders aan je voorbij zullen gaan. Mooie plaat waarvan ik blij ben dat het nog gemaakt wordt!

Artension - Into the Eye of the Storm (1996)

4,0
Dit is een alleraardigst prog-hardrock album.
Vreemd genoeg juist doordat het vooral qua toets klanken teruggrijpt naar naar jaren '70 rock, is het weer vrij origineel als totaal, zeker voor de jaren '90, waar de zeker niet slechte stijl genoot Symphony X vooral de metal kant op ging.
Het heeft wel iets Jon Lord/Deep Purple achtigs zo.

Wat me ook bevalt is de diversiteit, het opent met een vrij afwijkend mid tempo nummer waarna het iets wat zweverige titelnummer volgt. Daarna komt de Glenn Hughes achtige funk rocker "Smoke and Fire". De zang van John West is hierop zeer goed vind ik, klinkt ook als Hughes, terwijl hij op de rest van het album meer als een ruige Joe Lynn Turner klinkt. "The Wind and the Rain" is behoorlijk stevig, met licht experimentele zang zo voor in de boxen steeds.
Eigenlijk komt vanaf hier het meer duidelijke Shrapnel geluid naar voren op het album, niet per se minder origineel, maar wel gebruikelijker door bijvoorbeeld een nummer op een klassiek Bach riedeltje te baseren of bijvoorbeeld een power ballad te presenteren.
Een paar snellere prog stukken volgen daarna met tussendoor een instrumentaal stuk dat ik pas kortgeleden ging waarderen (ik heb het album al zo'n 12 jaar).

Kortom, dit album mixt jaren '70 Rainbow met MK3 Deep Purple met een scheut '80 gitaargeweld. Maar, zo als ik al zo een beetje zei; oubollig is het niet te noemen vreemd genoeg...

Axel Rudi Pell - Best Of [Anniversary Edition] (2009)

4,0
En met deze release werd tevens gevierd dat Pell al zo'n 10 jaar dezelfde muzikanten om zich heen had. Eigenlijk een heel mooi overzicht en laat dit nou het mooiste artwork hebben van alle Pell CD's!

Axel Rudi Pell - Between the Walls (1994)

4,5
Ik vind dit eigenlijk een best uitgebalanceerd album van Pell en het is mijn favoriet qua nummers ook nog es.
Nog van voor de power metal, dus ook nog zonder al te veel teksten over ridders en koningen zoals op veel albums hierna.
Het vette "Talk of the Guns" is ideaal als opener, "Casbah" is mooi dromerig en heeft wat weg van Rainbow, met zo'n mystiek Oosters sfeertje. En de de rest zijn gewoon toffe rocknummers (incl. de Free cover) zonder de achterlijke snelheid die Pell bijvoorbeeld hierna op een nummer als "Gettin' Dangerous" nodig vond.
O ja, nog een pluspunt: Jeff Scott Soto op zang!

Axel Rudi Pell - Black Moon Pyramid (1996)

4,0
Dit is geen verkeerd album, maar wel met te veel onnodige nummers: 1, 6, 10, 12, hadden er van mij bijvoorbeeld niet op gehoeven en Axel Rudi Pell heeft in interviews ook gezegd dat dit een album is met te veel tracks.
Het heeft een iets harder maar minder warm geluid, wat ik als totaal dus niet zo goed vind klinken als op "Between the Walls", mijn favoriete album van Pell. Wat wel opvalt is het Jimi Hendrix achtige gitaargeluid af en toe ("Touch the Rainbow", "Aquarius Dance") en dat de mooie titeltrack nog meer op Rainbow lijkt als het eerdere "Casbah".
Dit album lijkt een blauwdruk voor de albums die gingen volgen, met meer een eigen geluid, eerlijk is eerlijk, maar sjonge wat jammer dat het nog niet helemaal uit de verf kwam.
Pluspunt: Jeff Scott Soto op zang!

Axel Rudi Pell - Shadow Zone (2002)

3,5
Pell is ook Jimi Hendrix fan "Under the Gun" is voor Pell begrippen ook nog es een wat experimenteel nummer. Mooie afsluiter.

Dit album is zo een beetje het laatste met kwaliteit, hierna ging het nog meer hetzelfde klinken, met songtitels die allemaal maar hetzelfde gezongen worden. Maar ja, dan is er ook nog es een zanger die maar op twee manieren wil zingen, langzaam en iets sneller

Ayreon - The Final Experiment (1995)

4,0
Dit blijft mijn Ayreon favoriet. Het had iets korter en compacter gemogen van mij, maar dat wil Arjen Lucassen blijkbaar nooit. Het is meestal een lange zit en dan heeft ie ook nog dubbel CD's. Goed bedoeld, dat wel en ik ben er van overtuigd dat hij het met heel z'n ziel en zaligheid doet allemaal. Het einde van "The Banishment" is een kleine smet op de voor de rest goed klinkende stukken. Hoe enger en ruiger zo'n zanger probeert te zijn, hoe belachelijker het klinkt.