Tussen de vette gitaarmuren en de wat schelle solo's door, is er aardig wat gespeeld met orkestraal aandoende stukken. Dat maakt het lekker bombastisch. Daartegenover zijn er ook harde (eigentijdse) filmische noise geluiden her en der aanwezig. Zodoende is deze plaat wel even wat anders als de voorgaande uit 1997. "Sometimes in order to move forward, one must take a step back", wordt toepasselijk gemeld in het openingsintro. Maar deze is ook anders als het debuut album. Logisch ook wel na al die jaren. Ik vind het wel net zo'n heerlijke melodieuze metal plaat geworden. Teksten zijn allemaal wat in de mineur stemming, dat past precies bij bepaalde dagen die iedereen wel es meemaakt denk ik. Vooral in de herfst.

stem geplaatst

stem geplaatst