Haaa, Editors. Mijn eerste kennismaking met hen kwam er in 2006, via de game Saints Row op de Xbox 360, dat net zoals GTA ingame-radiostations heeft en waar regelmatig Munich voorbij kwam. Alleen wist ik toen nog niet dat dat hét Munich was van de gerespecteerde Editors, een groep die ik enkel bij naam kende. Destijds vond ik het enerzijds wel een zeer catchy nummer, maar anderzijds stoorde de stem van de zanger me dan weer. Overdreven diep vond ik, en ik stelde me hem onbewust voor als een kerel van in de zestig. Ha, de onwetendheid! Enige tijd verstreek en plots was het Marktrock 2009 te Leuven, waar ik en een paar vrienden naartoe zouden gaan. Uiteindelijk zijn we niets gaan kijken en hebben we gewoon gepokerd op het kot van een van ons. Iemand van het groepje had zijn ipod met speakers bij en zat wat nummers te spelen die me onmiddellijk bekend in de oren klonken (niet omdat ik ze al eens gehoord had, maar omdat ze dat typische Editorsgeluid hadden. Ik vermoed dan ook dat het nummers als Bones en An End Has A Start waren). Strakke, scherpe gitaren en die unieke stem opnieuw, die me ditmaal veel minder stoorde. “Wie is die band?” vroeg ik. “Editors,” luidde het antwoord. Aha, dat waren dus die fameuze Editors. Ik weet nog dat ik maar zat te hopen dat plots dat-nummer-uit-Saints-Row zou voorbijkomen, dan kon ik tenminste met zekerheid weten dat zij daar achter zaten. Terug thuis meteen gecheckt en inderdaad: Munich van Editors prijkte op de tracklist van Saints Row, een nummer dat ik nu plots ook veel meer kon waarderen. Plus de ontdekking dat de zanger, Tom Smith, nog niet eens dertig was. Oeps. Het echte begin van de liefde liet nog een paar maanden op zich wachten, toen dat een andere vriend mij Papillon liet horen ("klinkt nogal jaren tachtig, misschien wel iets voor u"). Ik was meteen verkocht. Afgezien van Spiralling van Keane heb ik nog nooit zo veel van een single gehouden. Die synthriff, die melodie, die stem: een fantastisch nummer. Op youtube beluisterde ik dan ook nog enkele andere nummers van het nieuwe album die me ook zeer bevielen, en toen besloot ik maar meteen om naar de winkel te trekken.

In This Light and on This Evening. Wat een openingsnummer. Dreigende synths in combinatie met een Tom Smith die dieper en dreigender dan ooit klinkt terwijl hij zijn meest compacte en tegelijkertijd meest poëtische tekst voordraagt. Een tekst die vaak bij mij opkwam in de donkere wintermaanden wanneer ik, na te hebben gestudeerd in de universiteitsbibliotheek, mij door de besneeuwde straten van Leuven naar mijn kot begaf.
Bricks and Mortar neemt zijn tijd maar is met zijn heerlijke synths elke minuut waard. Het doet inderdaad denken aan het theme van The Terminator, wat in mijn ogen enkel maar een goede zaak kan zijn.
Over Papillon heb ik al gepraat, en dat ga ik gewoon opnieuw doen. Hun eerste nummer één in België, en als de wereld een rechtvaardige plek was de nummer één in de hele wereld. Hun Blue Monday. Fantastisch.
De eerste drie nummers van het album zijn eigenlijk een beetje té goed, want in het begin was ik een beetje teleurgesteld over de drie nummers die volgen. Intussen heb ik mijn mening bijgesteld, ook al halen ze nét niet het niveau van nummers 1-3 en 7-9. You Don’t Know Love toont een mooie versmelting van elektronica en gitaren, terwijl The Big Exit Editors dan weer op hun donkerst en misschien wel minst toegankelijk laat zien. The Boxer is dan weer een mooi rustpunt.
Like Treasure staat wat mij betreft, net als de twee nummers erna, weer op de hoogte van de eerste drie nummers, dat wil zeggen: niet gewoon uitstekend, maar gewoon prachtig. Opnieuw een mooie melodie, en Tom Smiths vocalen die gedragen worden door de prachtige geluiden die uit de synths getoverd worden.
Eat Raw Meat = Blood Drool is een buitenbeentje, maar wel een goede. Een verrassend catchy refrein voor een nummer dat ik nu ook niet als erg toegankelijk zou bestemmen.
Walk The Fleet Road is voor mij hét nummer dat ik altijd zal associëren met de winter van eind 2009-begin 2010, toen ik in de blokperiode vrijwel voortdurend dit album beluisterde. Dit nummer somt voor mij het album in zijn geheel op: in se koude muziek die toch warm aanvoelt door de diepmenselijke stem van Tom.

Aangezien ik bij hun laatste album ben begonnen, is de stijlbreuk mij wellicht beter bevallen dan zij die er van in het begin bij waren. Desondanks vind ik het dapper van de mannen dat ze deze richting zijn uitgegaan, terwijl een band die het commerciële aspect als het belangrijkste ziet zich wellicht tevreden had gesteld met een An End Has A Start 2.
Een nummer als Papillon doet me soms wensen dat de band de dansvloer nog iets meer had opgezocht, nog wat meer “stampers” in deze stijl had gemaakt. Maar dat is eigenlijk muggenziften: de compactheid geeft het album net zijn kracht – niet te lang en niet te kort, net genoeg.
Ik meende gelezen te hebben (alweer een hele tijd geleden) dat ze voor het vierde album verder deze stijl zouden willen ontwikkelen. Ik kan daar alleen maar enthousiast ja bij knikken. Het zijn dit soort platen die ik voor ogen heb wanneer ik zelf synth speel. In This Light and on This Evening is wat mij betreft het beste jaren tachtig-album dat niet uit de jaren tachtig komt. Hun beste album. En een van mijn favoriete albums allertijden.