Editors - In This Light and on This Evening (2009)

toch een halfje omhoog

ben er nog niet uit of dit de richting is die ze uitmoeten, maar ik hou wel van de "elektronische nummers", ik heb zelfs meer en meer het gevoel dat zijn stem voor deze soort muziek gemaakt is. hoewel er praktisch geen gitaar op dit album te bespeuren valt, vind ik dat deze plaat nog altijd de sfeer van een goeje ouwe indierock plaat rond zich zweven heeft. ik heb ook de indruk dat de overgang naar dit soort muziek overroepen is, en lang niet zo drastisch als velen hier wel lijken uit te schreeuwen.

ik ken helemaal niets van radiohead, maar ik heb wel eens gehoord van een plaat die daar een soort ommekeer inluidde. De toekomst zal het uitwijzen, maar ik heb het gevoel dat de waardering van deze plaat de hoogte zal ingaan, afhankelijk van welke richting ze uitgaan. met dit in het achterhoofd kan ik ook niet wachten op een volgend album..


en wat een opener, die titeltrack , sleurt je meteen in de sfeer van het album

Zeker geen slecht album, sterker nog, een welkome afwisseling van de voorgaande twee. Maar om dit te gaan vergelijken met Kid A van Radiohead...

Alsof Kid A zo bijzonder is, het is een goed album hoor, maar geniaal zeker niet.

Dit is zeker de richting die Editors op moeten gaan, ik vind de eerste twee albums zeker goed, maar deze past zo perfect bij de band, en zeker ook bij de zang van Tom Smith. Zelden een zanger gehoord die zo overtuigend overkomt.

Wat vooral zo knap is, is dat de bonus tracks gewoon even goed, zo niet beter zijn dan de reguliere album nummers. Geniale 80's band die niet uit de jaren tachtig komt.
Papillon blijft ook een geniale remake van Tubeway Army's Are Friends Electric? (Al weet ik niet zeker of ze dat ook echt zo hebben gedaan, maar ik vind het moeilijk te geloven als iemand van de band zou zeggen dat ze dat nummer nooit gehoord hebben )

ah, ik bedoelde maar dat het volgens mij ooit dezelfde sfeer rond zich zal dragen als die kid a, voor de rest uiteraard niets te vergelijken.

Beste album van Editors!! Ze hadden geen betere keuze kunnen maken dan voor een complete koerswijziging te kiezen. Zoals ni slecht hierboven al meedeelde, is Tom Smith zijn stem gemaakt voor deze muziek. De nummers geven mij een gevoel van macht, van euforie. En de bonusnummers zijn ook van een zeer hoog niveau. Nooit gedacht dat de Editors dit voor elkaar konden krijgen, maar ze zijn erin geslaagd een meesterwerk(je) te maken.

In vergelijking met het vorige album vond ik In This Light And On This Evening een beetje tegenvallen. Er wordt naar mijn mening wat te veel geexperimenteerd, wat ik vooral niet kan waarderen bij de openingstrack. Gelukkig is Bricks and Mortar al een stuk beter. Sterker nog, het is de beste song van de plaat.

Papillon moet je van houden; ik vind het een vrij leuk nummer, meer niet. You Don't Know Love vond ik een vrij afgezaagd nummer. Eigenlijk is alleen The Boxer van de resterende nummers het niveau van de Editors waardig.

2,5 sterren.

Ik weet nog steeds niet wat ik met de big exit aan moet ik vind het geen typisch editors nummer het kan mij nog steeds niet overtuigen ........

Waarom niet? Wat vind je er minder aan? Ikzelf vind het echt een geweldig nummer, een van de beste nummers van het album, en geen een nummer is typisch Editors volgens mij.

Ik vraag de laatste tijd wel eens in mijn vriendenkring: noem nou eens een album van de laatste 10 jaar die over 20-30 jaar op zeker nog gedraaid wordt ? Uit de jaren 60/70/80 kan ik er probleemloos 30 tot 40 opnoemen, maar van de laatste 10 jaar ? Dit album zou er wel eens zo een kunnen zijn: The Editors en wat zit er nog meer in het vat ?

Niet zo heel moeilijk: Elbow - The Seldom Seen Kid

Komt op mij over als een nieuwerwetse Joy Division, eng hoeveel de stemmen soms op elkaar lijken!

Daar zit Jomanda achter: die vangt de stem van Ian op en stuurt 'em via wifi naar Tom - volgens mij mbv Vodafone.

Lol Dat is inderdaad een mogelijkheid...

Toch een halfje omlaag. Blijkbaar toch te hoog ingeschat. Toen ik hem laatst nog eens opzette had ik direct een emmer nodig. En ik ben er spontaan ziek van geworden.

1,5 * emmer nodig, de meest waardeloze band van de wereld genaamd 30 Seconds to Mars geef je zelfs 2*. Over emmers en ziek worden gesproken.

Nog zo'n paraltje inderdaad! Maar ik vond die nummers live beter dan de nummers van deze cd. Niet het hele concert overigens maar dat verklaard mijn lagere stem voor de in jouw ogen geniale cd.

Je stemt toch op het album en niet op hoe de nummers live klinken?

Live komen de nummers van dit album beter uit de verf. Editors zijn live gewoon erg sterk.
Heb 30 Seconds to Mars op Lowlands live mogen aanschouwen, de tent liep gewoon half leeg.
Ongelooflijk slecht live.

The Big Exit ja.

Je hebt gelijk, Jan. Ik heb mijn post dan ook weggehaald. Ik las verkeerd. Excuus.

Halfje erbij... nu dus 4 sterren.

Toen ik de plaat voor de eerste keren hoorde vond ik het een lekker, fijn album... Niks mis mee. Maar de CD wist me niet te grijpen.

Na tig extra luisterbeurten is de plaat gaan groeien bij mij. Daarom nu 4 sterren.

Bricks and mortar vind ik het beste nummer.

Haaa, Editors. Mijn eerste kennismaking met hen kwam er in 2006, via de game Saints Row op de Xbox 360, dat net zoals GTA ingame-radiostations heeft en waar regelmatig Munich voorbij kwam. Alleen wist ik toen nog niet dat dat hét Munich was van de gerespecteerde Editors, een groep die ik enkel bij naam kende. Destijds vond ik het enerzijds wel een zeer catchy nummer, maar anderzijds stoorde de stem van de zanger me dan weer. Overdreven diep vond ik, en ik stelde me hem onbewust voor als een kerel van in de zestig. Ha, de onwetendheid! Enige tijd verstreek en plots was het Marktrock 2009 te Leuven, waar ik en een paar vrienden naartoe zouden gaan. Uiteindelijk zijn we niets gaan kijken en hebben we gewoon gepokerd op het kot van een van ons. Iemand van het groepje had zijn ipod met speakers bij en zat wat nummers te spelen die me onmiddellijk bekend in de oren klonken (niet omdat ik ze al eens gehoord had, maar omdat ze dat typische Editorsgeluid hadden. Ik vermoed dan ook dat het nummers als Bones en An End Has A Start waren). Strakke, scherpe gitaren en die unieke stem opnieuw, die me ditmaal veel minder stoorde. “Wie is die band?” vroeg ik. “Editors,” luidde het antwoord. Aha, dat waren dus die fameuze Editors. Ik weet nog dat ik maar zat te hopen dat plots dat-nummer-uit-Saints-Row zou voorbijkomen, dan kon ik tenminste met zekerheid weten dat zij daar achter zaten. Terug thuis meteen gecheckt en inderdaad: Munich van Editors prijkte op de tracklist van Saints Row, een nummer dat ik nu plots ook veel meer kon waarderen. Plus de ontdekking dat de zanger, Tom Smith, nog niet eens dertig was. Oeps. Het echte begin van de liefde liet nog een paar maanden op zich wachten, toen dat een andere vriend mij Papillon liet horen ("klinkt nogal jaren tachtig, misschien wel iets voor u"). Ik was meteen verkocht. Afgezien van Spiralling van Keane heb ik nog nooit zo veel van een single gehouden. Die synthriff, die melodie, die stem: een fantastisch nummer. Op youtube beluisterde ik dan ook nog enkele andere nummers van het nieuwe album die me ook zeer bevielen, en toen besloot ik maar meteen om naar de winkel te trekken.

In This Light and on This Evening. Wat een openingsnummer. Dreigende synths in combinatie met een Tom Smith die dieper en dreigender dan ooit klinkt terwijl hij zijn meest compacte en tegelijkertijd meest poëtische tekst voordraagt. Een tekst die vaak bij mij opkwam in de donkere wintermaanden wanneer ik, na te hebben gestudeerd in de universiteitsbibliotheek, mij door de besneeuwde straten van Leuven naar mijn kot begaf.
Bricks and Mortar neemt zijn tijd maar is met zijn heerlijke synths elke minuut waard. Het doet inderdaad denken aan het theme van The Terminator, wat in mijn ogen enkel maar een goede zaak kan zijn.
Over Papillon heb ik al gepraat, en dat ga ik gewoon opnieuw doen. Hun eerste nummer één in België, en als de wereld een rechtvaardige plek was de nummer één in de hele wereld. Hun Blue Monday. Fantastisch.
De eerste drie nummers van het album zijn eigenlijk een beetje té goed, want in het begin was ik een beetje teleurgesteld over de drie nummers die volgen. Intussen heb ik mijn mening bijgesteld, ook al halen ze nét niet het niveau van nummers 1-3 en 7-9. You Don’t Know Love toont een mooie versmelting van elektronica en gitaren, terwijl The Big Exit Editors dan weer op hun donkerst en misschien wel minst toegankelijk laat zien. The Boxer is dan weer een mooi rustpunt.
Like Treasure staat wat mij betreft, net als de twee nummers erna, weer op de hoogte van de eerste drie nummers, dat wil zeggen: niet gewoon uitstekend, maar gewoon prachtig. Opnieuw een mooie melodie, en Tom Smiths vocalen die gedragen worden door de prachtige geluiden die uit de synths getoverd worden.
Eat Raw Meat = Blood Drool is een buitenbeentje, maar wel een goede. Een verrassend catchy refrein voor een nummer dat ik nu ook niet als erg toegankelijk zou bestemmen.
Walk The Fleet Road is voor mij hét nummer dat ik altijd zal associëren met de winter van eind 2009-begin 2010, toen ik in de blokperiode vrijwel voortdurend dit album beluisterde. Dit nummer somt voor mij het album in zijn geheel op: in se koude muziek die toch warm aanvoelt door de diepmenselijke stem van Tom.

Aangezien ik bij hun laatste album ben begonnen, is de stijlbreuk mij wellicht beter bevallen dan zij die er van in het begin bij waren. Desondanks vind ik het dapper van de mannen dat ze deze richting zijn uitgegaan, terwijl een band die het commerciële aspect als het belangrijkste ziet zich wellicht tevreden had gesteld met een An End Has A Start 2.
Een nummer als Papillon doet me soms wensen dat de band de dansvloer nog iets meer had opgezocht, nog wat meer “stampers” in deze stijl had gemaakt. Maar dat is eigenlijk muggenziften: de compactheid geeft het album net zijn kracht – niet te lang en niet te kort, net genoeg.
Ik meende gelezen te hebben (alweer een hele tijd geleden) dat ze voor het vierde album verder deze stijl zouden willen ontwikkelen. Ik kan daar alleen maar enthousiast ja bij knikken. Het zijn dit soort platen die ik voor ogen heb wanneer ik zelf synth speel. In This Light and on This Evening is wat mij betreft het beste jaren tachtig-album dat niet uit de jaren tachtig komt. Hun beste album. En een van mijn favoriete albums allertijden.

Mooi verhaal!

Toen ik voor de eerste keer nummers van deze plaat hoorde, dacht ik 'wat een k*t muziek. Dit is echt geen Editors. Dit ga ik nooit kopen'. Maar nu vind ik het niet alleen een van de beste Editors- albums, maar een van de beste albums ooit gemaakt. Lekker trancen op dit album is echt een geweldige ervaring. Gelukkig dat er nu ook nog goede bands bestaan, net als deze geweldenaren. Ik ga hun nieuwe album zeker snel in huis halen. Ik hoop dat ze in deze richting verder gaan. Schande dat dit album maar een 3.54 als gemiddelde heeft: het verdient hoog in de 4 staan.

De gitaren werden hier grotendeels vervangen door synthesizers en dat is een welkome afwisseling. Begint uitstekend met In This Light And On This Evening, waar na elk couplet er meer instrumenten bijkomen tot alle onheil ontlaadt in een daverende climax. Wordt mooi opgevolgd door het prachtige Bricks and Mortar. Toen ik het nummer voor het eerst hoorde dat ik 'getverdemme, wat is dit'. Nu denk ik: 'wauw, dit is een van de mooiste liedjes die ik ooit gehoord heb'. Prachtige tekst ook ('Pour salt water on the wounds') met een hemelse zanglijn van Tom Smith. Papillon is ook een nummer waar ik aan moest wennen, maar dat met de keren steeds beter voor me werd. You Don't Know Love was het eerste nummer van de plaat dat me tot op het bot raakte. Een klaaglijke synthesizer en een geweldige tekst maakt het tot een geweldig nummer. Een zeer intens droevig nummer. The Big Exit is een zeer experimenteel Editors nummer, met dat zeurende geluid aan het begin. Dit moest ik toch wel het meeste luisteren voordat ik dacht 'he, dit is muziek: geen herrie'. Ik moest het nog vaker luisteren om het mooi te gaan vinden, maar toen vond ik het ook meteen een prachtnummer. Een nummer dat je in een donkere trance brengt als je het echt goed luistert. The Boxer associeer ik sterk met The Champ (waarschijnlijk omdat ik het nummer hoorde kort nadat ik de film gezien had). Een klaaglijke Tom Smith die dit geweldige nummer begeleidt met zijn door merg en been gaande stem. Like Treasure met zijn zweverige synth-intro vind ik een van de mooiste nummers van de plaat. Ik zit hier soms naar te luisteren: compleet van de wereld. Wat een perfectie. Eat Raw Meat = Blood Drool is een prachtig nummer. Iets bekender dan de rest. Mooi nummer dat echter niet opweegt tegen de rest van dit prachtige album. Walk The Fleet Road: een mooi, melancholisch einde dat het album geweldig afsluit. Het doet me denken aan een oude geest die de aarde verlaat met de laatste tonen van dit geweldige album.

Het album doet me aan een warmere periode denken dan Monsieur Doom. Dit album associeer met mijn zomer in Malta. Een snikhete hotelkamer midden in de stad, irritante muggen, de geluiden van de stad op de achtergrond en dan 's avond een mooi Editors-nummer terwijl ik verzink in slaap. Dat was het moment waarop ik besloot dit grootse album in huis te halen en het is een van de beste platen die ik thuis heb staan. Ik ga dit jaar weer naar Malta en ik ga dus op enkele warme zomeravonden lekker wegdromen op dit album.

Als je dit album zo geweldig vindt zou ik ook zeker de bonusdisc erbij aanschaffen, King of Dust!
Die nummers zijn wat ontoegankelijker, maar zeker de moeite waard.

The Big Exit.. Nondeju, wat een nummert! Verder vind ik het album nergens heel erg spannend worden. Het zijn stuk voor stuk goede nummers en de stem van Tom Smith is altijd genieten, maar toch.. Misschien vaker luisteren.

3,5*

Nog nooit een band zo'n goede ommezwaai zien maken. Daar gaat meestal toch een aantal jaren/albums over heen. Een zwaar gitaar-georiënteerde band die een van de beste synth-gebaseerde albums van de laatste jaren heeft gemaakt. Dat is toch een prestatie.
Nu kunnen we eens genieten van de toffe baslijntjes in de muziek.
De eerste 2 albums zijn goed, maar eerlijk gezegd heb ik die albums niet meer beluisterd nadat In This Light and on This Evening is uitgekomen. Ik hoop dat het volgende album deze lijn gaat volgen.

Dat de synth's in het geluid van de Editors verder uitgewerkt gaat worden op het volgende album, is al bevestigd. Ook de samenwerking met dezelfde producer Flood..

Dat kan wel eens goed nieuws zijn. De synths passen heel goed bij Editors, mooi duister en sfeervol geluid. Het klinkt niet klinisch.

Van 3.5* naar 4.5* in 1 week. Na lange tijd nog eens het album beginnen beluisteren. En ik was aangenaam verrast. Vroeger vond ik enkel de eerste 5 nummers de moeite. Nu weet Editors me heel het album(ook de extra nummers!) te bekoren. Dit is waarschijnlijk de meest gewaagde stijlbreuk van het laatste decennium. Waar Kings Of Leon de verkeerde afslag nam, nam Editors de enige juiste. Die van durf en vernieuwing. Weg met de commerciële Editors! Welkom nieuwe Editors!