Dilla's meesterwerk, en ook Common is op z'n best.
Wat waren die 2 voorbestemd zeg.
Vaak lees ik dat Dilla niet het meeste uit zijn talent gehaald heeft, dat is misschien waar over zijn hele carriére gezien, maar hij heeft met Like Water For Chocolate toch wel het belangrijkste aandeel in dit meesterwerk gehad.
Mijn favoriete hip hop plaat.
De beats zijn warm, soulvol.
Dat word ook gezegd van "Be", maar als ik eerst deze luister en daarna Be krijg ik het spontaan koud.
Kanye kan niet in Dilla zijn schaduw staan als je dit hoort.
De chemie is duidelijk hoorbaar op The Light, in mijn ogen misschien wel het beste hip hop nummer ooit.
Op het eerste gehoor lijkt deze beat misschien wat simpel maar het steekt zo perfect in elkaar.
Het is geen sample van Bobby Caldwell... meer een remake, en Common zorgt voor hedendaagse soul muziek in de vorm van rijm.
Even is er een pauze in het album in de vorm van de beste Premo beat ooit.
6th Sense knalt zooooo ongelooflijk hard, zonder dat deze er uit springt.
Verder zijn er na nummer outro's en intro's die het album bij elkaar binnen (zoals bij A Film Called (PIMP)), onderschat nummer trouwens, die beat is geniaal.
Na The Light vind ik Nag Champa het best...

Het laatste geweldige Wu-Tang album. Ghost is (in tegenstelling tot alle andere Wu-Tang rappers) hier beter dan op z'n debuut. Ook de beats zijn veel beter, variatie natuurlijk met de vele producers waar Ironman door RZA was. Heel gebalanceerd album met echte bangers (One, Apollo Kids) en wat toegangkelijkere commerciele geluiden (Buck 50 en Cherchez La Ghost).

Stroke of Death die beat is echt hate it or love it, ik vind 'm persoonlijk erg vet, maar de raps zijn nog sterker op dat nummer. Alleen de beat van The Grain heb ik niet veel mee, maar ook hier maken de raps veel goed. Ghost is natuurlijk erg goed, Method Man is altijd leuk om te horen maar in het speciaal is hier de RZA echt geweldig. Zijn eerste verse op het album is zo goed gerapt met zijn apparte stijl+stem, die geluidjes die hij in zijn verse doet op Nutmeg dat is echt heel tof.
Het skit-gehalte ligt een tikje hoog, maar skippen is zo gebeurd.

Dit is de nummer 1 in mijn top 10.
Waarom?
Omdat ik nog steeds kriebels in mijn buik als Liam voor het eerst Roll With It! gilt, omdat Wonderwall mij nog steeds kippevel geeft.
Meer gevarieerd dan het debuut, iets beter geproduceerd, en net iets meer toppers naar mijn mening.
Ook geweldig dat na 2 rustigere nummers, She's Electric en Cast No Shadow, het vetste nummer ooit gemaakt in mijn ogen, Morning Glory door je radio knalt.
Wát een track blijft dat, geweldig refrein, ik kan daar echt van blijven genieten zonder dat het me een moment verveelt.
En dan eindigen met het geniale Champaign Supernova, een uitgebalanceerd nummer met een toch wel heel briljante tekst.
Voor mij zal dit het beste album ooit blijven.