Toen ik twee maanden geleden aanwezig was op het bescheiden Rock Durbuy, in het gelijknamige Waalse dorpje, stond daar de toen voor mij volslagen onbekende band Deafheaven geprogrammeerd.
Aangemoedigd door een interessante omschrijving van een vriend besloot ik het optreden toch maar mee te pikken. Dat de volgende vijftig minuten zouden gevuld worden met een van de meest intense optredens die ik ooit meemaakte had ik echter niet durven dromen.
Vanaf de eerste tot de allerlaatste noot wist deze band me echter volledig in te pakken. De bezwerende blik en het waanzinnige gekrijs van zanger George Clarke, de atmosferische gitaarlijnen van Kerry McCoy en de furieuze blastbeasts van drummer Daniel Tracy zorgden voor een fantastisch atmosfeer die me deed trillen op mijn benen tot uren na het einde van de show.

Terug thuis ontdekte ik dat deze Amerikaanse band ook net een nieuw studioalbum uitgebracht heeft: deze Sunbather.
En waar sommige bands hun fantastische liveprestaties nooit pakkend op plaat zullen krijgen is dat een kwaal waar Deafheaven blijkbaar geen enkele moeite mee heeft.
Opener 'Dreamhouse' maakt meteen duidelijk waar het Deafheaven allemaal om te doen is.
Want hoewel het drumwerk en vooral de zang duidelijk maken dat de roots van de band stevig in de black metal verankerd liggen blijkt al snel dat dit zoveel meer is. Shoegaze, postrock, post-metal, noem het wat je wil, feit is dat Deafheaven er in geslaagd is een eigen sound neer te zetten die authentiek en eigen klinkt. De opbouw van elk nummer klinkt zo natuurlijk en gevarieerd dat de plaat geen moment gaat vervelen.
Deafheaven creëert een universum vol emotie en spanning en houdt dit een uur lang in stand, zowel op plaat als live.
Sunbather is ongetwijfeld een van de albums van 2013 tot nu toe en ik durf er wat geld op verwedden dat ze ook op het eind van het jaar niet ver van de eerste plek zullen staan in menige jaarlijst!