Misschien wel omdat dit derde album wat meer verschilt van zijn twee voorgangers die meer aansloten op de onvolprezen singles van ze, en daardoor wat minder bekend of bemind.

Buzzcocks zijn hier m.i duidelijk in de groei, het geluid gaat wat meer de new wave kant op en de teksten worden over het algemeen iets diepgravender, introspectiever.
Zoals in het diep ontroerende "I Believe", het slotstuk waarin Pete Shelley zijn hele ziel en zaligheid legt: zijn twijfels, zijn depressies, maar toch ook zijn relativeringsvermogen en zijn hoop.

naar mijn mening toch de beste plaat van hun eerste incarnatie, hij kan natuurlijk niet op tegen "Singles Going Steady"' (het meest gedraaide album in mijn leven) en hits staan hier ook niet echt op, maar als je de bonustracks van `going steady `weet te waarderen zul je je aan dit album zeker geen buil vallen.