Hier kun je zien welke berichten SebastiaanQuekel als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Elbow - Build a Rocket Boys! (2011)
0
geplaatst: 5 maart 2011, 20:05 uur
Build A Rocket Boys! Is een uiterst geslaagd album van Elbow. Na vier luisterbeurten vind ik dit zelfs al het op één na beste album van deze melodieuze band. Voorlopig is de eer voor ‘beste plaat’ weggelegd voor de voorganger The Seldom Seen Kid, maar als deze potentiële klassieker op deze manier blijft groeien komt daar snel verandering in. Hoewel Build A Rocket Boys! een stuk minder afwisselender is dan de succesplaat uit 2008, blijven vrijwel alle nummers door hun enorme schoonheid in je hoofd hangen. Het begint al met ‘The Birds’, de openingstrack die zich rustig opbouwt naar een prachtig slot.
Het hieropvolgende nummer is de eerste single van de plaat, te weten ‘Lippy Kids’. In dit nummer bewijst Guy Garvey een fantastische stem te hebben. Zijn teksten zetten je ook echt aan het denken; vooral tijdens het luisteren van Lippy Kids besef je eigenlijk dat je van elke dag iets moois moet maken. Op sommige punten kan alleen Elbow dit.
Instrumentaal is Build a Rocket Boys! wat we van de Britten gewend zijn, bewijst With Love. De piano, de bas, het koortje op de achtergrond: alles valt perfect samen in dit dromerig liedje. Gelukkigerwijs heeft Elbow ook gekozen voor een opvolger van het wat hardere ‘Grounds for Divorce’ en welteverstaan in het nummer ‘Neat Little Rows’. Tekstueel is het niet geweldig, maar dat maakt door de bombastische sound weinig uit.
Na dit nummer keert Elbow weer terug naar haar rustige sound met ‘Jesus Is a Rochdale Girl’ en ‘The Night Will Always Win’. Van het laatstgenoemde nummer ben ik nog niet zo kapot, maar in Jesus Is a Rochdale Girl bewijst Garvey wederom één van de beste zangers ter wereld te zijn. Ook in High Ideals, die naar mijn mening sterk doet denken aan ‘On a Day Like This’, neemt hij een voornaamste rol in beslag. Net zoals in de zonet genoemde klassieker maakt High Ideals gebruik van prachtige toetsgeluiden en violen die je meevoeren naar een andere wereld. Eén van de beste nummers van de plaat.
De keuze voor ‘The River’ begrijp ik nog niet helemaal, aangezien er weinig spannends in het nummer gebeurt. Hetzelfde geldt voor de Reprise-versie van The Birds, waarin gastartiest John Moseley van zich laat horen. De resterende nummers van Build A Rocket Boys!, Open Arms en afsluiter Dear Friends, maken dit echter ruimschoots goed. Beide topnummers die niet op The Seldom Seen Kid misstaan hadden.
Al met al heeft Elbow tot dusver de beste plaat van 2011 afgeleverd. En als de plaat nogmaals zo door blijft groeien, zal dat nog wel een tijdje zo blijven.
Het hieropvolgende nummer is de eerste single van de plaat, te weten ‘Lippy Kids’. In dit nummer bewijst Guy Garvey een fantastische stem te hebben. Zijn teksten zetten je ook echt aan het denken; vooral tijdens het luisteren van Lippy Kids besef je eigenlijk dat je van elke dag iets moois moet maken. Op sommige punten kan alleen Elbow dit.
Instrumentaal is Build a Rocket Boys! wat we van de Britten gewend zijn, bewijst With Love. De piano, de bas, het koortje op de achtergrond: alles valt perfect samen in dit dromerig liedje. Gelukkigerwijs heeft Elbow ook gekozen voor een opvolger van het wat hardere ‘Grounds for Divorce’ en welteverstaan in het nummer ‘Neat Little Rows’. Tekstueel is het niet geweldig, maar dat maakt door de bombastische sound weinig uit.
Na dit nummer keert Elbow weer terug naar haar rustige sound met ‘Jesus Is a Rochdale Girl’ en ‘The Night Will Always Win’. Van het laatstgenoemde nummer ben ik nog niet zo kapot, maar in Jesus Is a Rochdale Girl bewijst Garvey wederom één van de beste zangers ter wereld te zijn. Ook in High Ideals, die naar mijn mening sterk doet denken aan ‘On a Day Like This’, neemt hij een voornaamste rol in beslag. Net zoals in de zonet genoemde klassieker maakt High Ideals gebruik van prachtige toetsgeluiden en violen die je meevoeren naar een andere wereld. Eén van de beste nummers van de plaat.
De keuze voor ‘The River’ begrijp ik nog niet helemaal, aangezien er weinig spannends in het nummer gebeurt. Hetzelfde geldt voor de Reprise-versie van The Birds, waarin gastartiest John Moseley van zich laat horen. De resterende nummers van Build A Rocket Boys!, Open Arms en afsluiter Dear Friends, maken dit echter ruimschoots goed. Beide topnummers die niet op The Seldom Seen Kid misstaan hadden.
Al met al heeft Elbow tot dusver de beste plaat van 2011 afgeleverd. En als de plaat nogmaals zo door blijft groeien, zal dat nog wel een tijdje zo blijven.