Elbow - Build a Rocket Boys! (2011)

1e nummer gehad, 2e nummer staat aan, als dit zo door blijft gaan ben ik geneigd om het 5 sterren te geven wat ik nauwelijks doe.

Hmm, moet bekennen dat ik er ook zo over dacht maar helaas blijft de kwaliteit van de rest van het album niet zo hoog als de eerste vijf nummers (vooralsnog)...

Ik was niet zo onder de indruk, maar toen ik merkte dat ik de hele dag nummers van deze nieuwe elbow aan het zingen was, heb ik hem toch maar gekocht.
Review volgt

Op een goede instalatie klinkt hij wel vele male dieper!
en mooier!

Lippy Kids, jeezes... Bij wie gaat dat nu niet door merg en been?

Op het eerste gehoor bevalt hij me een stuk beter dan TSSK destijds. Ik had niet het verwacht, enkel gehoopt, maar dit album kan TSSK evenaren.

Het vijfde studioalbum van Elbow, build a rocket boys! is de opvolger van meesterwerk the Seldom Seen kid. Het album waar Elbow in het eerst in hun (inmiddels) 14 jarige carrière succes kregen. In een klap werd het ‘best bewaarde Britse geheim’ bekend en stonde ze op elk ook maar enigszins groot festival dat er maar te bedenken viel.
Elbow had daarom de keuze, of weer een Seldom Seen kid maken of iets nieuws uitproberen. Kiezen ze voor een Seldom seen kid 2 dan spelen ze veilig en weten ze zeker dat ze succes krijgen, kiezen ze voor een nieuwe weg dan is dat riskant. Maar Elbow zou Elbow niet zijn als ze niet kiezen voor mogelijkheid 2. Build a Rocket boys is namelijk geen kopie van de vorige, maar het is een nieuw hoofdstuk in het elbowboek.

Ik was nogal verbaasd toen het album mij in eerste instantie niet wist te boeien. Na een aantal luisterbeurten wist ik niet wat ik met het nieuwe album aan moest. Alleen Lippy Kids dat ik al even kende, ging door merg en been. Maar toen ik er even helemaal klaar mee was met deze 5de Elbow, gingen alle nummers door mijn hoofd spoken. Ik zat ze vandaag allemaal te neuriën en te zingen terwijl het album niet opstond. Toen heb ik hem toch maar gekocht. En het album kruipt met elk nummer verder onder je huid. Ja, hoor... Het is weer een groeiplaat.

Opener The Birds is briljant. Op het eerste gehoor klinkt het nummer super eenvoudig en niet bijzonder, maar als je hem vaker luistert merk je dat hij steeds bijzonderder wordt. De elektronica die in halverwege invallen zijn nieuw en prachtig. De Vocalen van Guy Garvey zijn weer dik in orde, wat kan die man mooi zingen! Jesus is a rochdale girl is een van de simpelste liedjes die elbow ooit heeft gemaakt, en de prachtige afsluiter dear friends behoord ook tot een van de hoogtepunten. Maar het prijsnummer van de cd is (het al eerder genoemde) Lippy Kids, dat nummer bezorgt me helemaal kippenvel en is misschien wel het mooiste nummer dat elbow ooit maakte.
Een minpuntje van de cd vind ik Single Neat Little Rows, het nummer zit muziekaal gaaf in elkaar, maar de zang die samen valt met de piano vind ik gewoon niet mooi, en het instrumentale pianoloopje vind ik ook niet fijn. Met de kwaliteit van de overige nummers zit het overigens meer dan goed.

Even was ik bang dat het niks zou worden tussen mij en Build the rocket boys. Dat hij me zou tegenvallen net als bijvoorbeeld de nieuwe White lies, Maar niet is wat het lijkt bij Elbow. Elbow maakt gewoon WEER een prachtig album, die niet is te vergelijken met The Seldom Seen Kid maar weer o zo mooi is.



4,5*

van: http://daanmuziek.blogspot....

Helemaal mee eens! Ik vind dat het minste nummer van het album en het enige dat me er van weerhoudt geen 5* te geven.

Ik vind Neat Little Rows wel leuk eigenlijk. 'Lay my bones in neat little rows' Prima nummer in mijn ogen.

Mooi album. Muzikaal fraai uitgewerkte nummers. Waardige opvolger van TSSK die iedere Elbow liefhebber zal bekoren.

Build A Rocket Boys! Is een uiterst geslaagd album van Elbow. Na vier luisterbeurten vind ik dit zelfs al het op één na beste album van deze melodieuze band. Voorlopig is de eer voor ‘beste plaat’ weggelegd voor de voorganger The Seldom Seen Kid, maar als deze potentiële klassieker op deze manier blijft groeien komt daar snel verandering in. Hoewel Build A Rocket Boys! een stuk minder afwisselender is dan de succesplaat uit 2008, blijven vrijwel alle nummers door hun enorme schoonheid in je hoofd hangen. Het begint al met ‘The Birds’, de openingstrack die zich rustig opbouwt naar een prachtig slot.

Het hieropvolgende nummer is de eerste single van de plaat, te weten ‘Lippy Kids’. In dit nummer bewijst Guy Garvey een fantastische stem te hebben. Zijn teksten zetten je ook echt aan het denken; vooral tijdens het luisteren van Lippy Kids besef je eigenlijk dat je van elke dag iets moois moet maken. Op sommige punten kan alleen Elbow dit.

Instrumentaal is Build a Rocket Boys! wat we van de Britten gewend zijn, bewijst With Love. De piano, de bas, het koortje op de achtergrond: alles valt perfect samen in dit dromerig liedje. Gelukkigerwijs heeft Elbow ook gekozen voor een opvolger van het wat hardere ‘Grounds for Divorce’ en welteverstaan in het nummer ‘Neat Little Rows’. Tekstueel is het niet geweldig, maar dat maakt door de bombastische sound weinig uit.

Na dit nummer keert Elbow weer terug naar haar rustige sound met ‘Jesus Is a Rochdale Girl’ en ‘The Night Will Always Win’. Van het laatstgenoemde nummer ben ik nog niet zo kapot, maar in Jesus Is a Rochdale Girl bewijst Garvey wederom één van de beste zangers ter wereld te zijn. Ook in High Ideals, die naar mijn mening sterk doet denken aan ‘On a Day Like This’, neemt hij een voornaamste rol in beslag. Net zoals in de zonet genoemde klassieker maakt High Ideals gebruik van prachtige toetsgeluiden en violen die je meevoeren naar een andere wereld. Eén van de beste nummers van de plaat.

De keuze voor ‘The River’ begrijp ik nog niet helemaal, aangezien er weinig spannends in het nummer gebeurt. Hetzelfde geldt voor de Reprise-versie van The Birds, waarin gastartiest John Moseley van zich laat horen. De resterende nummers van Build A Rocket Boys!, Open Arms en afsluiter Dear Friends, maken dit echter ruimschoots goed. Beide topnummers die niet op The Seldom Seen Kid misstaan hadden.

Al met al heeft Elbow tot dusver de beste plaat van 2011 afgeleverd. En als de plaat nogmaals zo door blijft groeien, zal dat nog wel een tijdje zo blijven.

Net de langverwachte eerste luisterbeurt erop zitten! Tja, wat moet je hier nu van denken? Ik kan nog niet al te veel zeggen, 'Lippy Kids' had ik al eerder gehoord, prachtig nummer. Ook 'Neat Little Rows' was al gepasseerd hier, kon ik ook wel appreciëren. Een eerste luisterbeurt is bij mij meestal een wat oppervlakkige luisterbeurt, om er wat in te komen. Wat ik al wel kan zeggen, is dat dit album ongetwijfeld enkele geweldige nummers in zich heeft.

Lippy Kids..... WOW!

John Moseley has had a prestigious career working and recording in the BBC radio and TV studios, Abbey Road Studio and the Windmill theatre during the 60’s and 70’s, playing drums and percussion with musicians such as Gene Vincent, Cat Stevens, Mark Knopfler and Rick Wakeman.

De bejaarde knakker die meezingt op The Birds

Dear Friends.... WOW!

De hele cd... WOW

"Lippy kids on the corner again"

Dat zinnetje spookt door m'n hoofd en gaat er voorlopig niet uit. Ik moet toch een verhoging door gaan voeren. 3.5 --> 4 sterren.

Ik heb dat juist met 'Build a rocket boys' De manier waarop hij dat zingt is gewoon hemels.

Haha, ik wissel ze af. The Night Will Always Win is trouwens ook briljant zeg. Volgens mij kan Guy Garvey wel zingen.

Ik keek echt enorm uit naar het nieuwe Elbow album, ben dan ook al jaren een flinke fan. Op de release dag dan eindelijk de cd kunnen kopen en gelijk naar huis gegaan. Eenmaal thuisgekomen de cd gelijk in de cd speler gedaan en hij is er sindsdien niet meer uitgeweest!!

Mensen zeg, wat is dit een briljante cd!!! Was bang dat het alleen maar tegen kon vallen na Seldom Seen Kid, maar Elbow levert gewoon weer een meesterwerk af. De grijpt me bij het eerste nummer en laat me niet meer los.

Hoogtepunten voor mij zijn the Birds (wat een nummer om een cd te openen zeg!!), Lippy Kids (wat een ontiegelijk mooi nummer dat echt door merg en been gaat), Neat Little Rows (klinkt gewoon zo lekker), Jesus Is A Rochdale Girl (dat simpele, maar o zo mooie deuntje!!), The Night Will Always Win (echt prachtig gewoon) en Open Arms.

Lippy Kids is echt van de mooiste en meest gevoelige nummer die ik in jaren heb gehoord.

Guy Garvey heeft zo'n prachtige stem en klinkt subliem op deze plaat. Het is soms gewoon eng hoe erg hij op momenten op Peter Gabriel lijkt.

Elbow heeft voor mij nu al een van de beste platen van 2011 afgeleverd. De lat ligt mega hoog voor de rest van 2011.

Kan echt niet wachten om Elbow live te zien in London eind deze maand!!

Lippy KIds is echt magistraal, ik heb het de hele dag in mijn hoofd. De live versie was goed, maar de studio versie zo veel beter. De toon van de bass en de het achtergrondkoortje doen het, en die geweldige stem erbij. Ik vind TSSK nog wel beter dan dit, maar dit album heeft betere nummers. Het is wachten tot de 2e helft mij helemaal gaat overtuigen. Komt wel.

Prachtige 3-traps raket dit. De volle mep!

Zondag 6 maart. Zonnetje op het raam en dan Elbow. Machtig! even geen analyse geen vergelijking maar gewoon genieten van deze muziek. Weer valt op dat een echte cd het moeiteloos wint van mp3. Morgen in de auto. Gevaarlijk want hij is langer dan Radiohead die past in mijn reisafstand maar met Build a Rocket Boys loop ik het risico de afslag te missen. Goed excuus lijkt me, beter dan brug open of bomen gesloten of file (in Friesland

Gisteren las ik een recensie over "Build a Rocket Boys! (2011)" in de weekendbijlage van De Telegraaf. Ik kan de inhoud van desbetreffende recensie in de krant van Wakker Nederland in één woord samenvatten: "WOW". Hoog tijd dat ik de muziek van Elbow leer kennen!

Mooie sfeervolle plaat van Elbow . Deze band ontdekt via Later With Jools Holland , want van de Nederlandse televisie moet je het tegenwoordig niet echt meer hebben als het gaat om inhoudelijke popmuziek . Enkele uitzonderingen daargelaten (VPRO)
Dit album gisteren beluistert en de plaat heeft een melanchoniek sfeertje . Smaakvolle strijkers , prettige relaxte ritmiek en fraaie lead en coirzang . Licht symfonische pop . Met de uitgesponnen opener is de toon gelijk gezet . Fraaie atmosferische geluidjes en een aangenaam verloop . Iets wat het hele album stand houdt . Veel vaart zit er niet in , maar Elbow verstaat de kunst om te blijven boeien met voortkabbelende sterke melodielijnen , bijna hemels en leadzanger Guy Garvey is zo'n zanger die je kippevel bezorgd . Voorlopig een dikke 4 maar dat kan zomaar omhoog gaan . Heel mooi album , perfect gesneden voor de late uurtjes .

In en interview met de Guardian staat het volgende:
"The album looks beyond these problems, especially on a song called The Birds, in which Garvey explores "the last encounter of a failed love affair, from the point of view of an 85-year-old man". To sing the reprise, Elbow hired an amateur, a piano tuner called John Mosley. "We wanted a man with a sweet but frail voice, and John got the job.""
Het gaat hier dus niet om een muzikant John Moseley en we kennen hem (hoogstwaarschijnlijk) ook helemaal nergens van!

In Manchester schijnt die John wel enigszins bekend te zijn. Hij is een oude bijrolletjesacteur.
Ze wilden express geen beroemdheid omdat dan de aandacht afgeleid zou worden van de stem.

Minimaal een 4.5. Gisteren gekocht, eerste luisterbeurt in de auto maar deze moet idd op een installatie gedraaid worden. Zeer gevarieerd en toch het Elbow sound. Mijn voorkeur is nu "dear friends".

Dit album kan toch moeilijk gevarieerd genoemd worden. Het staat vol met vooral (hele) saaie popliedjes. Het leidt soms zelfs tot tenenkrommende muziek, wat volgens mij alleen maar gewaardeerd wordt vanwege eerder wel goed werk van deze band Elbow.

Het begint al niet echt sterk met de aanvang van The Birds. Dit zogenaamde harmonieuze gezang duurt te lang, voordat het tweede wel aardige deel van het nummer volgt. Lippy Kids lijkt de uitzondering op de regel, hoewel dit net weer te lang duurt. Bij Neat Little Rows schrik ik op: het begint als een rock nummer met een prima bas en mooie piano en zang. Dit is het enige echt goede nummer van dit Build a Rocket Boys! Het is ook het enige rock nummer, want de categorie rock kan je toch niet serieus meer plakken op dit album.

Deze drie nummers blijken ook de 3 favoriete tracks te zijn onder 'statistieken'. Het verbaast mij niets. Luisterend naar de andere vooral saaie en soms zelfs bij vlagen matig tot slechte popliedjes dacht ik steeds: waaraan doet mij dit toch denken? Helaas, het bleek Blof te zijn. Elbow lijkt met dit album de Blof van the UK te worden. Wie had dat gedacht? Ze zakken door de ondergrens heen.