Laat ik allereerst mijn serieuze twijfels uiten over het gerucht dat er een tweede, ofwel "echt", album zit aan te komen. Dit album voelt af en ook de volgorde van de nummers voelt logisch. (Alleen al hoe Codex overgaat in Give Up The Ghost is fenomenaal!) Al het gezeik over ordernummers en andere aanwijzingen daargelaten, zijn er ook mensen die denken dat "If you think this is over, then you're wrong" in Seperator zou moeten duiden op een tweeluik.
Mensen, denk even na, waarom zou je in je muziek willen verwijzen naar zoiets? Om vervolgens, als dit lied na enkele jaren begint te ademen, telkens geconfronteerd te worden met het feit dat TKOL uit 2 albums bestond? Jullie vergeten dat er in een lied (ook in Seperator) een bepaald thema aanwezig is, en dit is heus niet het "verwijzen naar een tweede album" is. Luister eerst naar de rest van de lyrics en trek dan je conclusies.

Als er al werk in de pijplijn zit zal dit denk ik op een Kid A - Amnesiac manier gebeuren. Jaartje wachten dus.
Aan alle mensen die hunkeren naar een eventueel "echt" album dat vandaag, dan wel in de nabije toekomst, zou moeten uitkomen, wil ik vragen bewust te worden van de parel die al voor hun neus ligt.

Want een parel, dat is The King Of Limbs wel. Althans vooralsnog vooral de tweede helft van de 8.

Bloom vat me nog niet zo. Ik kan er nog niks zinnigs over zeggen. Alleen dat ik het piano loopje uit de eerste 5 seconde gruwlijk mooi vind en het jammer is dat dit zo'n kort leven beschoren is. Ik heb ergens gelezen dat iemand zei dat het album als het ware ontwaakt met bloom. Dat is nog de beste omschrijving. Wel het minste lied van het album.
Morning Mr Magpie is zuiver, in al haar zenuwachtigheid. Little By Little vindt ik vervolgens ook weer een stuk minder. Maar deze vereist net als Bloom misschien meer tijd.
Met Feral wordt er een genialiteit ingezet die tot het eind wordt vastgehouden.
Wat een onwaarschijnlijk mooie experimentele plaat, welke als geen ander een sfeer weet neer te zetten. De bewerkte loop van Yorke's stem op 0:41 wekte een vervreemd gevoel bij me op. Het lijkt uit een niet bestaande moderne remake van Close Encounters Of The Third Kind te komen; het geluid van de zojuist gelande UFO die wil communiceren.
Lotus Flower is uitermate sexy. Zou zomaar op In Rainbows kunnen staan. Vind het eigenlijk het enige nummer dat niet vernieuwend is en waar je een Radiohead hoort wat je gewend bent.
Codex en het daar onwaarschijnlijk mooi op volgend Give Up The Ghost vormen wat mij betreft samen het hoogtepunt van het album. Ze zijn gedrenkt in schoonheid.
Seperator is het, prachtig naar zijn hoogtepunt toewerkend, dromerig slot van dit album.

Nog nooit zo snel na de release een Radiohead album kunnen waarderen.
Vraag me af wat dit in de toekomst gaat brengen.