Ik ben al sinds eind jaren '80 een supergrote Roxette-fan. Ik heb 115 Roxette-songs op m'n i-pod staan (en ik vind ze allemaal zalig goed) en je kan dus gerust zeggen dat Roxette mijn favoriete groep is.

Maar ook IK moet spijtig genoeg toegeven dat in die 9 jaar stilte er iets is veranderd ... dit album heeft een paar hoogvliegers zoals de 1ste song (Way out), de 4de song (Speak to me) en natuurlijk de 3de song wat hedendaags een grote hit is (She's got nothing on but the radio).

Maar al de rest is middelmatig at best en daardoor is het album een bittere tegenvaller. De ROCK in Roxette is minder aanwezig (herinner je nog songs als "Fireworks" en "Opportunity nox") en Per & Marie proberen tevergeefs een modern tintje aan hun songs te geven. De balades zijn mooi maar inderdaad veel te tam en blijven nauwelijks hangen.

Room Service vond ik altijd hun zwakste album maar het doet pijn om te moeten toegeven dat dát album een meesterwerkje is t.o.v. dit album hier.
Enfin - misschien dat het volgende album dit duo terug op de juiste weg kan duwen.

Maar dit is een tegenvaller .....

Misschien ben IK wel veranderd in die 9 jaar tijd en is de NIEUWE Roxette niet meer aan mij besteed, lol.
Of misschien heeft dit album wat tijd nodig om zich te plaatsen ....

Bye for now