Hier kun je zien welke berichten Jellehavermans als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
The Gaslight Anthem - Handwritten (2012)
0
geplaatst: 30 juli 2012, 10:03 uur
Wat een fantastisch album weer!
Ik snap de kritiek hier ook niet zo goed. Ik vind alle nummers op Howl na goed, en Mae, National Anthem, Biloxi Parish en Handwritten hebben me al meerdere malen kippenvel bezorgd. Enige kritiekpunt is de tekst van sommige nummers. Ik vind de manier waarop Brian Fallon zijn muziek schrijft [dus ook op de vorige albums] fantastisch; zijn subtiele referenties naar andere muzikanten, liedjes en oude film en filmsterren vindt ik subliem. Dat is een van de punten waarom ik groot fan ben van The Gaslight Anthem en Brian Fallon in het speciaal.
Helaas is het niveau van de lyrics in sommige songs op Handwritten wat afgezakt. De tekst van 45 is bijvoorbeeld aardig recht toe en zelfs een beetje simpel. En zo zijn er nog enkele nummers waarop ik soms wel heel erg directe en simpele tekst hoor.
Echter is de tekst van bijvoorbeeld National Anthem dan weer net zo sterk als de tekst van sommige nummers op voorgaande albums. Fallon is het dus niet verleerd, hij past zijn oude, poetetische manier van schrijven alleen iets minder sterk toe. Dat vind ik persoonlijk jammer.
Gelukkig is de emotie van Fallon nog sterk terug te horen in een paar nummers op het album, en daarmee is Handwritten voor mij weer zo'n 'warme' TGA plaat geworden als The '59 Sound en de Senor And The Queen EP.
Muzikaal vindt ik dit album weer van prima niveau. het is muzikaal niet zo goed als The Horrible Crowes maar de meeste nummers zijn best goed opgebouwd. De bridge in Handwritten bijvoorbeeld, met de zang op de achtergrond, vind ik daar een prima voorbeeld van. Ik merk wel dat een aantal nummers een beetje catchy zijn, maar poppy vind ik het bij lange na niet.
Ook de kritiek dat het 'meer van hetzelfde' zou zijn kan ik totaal niet plaatsen. Oke, 45 had zo op the '59 sound kunnen staan, maar daarentegen voelt een nummer als Mae of Here Comes My Man lekker fris aan. In de rest van het album hoor ik een beetje American Slang, een beetje 59 Sound en een beetje Elsie, en die mix bevalt me goed.
Naar mijn mening heeft The Gaslight Anthem met Handwritten weer een geweldige plaat afgeleverd die zeker niet onderdoet voor een van haar vorige albums.
Ik snap de kritiek hier ook niet zo goed. Ik vind alle nummers op Howl na goed, en Mae, National Anthem, Biloxi Parish en Handwritten hebben me al meerdere malen kippenvel bezorgd. Enige kritiekpunt is de tekst van sommige nummers. Ik vind de manier waarop Brian Fallon zijn muziek schrijft [dus ook op de vorige albums] fantastisch; zijn subtiele referenties naar andere muzikanten, liedjes en oude film en filmsterren vindt ik subliem. Dat is een van de punten waarom ik groot fan ben van The Gaslight Anthem en Brian Fallon in het speciaal.
Helaas is het niveau van de lyrics in sommige songs op Handwritten wat afgezakt. De tekst van 45 is bijvoorbeeld aardig recht toe en zelfs een beetje simpel. En zo zijn er nog enkele nummers waarop ik soms wel heel erg directe en simpele tekst hoor.
Echter is de tekst van bijvoorbeeld National Anthem dan weer net zo sterk als de tekst van sommige nummers op voorgaande albums. Fallon is het dus niet verleerd, hij past zijn oude, poetetische manier van schrijven alleen iets minder sterk toe. Dat vind ik persoonlijk jammer.
Gelukkig is de emotie van Fallon nog sterk terug te horen in een paar nummers op het album, en daarmee is Handwritten voor mij weer zo'n 'warme' TGA plaat geworden als The '59 Sound en de Senor And The Queen EP.
Muzikaal vindt ik dit album weer van prima niveau. het is muzikaal niet zo goed als The Horrible Crowes maar de meeste nummers zijn best goed opgebouwd. De bridge in Handwritten bijvoorbeeld, met de zang op de achtergrond, vind ik daar een prima voorbeeld van. Ik merk wel dat een aantal nummers een beetje catchy zijn, maar poppy vind ik het bij lange na niet.
Ook de kritiek dat het 'meer van hetzelfde' zou zijn kan ik totaal niet plaatsen. Oke, 45 had zo op the '59 sound kunnen staan, maar daarentegen voelt een nummer als Mae of Here Comes My Man lekker fris aan. In de rest van het album hoor ik een beetje American Slang, een beetje 59 Sound en een beetje Elsie, en die mix bevalt me goed.
Naar mijn mening heeft The Gaslight Anthem met Handwritten weer een geweldige plaat afgeleverd die zeker niet onderdoet voor een van haar vorige albums.