In 1974 luisterde ik voor de eerste keer naar Led Zeppelin; Whole lotta love. Meteen verkocht. Echter duurde het tot Maart 1975 dat ik mijn eerste album kocht; Physical Grafitti.
Toen was de rem er helemaal vanaf. In een mum van tijd kocht ik LZ 1 t/m 4. Helemaal grijs gedraaid. Houses of the Holy heb ik alleeen op cassettebandje gehad.
In 1976 was ik in alle staten omdat er een live-album uitkwam, The song remainsw the same.
Enfin, ik weet nog dat de kwaliteit van deze live registratie mij tegenviel. Sterker nog, ik was enigzins teleurgesteld. Waren dit nu die geweldenaars die mij in mijn middelbare school periode hadden gevormd en het leven hadden veraangenaamd? Het kostte me moeite om me eroverheen te zetten.
Ik ben overigens altijd naar LZ blijven luisteren. Ik durf zelfs te beweren dat ze mijn psyche en kijk op de werkelijkheid hebben beinvloed. Ik denk, droom en leef bij de muziek van deze waanzinnige goede muzikanten. Hun muziek is in een woord, rotsvast en tijdsloos. (oei, dit zijn 2 woorden). Ik kan niet zonder hun geluid. Het helpt me de grijze wolken in mijn hoofd te verjagen.
Ik heb ze live gezien in de Ahoy te Rotterdam in Juni 1980. Een onvergetelijke ervaring. Mijn grootste muzikale helden. Echter bleef ik altijd scepsis houden over hun live kwaliteiten.
Echter toen ik de BBC sessions hoorde, was alle twijfel weg. Strak, hard, gevoelig. Alles konden deze jongens aan.
Nu met dit album durf ik te beweren dat er nooit een betere live rockband als LZ zal zijn. Wat zijn deze mannen goed. Unfucking beliefble. En ja hoor, ze kunnen dus werkelijk alles spelen. Bleus, rock 'n Roll, jazzy, funky, soulfull en folk. En niet te vergeten loeiharde geile riffs.
Ik ben een gelukkige man.