Led Zeppelin - How the West Was Won (2003)

Je mist op de live platen de magie van hun optredens. Klinkt behoorlijk wazig als ik dat zo opschrijf .... ...... die magie krijg je wel mee op de live DVDs, in ieder geval van hun optredens t/m 1972. Als je ze daarvoor dan ook live gezien moet hebben om dat mee te krijgen, is het eenvoudigweg niet uit te leggen en heb je gewoon gelijk .......

Ze waren op hun best live tot 1973. De studioalbums werden steeds gelikter op een bepaald moment. Meerdere gitaarpartijen in 1 nummer en overdubs/effecten in overvloed.
Daarbij begon Plant moeite te krijgen met de hoge noten en Page werd minder accuraat. Dit kan te maken hebben gehad met zijn smackverskaving die ergens rond 1975 ontstond. Hij had top avonden maar ook erg slordige.
Maar het was erg moeilijk om de meer "geproduceerde" songs live knap te brengen.
Godzijdank zat John Paul Jones in de band. Die was naast een kundig bassist, ook nog eens behendig op toetsen en andere snaarinstrumenten. En Bonham was meestal gewoon goed.

Ik zag het levenslicht pas in 1990, dus ik heb het jammer genoeg nooit echt meegemaakt. Wat die magie betreft, volg ik je wel; een DVD is wat betreft wel een mooie middenweg. Die drumsolo in Moby Dick bijvoorbeeld zou dan misschien wel beter tot z'n recht komen, als je er beeld bij hebt.

Nou ook op DVD vind ik het ook niet te verteren zo een ellenlange drumsolo.
Maar goed, het is prima live boxje van Led Zep, maar de ellenlange versies van Dazed & Confused, Moby Dick en Whole Lotta Love doen wel afbreuk aan het geheel. Bij mekaar zo een 80 minuten niet te verteren materiaal en das best veel.

Ik had het niet specifiek over de drumsolo, ik had het over de magie die Zep live had die niet ( helemaal ) overkomt op audio only waardoor veel mensen de studio albums prefereren.

En die drie nummers die je noemt zijn bijelkaar iets van 68 minuten.......... ?

Ja optellen is niet mijn beste vak, zie het zijn er iets meer dan 68 maar ook dat is veels te lang voor mij om te verteren, zowel op audio als op beeld. Ik heb ze overigens 1 x live gezien in de Ahoy in 1980 en daar heb ik niet bijster veel herinneringen meer aan...

Dat concert in Ahoy' was 21 juni 1980 en een show duurde in die dagen goed 2 uur omdat Dazed and Confused en Moby Dick o.m. geschrapt werden. Page had toen een korte solo-spot in White Summer / Black Mountain side op zijn best. Moby Dick heeft Bonham ook wel eens bijna een half uur overgedaan, dat was 2 juni 1973. Nou was Led Zeppelin al ontbonden voordat ik ook maar enig flauw benul had wie zij waren, maar ik heb als argeloze consument wel eens wat CD's aangeschaft die als onofficieel worden bestempeld

Voor de nieuwsgierigen: Setlist

Ik was er ook bij in 1980 en heb er juist wel sterke herinneringen aan. Zo was het geluid snoeihard, Page speelde wat rommelig en het duurde even voor het concert echt op gang kwam. Heartbreaker, Rock nroll en Kashmir waren de hoogtepunten. Er was weinig ruimte voor improvisaties. Ik heb nog een aantal foto's gemaakt vanaf de 1e ring die nog een tijdje op de officiële LZ site geplaatst zijn. Er circuleert ook een matige bootleg van dit optreden (geluid droog en mat).
Het was bij vlagen een goed optreden (zoals de pers ook beschreef destijds) maar niet zo goed zoals deze op HTWWW.
Ps ik heb nog een leuk concertsjaaltje gekocht waar "worldtour 1980" opstaat. Ze zouden na de korte Europese tour echter niet meer terugkomen. Drie maanden na Ahoy overleed Bonham.

Touring Amerika stond op het programma. In principe had de band grootse plannen. Page en Bonham wilden weer een ouderwetse rockplaat als volgende stap. J.P Jones en Robert Plant hadden zich wat dat aangaat iets te veel vrijheid veroorlooft op In Through The Outdoor. Een plaat met een lichtere toonzetting vooral.
Toendertijd bestond er kennelijk niet iets van een sabitical. Het had voor Led Zeppelin waarschijnlijk de juiste oplossing geweest. Page en Bonham waren er slecht aan toe door verslavingen en Plant was het hele circus eigenlijk al een tijdje beu.

Dit is de ultieme live Zep belevenis. Wat een power en passie. 1969 t/m 1973 geweldig op de bühne. Daarna werd het volgens velen een stuk minder.

To-taal! geen Led Zeppelin fan, althans behalve dan van het bekende “Top 2000” werk. Door één of andere reden stuitte ik op MuMe op dit livewerk en werd wel erg geprikkeld door opmerkingen als beste live album, uitstekende solo’s en kraakheldere opname.
Oké, dan moet mijn allereerste album van Zeppelin maar een live-album zijn dat ik helemaal afluister. Eigenlijk woorden tekort, want als een achtbaan vloog ik van het ene geweldige nummer naar de andere energievolle solo. Ken en herken veel songs niet maar juist die spetterde uit mijn koptelefoon. Heb dan ook weinig toe te voegen aan alle positieve berichten behalve dat ik verbijsterd mijn petje afneem en er voorzichtig in bijt na 2,5 uur luistergeluk!