In het kader van de” kunst projectweek 1985” van het Coriovallum College te Heerlen heb ik deze film voor het eerst in klassikaal verband gezien en wat me altijd is bijgebleven is dat de hele klas vanaf de 1e seconden direct gefascineerd was door dat vreemde mannetje met nerdy haar in een wit pak, welke begeleidt door het fameuze cassettebandje op zijn gitaar begint te spelen. “Psycho killer” zet direct de toon, en wat daarna bleef boeien was het feit dat het publiek nauwelijks in beeld is (toen erg ongewoon voor een concertregistratie) en het per nummer uitbreiden van de band. Bij het magistrale “Heaven”(helaas niet op de LP versie), sluit Tina Weymouth zich aan bij David Byrne, etc.. totdat de hele band compleet is. Wat met de complete band volgt is een geweldig concert waarbij de live versies de studionummers doen verbleken.
“Slippery people”, no.3 op de LP en volgens mij het 5e of 6e nummer in de film, doet me nog steeds denken aan het moment dat onze leerkrachten het podium oprenden, gevolgd door zowat de hele klas, en massaal voor het witte doek begonnen te dansen. Need I say more?
De nummers “Burning down the house” en “Once in a lifetime” zijn voor mij onverslijtbaar en van grote klasse, en ik heb zelden een band gezien welke live zo’n indruk heeft achtergelaten. Na het zien van deze film was de hele klas verbroederd en was eenieder fan van de Talking Heads, ongeacht of het rockers, wavers of discokakker waren.
Stop making sense: met recht een klassieker!
Als MusicMeter een Top 11 had gehad, had deze erbij gestaan, voor de echte Top 10 heb ik me even beperkt tot studioalbums, dus geen compilaties of live albums...