Zoals te verwachten was, ben ik ook als groot Deep Purple fan na het beluisteren van deze nieuwe plaat terug gekomen om mijn mening te geven over dit plaatje, en een plaatje dat is het zeker, en dit is dan nog licht uitgedrukt.
Een meesterwerk, dat makkelijk past tussen het beste werk wat Deep Purple ooit in het verleden geproduceerd heeft.
En voor mij is het zeker het beste werk dat ze geleverd hebben sinds Perfect Strangers (natuurlijk los van het feit dat ik albums als Purplendicular, Perfect Strangers, House of Blue Light en natuurlijk The Battle Rages on ook erg sterk zijn), en het is zeker het beste post-Blackmore album dat is geproduceerd door de heren.
Ik weet haast wel heel erg zeker dat Jon Lord van boven naar benden kijkt en de heren een welverdiende buiging geeft, hij is vast en zeker trots op wat ze nog hebben weten te produceren op hun oude dag, en ik ben zeker weten trots op ze, en ik ben blij dat ik nooit de hoop heb opgegeven dat er ooit nog een moment zal komen dat ze eens een keer weer zouden gaan knallen, en dat moment is nu.

Voor mij zijn de hoogtepunten van dit album, ''A Simple Song'', ''Out of Hand'', ''Hell To Pay'', Úncommon Man'', ''Apres Vous'', en ''Vincent Price''.

Betekend dat, dat de rest van het album aan deze nummers onder doet, natuurlijk niet, met hoogstandjes bedoel ik natuurlijk alleen mijn persoonlijke favorieten van dit plaatje, het album in zijn geheel staat als een een roestvrijstalen huis, en ik ben ook maar nergens een nummer tegen gekomen die middelmatig overkomt.
Elk nummer heeft karakter, elk nummer staat als een huis, en past helemaal binnen het content van het album.

''Blood From a Stone'', wat een heerlijk nummertje is dit zeg, om deze nog maar even in het speciaal te noemen.
De ''The Doors'' achtige fibe die door het hele nummer flink te merken is, vind ik zeer zeker niet afdoen aan de rest van het album, ''Deep Purple meets The Doors'', het is zoals het zal hebben geklonken als deze twee bands samen een nummer hadden opgenomen, en omdat ik zelf ook een flinke 'The Doors'' fan ben, heeft dit nummer een speciaal plekje in mijn hart gewonnen.
Goed gedaan heren.

En wat ik zo heerlijk vind aan ''Hell to Pay'', man wat een geweldige Hammond solo van Don, in de stijl van ''Mandrake Root'', maar dan zeker tig keer intenser, dit is zoals ik Deep Purple graag hoor, en dit is wat ik ook jaren lang gemist heb in hun recentere studio werk.
En ik ben blij dat ze ook dit weer hebben terug gehaald.

Deep Purple is een instrumentaal gerichte band, en daar moet, vind ikzelf persoonlijk ook de nadruk op gelegd worden, en dat hebben ze op dit album indrukwekkend goed naar voren laten komen.
Het uiterste is gehaald uit Steve en Don, en zij komen als de solisten van de band dan ook meer dan uitermate sterk uit de verf op dit plaatje.

En om even terug te komen op de twijfels waar ik het eerder over had met Hans Brouwer.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar dit album maakt de teleurstelling van ''Rapture of the Deep'', meer dan goed voor mij.
Het is zelfs in verre weg niet eens vergelijkbaar met 'Rapture of the Deep'', het komt duidelijk naar voren op dit album, dat we te maken hebben met een band die nog zeker het uiterste weet te halen uit hun muzikale talenten.

8 jaar later, en ik moet zeggen, de tijd was zeker rijp, en met Bob aan het roer, hebben ze zichzelf overtroffen.
Ik zeg vasthouden deze energie, en voor een eventuele volgende plaat, dan weten we het, Bob is zeer zeker de man voor het werk!!.

Een beste 4'5 sterren geef ik dit meesterwerk, het was het wachten meer dan waard .