Deep Purple - Now What?! (2013)

Ja, al bijna 50 jaar. Een echte fan durft ook wel eens een kritisch geluid te laten horen. Natuurlijk heb ik "Rapture of the Deep (2005)" meer dan één keer beluisterd maar na iedere luisterbeurt raakte ik meer teleurgesteld in het eerste echte wanproduct van de beste rockband allertijden. Op het moment dat tijdens een Deep Purple concert een nummer van het slechtste Deep Purple album werd gespeeld was het voor mij tijd om te gaan pissen of een glas bier te gaan halen........

Ik ben oprecht blij dat Deep Purple "Now What?! (2013)" heeft uitgebracht en waarmee ik als Deep Purple fan van bijna het eerste uur weer heel gelukkig word!

Rapture of the Deep was inderdaad een kleine tegenvaller maar een wanproduct vond ik het echt niet, het ontbrak alleen aan echte hoogstandjes maar luisterde vorige week toch nog wel lekker weg hoor.
Bananas is misschien een tikkeltje beter maar nu met dit album moet ik toegeven dat dit het beste is van na 2000.
Purpendicular & Abandon binnenkort ook maar weer eens een luisterbeurt gunnen.

Na de 8ste keer luisteren nu eindelijk mijn recensie. Heb er voor gekozen mijn review te schrijven in de tijd dat ik het album beluister, nummer voor nummer dus en alles nog vers in het geheugen.
A Simple Song is een lekkere in kopper die rustig(simpel) het album opent en richting het refrein meer los gaat. Gillan klinkt hier voor mij best emotioneel op de zang en laat de lyrics daarom ook erg goed tot hun recht komen.

Weirdistan is een lekkere rocker die me in het begin een tikkeltje deed denken aan Almost Human van Abandon of ligt dat aan mij?
Het nummer doet me niet super veel maar het luistert erg fijn weg.
De solo van Don Airey is op dit nummer wel lekker en heeft duidelijk grote invloeden van zijn tijd in Rainbow. Ian Gillan zingt het al, Oh yes it's beautiful.

Out of Hand doet me al meer dan Weirdistan en had zo op het album Battle Rages On kunnen staan.
Verder ook helemaal niks mis mee dus, luister dit nummer erg graag en het is me na 8x nog niet tegen gaan staan. Lekkere zware gitaar rif van Morse trouwens ook!

Hell to Pay is het nummer wat mij heeft overgehaald dit album zeker te weten te willen kopen, verrassend is dat ik natuurlijk de uitgebrachte single versie gewend was en dus erg werd verrast door het langer uitgerekte instrumentale stuk!
Dit hele nummer klinkt echt als classic Purple materiaal! Eerst die gitaar solo die vervolgens overgaat in de orgel solo van Airey, heerlijk!
Duidelijk een nummer waar de speelvreugde van af spat en mij persoonlijk een heerlijk op peppend gevoel geeft. Hoogstwaarschijnlijk een nummer die de heren regelmatig live gaan spelen.

Body Line is op zich ook wel een lekker rock nummertje maar na Hell to Pay toch een heel klein stapje terug naar wat meer basic.
Above and Beyond begint heel relaxend met de orgel sound van Airey en niet veel later zoals gewoonlijk ook de aanvullende Morse.
De lyrics doen me niet erg veel, soms een tikkeltje cliché maar niet op de vervelende manier.
Het is hierbij vooral de tune die het nummer een lekkere sfeer meegeeft.

Blood from a Stone was voor mij al bij luisterbeurt 1 indrukwekkend, het is Purple met hele grote invloeden van het Doors nummer Riders on the storm. Heerlijk! Gillan met zijn lekkere zware blues stem en Airey met zijn dromerige orgel geluiden en natuurlijk Morse die daar weer heerlijk op in pingelt!
Alleen het refrein is kenmerkend Purple, de rest is meer in de style van The Doors en i like that a lot! Enige minpuntje die ik toch even wil geven is dat het instrumentale stuk nog best een aantal minuten langer had mogen doorgaan, zo heerlijk dromerig!

Uncommon Man is een heerlijke aanvulling op Blood from a Stone en opent in deze zelfde soort state of mind om dan vervolgens te evolueren in iets heel anders, 2 nummers die samen zijn gecombineerd tot een geheel.
De tune van dit nummer blijft zo heerlijk hangen en geeft me echt een bijna high gevoel!
Gillan´s lyrics zijn geweldig om mee te schreeuwen op dit nummer!
Het *terugvallen* in het rustige gedeelte is trouwens ook briljant gedaan en geeft een heerlijke afwisseling!. *It's Good To Be King*

Après Vous klinkt lekker maar doet me om de 1 of andere reden qua inhoud weer wat minder, misschien ben ik als luisteraar al te verwend geraakt bij de nummers hier voor?.
All the Time in the World deed me op het eerste gezicht, of moet ik zeggen op het eerste gehoor ook niet erg veel maar is inmiddels wel wat gegroeid.
Het is op zich een fijne ballad en Gillan´s stem klinkt ook best weer een tikkeltje emotioneel, de solo van Morse maakt het nummer ook zeker aangenamer.

Vincent Price is al weer zo lekker rock nummertje met een lekkere zware gitaar riff van Morse en een typische horror tune van Airey.
Het helpt misschien ook wel dat ik Price erg kan waarderen in classic horror filmpjes, ik snap de eerbetoon die de band aan hem maakt.
*It Feels So Good To Be Afraid*

De bonustrack It Will Be Me is echt een nummer waar ik weinig mee kan, het is typische rock & roll maar het is eigenlijk behoorlijk misplaatst bij de rest van het album.

Het favoriete nummer van dit album is zoals ik al eerder zei nog steeds duidelijk Uncommon Man, gevolgd door Blood from a Stone en toch ook wel A Simple Song & Hell to Pay. Heel wat hoogtepuntjes dus.
De bonustrack is echt misplaatst maar aangezien het geen oorspronkelijk albumnummer is kan ik dit door de vingers zien.
Zeker een verrassend album!

Zat eerst te denken aan een 4, maar als ik nu al weer zie hoe makkelijk het schrijven van deze recensie is geweest en te bedenken dat 4 van de 5 bandleden achter in de 60 lopen een half sterretje er boven op!

4,5*

Een nieuwe plaat van Deep Purple??? Zitten die mannen nog niet in een bejaardentehuis?

Gelukkig niet, want dit is werkelijk een fantastische plaat! Had ik niet meer van ze verwacht

Zoals te verwachten was, ben ik ook als groot Deep Purple fan na het beluisteren van deze nieuwe plaat terug gekomen om mijn mening te geven over dit plaatje, en een plaatje dat is het zeker, en dit is dan nog licht uitgedrukt.
Een meesterwerk, dat makkelijk past tussen het beste werk wat Deep Purple ooit in het verleden geproduceerd heeft.
En voor mij is het zeker het beste werk dat ze geleverd hebben sinds Perfect Strangers (natuurlijk los van het feit dat ik albums als Purplendicular, Perfect Strangers, House of Blue Light en natuurlijk The Battle Rages on ook erg sterk zijn), en het is zeker het beste post-Blackmore album dat is geproduceerd door de heren.
Ik weet haast wel heel erg zeker dat Jon Lord van boven naar benden kijkt en de heren een welverdiende buiging geeft, hij is vast en zeker trots op wat ze nog hebben weten te produceren op hun oude dag, en ik ben zeker weten trots op ze, en ik ben blij dat ik nooit de hoop heb opgegeven dat er ooit nog een moment zal komen dat ze eens een keer weer zouden gaan knallen, en dat moment is nu.

Voor mij zijn de hoogtepunten van dit album, ''A Simple Song'', ''Out of Hand'', ''Hell To Pay'', Úncommon Man'', ''Apres Vous'', en ''Vincent Price''.

Betekend dat, dat de rest van het album aan deze nummers onder doet, natuurlijk niet, met hoogstandjes bedoel ik natuurlijk alleen mijn persoonlijke favorieten van dit plaatje, het album in zijn geheel staat als een een roestvrijstalen huis, en ik ben ook maar nergens een nummer tegen gekomen die middelmatig overkomt.
Elk nummer heeft karakter, elk nummer staat als een huis, en past helemaal binnen het content van het album.

''Blood From a Stone'', wat een heerlijk nummertje is dit zeg, om deze nog maar even in het speciaal te noemen.
De ''The Doors'' achtige fibe die door het hele nummer flink te merken is, vind ik zeer zeker niet afdoen aan de rest van het album, ''Deep Purple meets The Doors'', het is zoals het zal hebben geklonken als deze twee bands samen een nummer hadden opgenomen, en omdat ik zelf ook een flinke 'The Doors'' fan ben, heeft dit nummer een speciaal plekje in mijn hart gewonnen.
Goed gedaan heren.

En wat ik zo heerlijk vind aan ''Hell to Pay'', man wat een geweldige Hammond solo van Don, in de stijl van ''Mandrake Root'', maar dan zeker tig keer intenser, dit is zoals ik Deep Purple graag hoor, en dit is wat ik ook jaren lang gemist heb in hun recentere studio werk.
En ik ben blij dat ze ook dit weer hebben terug gehaald.

Deep Purple is een instrumentaal gerichte band, en daar moet, vind ikzelf persoonlijk ook de nadruk op gelegd worden, en dat hebben ze op dit album indrukwekkend goed naar voren laten komen.
Het uiterste is gehaald uit Steve en Don, en zij komen als de solisten van de band dan ook meer dan uitermate sterk uit de verf op dit plaatje.

En om even terug te komen op de twijfels waar ik het eerder over had met Hans Brouwer.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar dit album maakt de teleurstelling van ''Rapture of the Deep'', meer dan goed voor mij.
Het is zelfs in verre weg niet eens vergelijkbaar met 'Rapture of the Deep'', het komt duidelijk naar voren op dit album, dat we te maken hebben met een band die nog zeker het uiterste weet te halen uit hun muzikale talenten.

8 jaar later, en ik moet zeggen, de tijd was zeker rijp, en met Bob aan het roer, hebben ze zichzelf overtroffen.
Ik zeg vasthouden deze energie, en voor een eventuele volgende plaat, dan weten we het, Bob is zeer zeker de man voor het werk!!.

Een beste 4'5 sterren geef ik dit meesterwerk, het was het wachten meer dan waard .

Mooie review Jesper, inderdaad weer een ijzersterk album die het nog steeds aardige Bananas en het middelmatige albumpje Rapture of the Deep ruimschoots in de schaduw zet.
Of ik dit album ook daadwerkelijk beter vind dan Purpendicular & Abandon kan ik nog niet zeggen, daarom ook dat ik die albums deze week weer een kans geef.
Blood From a Stone is inderdaad een heerlijke combinatie van Purple en Doors!

Uitstekende plaat van Deep Purple, had ik echt niet meer verwacht. Nu, ik ben nog maar twee luisterbeurten ver natuurlijk, maar dit klinkt fris en geïnspireerd. 'Hell to Pay' is een sterke single die blijft hangen, en de scheut psychedelica die in sommige nummers verwerkt is, smaakt bijzonder fijn.

Zonder twijfel het beste album van Deep Purple sinds Perfect Strangers, als het niet zelfs beter is dan die plaat. Ronduit geweldig van begin tot eind. Ik vond Rapture of the Deep en Bananas persoonlijk nooit zo slecht, maar die albums vallen totaal in het niet bij Now What?!

Favorieten zijn voorlopig Out of Hand, Uncommon Man en Vincent Price, maar daarmee doe ik de rest eigenlijk tekort. Geen zwak moment kunnen ontdekken.

De al lovende kritieken zijn volledig op hun plaats. Met de bemoeienissen van Ezrin hebben de oude purpelaars hier een vet, avontuurlijk, volwassen en weergaloos album van gemaakt. Werkelijk genieten van begin tot eind wat met de laatste albums niet altijd meer het geval was. Dit zit dicht tegen de symfo/progrock aan zelfs. En wat een waardig eerbetoon aan Jon Lord. Airey is een kei.

Hij heeft zich inderdaad dubbel en dwars bewezen op deze Purple plaat!

Inmiddels neig ik oprecht naar 5*****. Karma_to_Burn, waarom zou ik nog een lange recensie schrijven. Aan jouw bericht van 1 mei met al die lovende woorden over "Now What?! (2013)" heb ik weinig toe te voegen. Gelukkig zijn we het er samen over eens dat het nieuwe Deep Purple album fantastisch is.

Op de achterkant van het boekje: "This album is dedicated to JON LORD. Souls, having touched, are forever entwined".

Ook in een bejaardentehuis kan kennelijk dus fantastisch goede ROCK muziek worden gemaakt. De Deep Purple heren op leeftijd bewijzen het met "Now What?! (2013)"

Bejaard zijn zit tussen de oren. Leeftijd speelt geen rol zolang je gezond blijft zei mijn moeder altijd. Een mooi voorbeeld was Jopie Heesters natuurlijk dus ik geloof/hoop dat we nog minstens 30 jaar te gekke Purple albums tegemoet gaan zien. Met Bob Ezrin als het ff kan.

Fijn om te horen dat je mijn recensie in erg grote lijnen deelt, heb het ook erg graag geschreven en het ging verrassend makkelijk om mijn gevoelens te omschrijven die ik krijg bij dit album.
Gister nacht weer het hele album geluisterd en toen met een lekkere buzz die ik had van de velen biertjes in de zon die dag, onder invloed maar natuurlijk ook nuchter is dit album een heerlijk album om met momenten bij weg te dromen.

Bij mij staat de tekst van Jon Lord niet aan de achterkant maar aan de binnenkant, heb de special edition gekocht maar de dvd die er bij zat viel wel een beetje tegen en het bonusnummer zoals ik eerder omschreef ook al.

In dat geval mogen ze minimaal 100 worden!

Het bonusnummer is een Jerry Lee Lewiscover. In vroege tijden had DP ook o.a. Lucille en Paint It Black aan een eigen interpretatie onderworpen. Het misstaat voor mij zeker niet, typisch DP en weer een terugblik naar de roots dus. En een leuke uitsmijter met een hoog 'feelgood' gehalte.

Apres Vous vind ik overigens ook een bijzonder fijn verloop hebben met de kabbelende stuwende bas en het gitaar/hammond duel. Krijg voorlopig nog lang niet genoeg van dit fraaie schijfje.

Apres Vous is inderdaad muzikaal gezien erg fijn, maar de zang doet me op dat nummer toch een stuk minder, al kan ik er niet echt me vinger op leggen waarom.

Dat het een cover is wist ik nog niet, toch eens het origineel youtuben dan!
In de begin jaren nog zonder Gillan & Glover deden ze trouwens ook vaak covers.

U vraagt, wij draaien.

YouTube - Jerry Lee Lewis It'll Be Me

Thanks! Had het nummer al opgezocht
Toegegeven, ze hebben er een mooie cover van gemaakt maar vind het nog steeds niet helemaal bij de rest van het album passen( wat een zeikerd ben ik he )
Het klopt inderdaad dat ze eerder nummers coverde, die 2 die jij opnoemde waren trouwens wel live en dat vind ik dan toch anders.

Hush was ook ooit in de studio opgenomen. En daar is het toch allemaal mee begonnen. Daarna nog een keer Kentucky Woman van Neil Diamond. Daar mag oerrocker Jerry best nog een plekje naast krijgen.

Dat klopt en dat zei ik al, de begin albums zijn bijna alleen maar covers..
Alleen Hush doet me dan toch wel een hoop meer..

Het zal wel een 'personal favourite' van Gillan zijn. Waar het voor hem allemaal mee begonnen is.

Hush bedoel je? Ja de studio opname is natuurlijk niet met hem maar het eerste uitgebrachte live concert met Gillan begint inderdaad met Hush ja, maar of dat nou echt het eerste nummer is wat hij met de band heeft gezongen weet ik niet..

Neenee, Gillan is in zijn tienerjaren gek gemaakt door Elvis en Jerry bedoelde ik. Dus verdenk ik hem er van It Will Be Me met alle geweld te hebben willen coveren. Stukje jeugdsentiment dus. Hush kwam nog uit de tijd met Evans en Simper zoals je weet. En het was een behoorlijke hit. Dus verplichte kost voor de nieuwe zanger.

En dan Uncommon Man........ zal wel weer teveel fantasie hebben maar ik zie toch een vette knipoog naar Fanfare For The Common Man van ELP....... het intro alleen al. Vast iets uit de koker van Don. En een mogelijke verwijzing naar Jon Lord gezien de tekst....

En het instrumentale deel van Apres Vous blijft top............ dat mag live van mij rustig uitgroeien tot een half uur.

Ooh dat bedoelde je, ik dacht al haha


Precies het zelfde heb ik met het instrumentale gedeelte van Blood from a Stone!

Niemandalletje waarin ik het heilige vuur van weleer mis.
Als je zegt het is een Solo album van Steve Morse geloof je het direct.

Jammer, maar ik heb dit album gedraaid en kan er niet warm of koud van worden.
Dat gevoel heb altijd wel bij hun oudere werk gehad.
Deze groep akn er maar beter de stekker uit trekken. Steve Morse verder op solotour, wat hij altijd al deed en de rest vindt zijn weg nog wel, maar dit wordt een karikature op zichzelf. Nogmaals jammer!!

Sorry hoor, ik nam je altijd serieus, maar nu je deze onzin uitkraamt......

Ik lees net dat Neal Peart 2 juni NIET naar het Rush concert in Amsterdam gaat. Je zelf Neal Peart noemen en dan niet naar Rush gaan Zo'n man neem je dus inderdaad niet serieus.
Wat heer Peart over "Now What?! (2013)" schrijft slaat inderdaad kant nog wal.

Denk dat hij Gillan liever Child in TIme hoort gillen.. Ieder zijn mening natuurlijk maar als je een klein beetje van Purple muziek houd dan is een 2,5 inderdaad wel heel mager voor dit album