Deep Purple - Now What?! (2013)

Geen antwoord meer. Enfin. Uit je reactie blijkt maar weer dat begrijpend lezen niet je sterkste vak was op school.
A) Ronald deed de suggestie dat ik marketingdeskundige ben. Dat is maar ten dele waar. Ik heb commerciële economie gestudeerd. Maar dat was voordat breedbandinternet een ding werd. Mijn werkzame leven heeft na die opleiding een hele andere wending genomen. Geeft niet.
Dan b) ik had het over Mume-gebruikers als het ging over de consensus.
En c) we lullen toch ook uit ons nek? We luisteren muziek en schrijven onze gevoelens die daardoor opgeroepen worden hier op.

Dan toch even:

Er hebben 132 Mume-gebruikers gestemd op Now What?! Die groep heeft grotendeels een dikke voldoende geven.
Hoeveel mensen wonen er op onze aarde? Dat is (volgens mij) niet nauwkeurig te duiden, maar zal ongeveer uitkomen op iets meer dan 8.000.000.000 zieltjes. Dat betekent dat ongeveer iets meer dan 0.0% daarvan hier heeft gestemd op Now What?!
Is dan een conclusie dat dat geen graadmeter kan zijn een redelijke?

Ik zou zomaar denken dat alles wat jij fantastisch vindt ook in wetenschappelijk onderbouwde zin fantastisch is. En dat er verder eigenlijk geen interviews, tours en ander promospul nodig zijn om een album dat op jouw goedkeuring mag rekenen aan de man/vrouw/hen te brengen. Ik kan het mis hebben natuurlijk. Wie iets zegt over begrijpend lezen, kan hem natuurlijk terugverwachten.

musician schreef gisteren over de gemiddelden bij albums en de relatie tussen die waardering en marketing. Mijn maatje JeKo zit er ook zo in. Hij let vooral op de gemiddelde puntenwaardering van een album. Ik niet, omdat ik het daarmee vaak oneens ben. Dat gemiddelde is voor mij weinig- tot nietszeggend.
Technical Ecstacy van Black Sabbath bijvoorbeeld: práchtalbum maar niet geliefd door de meeste fans van de groep. Omgekeerd kan ook, zoals mijn allergie voor Def Leppards High 'n' Dry, sterk afwijkend van de algemene opinie.
Deze Now What?! heeft op dit moment een gemiddelde van 3,78, maar is mij een 4,5 waard. Bij de twee opvolgers zit ik dan weer veel dichter bij het gemiddelde.

Wat ik wél doe: de bijdragen van sommige MuMensen met extra aandacht volgen, vooral als ik merk dat iemands smaak overeen komt met de mijne. Zo had ik veel aan de bijdragen van onder meer OzzyLoud en iggy als het over Van Halen ging, bovendien kenners van achtergronden. Roxy6 weet veel van kwaliteitsrock, handig bij bijvoorbeeld Sparks, Bowie, Roxy Music. Lonesome Crow kom ik eveneens vaak tegen met constructieve stukjes en ik kwam medio 2010 op MuMe terecht omdat de stukjes van vielip bij Status Quo zo herkenbaar waren.
Of maatje Edo, niet op MuMe maar met zijn podcast List & Shout op Spotisaai kom ik vaak bij namen die ik anders zou hebben gemist. Verfrissend! En bovendien fijn dat hij naast een voorliefde voor alt.rock en nog veel meer ook een een metalhart heeft...

Ik wilde overigens niet suggereren dat Edwynn marketingdeskundige is, er stond immers een knipoog. Wél heb ik onthouden dat hij laatst schreef over een cursus die je had gedaan, iets als over gesprekken voeren zonder vooroordelen. Zoiets? Ook zijn stukjes lees ik met extra interesse.
De 0,0%-berekening bij deze Now What?! is des Edwynns: soms kun je overdrijven. Gezien de voertaal op Mume zou je om te beginnen de groep moeten verkleinen tot Nederlandstaligen, wereldwijd zo'n 25 miljoen. Vervolgens zou uit die groep moeten worden gefilterd wie actief muziekliefhebber zijn, etc. etc. Maar goed, nu komen we op het terrein van statistiek. Mij resteert de constatering dat die gemiddelde puntenwaarderingen op MuMe weliswaar een indicatie geven, maar mij weinig zeggen.

Terug naar Deep Purple. Hun management maakt goed gebruik van de diverse media en platforms wat betreft promotie, zo herinner ik me van Infinite en Whoosh! Dat heeft ongetwijfeld de verkopen goed gedaan.
Verder denk ik dat menig oude fan net als ik in de fase kwam dat de kinderen volwassen werden en het huis uitgingen. Daarmee was er meer gelegenheid om het stof eens van je oude dieppaarse liefde te blazen, horen hoe je oude helden van toen ervoor staan. Zoals ene Hans Brouwer ging doen, van wie ik zag dat hij de latere Purple geleidelijk meer en meer is gaan waarderen en zijn scores verhoogde.
Now What?! is voor mij het laatste topalbum van Deep Purple. Gezien het eerste MuMe-bericht bij =1 (over het hele album, niet slechts de previews), gloort er hoop!

In de Dutch Album charts is dit de eerste na The battle rages on die de top 100 induikt. Alles wat daar tussen zit haalde het niet terwijl Purpendicular toch ook veel geplugd werd. Maar we zien wel vaker dat na een lange stilte een album het goed doet zoals oa bij AC/ DC. Is het daarom beter? Nou, nee. Maar in dit geval wel. Ik heb niks met de Steve Morse voorgangers. Dit album is compositorisch best uitdagend op zijn tijd. Bij Infinite heb ik dat gevoel al niet meer, maar ja, ik lul ook graag uit mijn nek haha

I know

En live gesprekken zonder vooroordelen voeren is nog altijd gemakkelijker dan platte teksten schrijven. Sommigen hier ontgaat een hoop knipogen. wat stiekem ook weer leuk is

Nog even: uit vorige discussies over dit album werd net gedaan alsof ik het album helemaal de grond inschreef. Dat is niet aan de orde geweest. Van mij krijgt hij een stevige drie sterren. Omdat Deep Purple luisteren nooit een straf kan zijn. Maar ook omdat het album me niet in totale vervoering weet te brengen. Iḱ gun ze de lol van het platen maken en toeren van harte. Ik mag willen dat ik op die leeftijd nog zo in het leven kan staan. Dat betekent niet dat ik overal maar voor moet juichen.

Voordat deze stelling in wordt genomen, zou ik eerst even kijken naar mijn sterren-geverij en constateren dat dit in de regel fors kan afwijken van het gemiddelde.
Dus suggereren dat ik koopgedrag laat afhangen van een hoger gemiddelde van een album is volstrekt uit den boze.

Omdat ik mij namelijk geen bal aantrek van hoge gemiddelden.

Lezen is vooral ook een vak en ik heb iets geschreven over consensus en hogere (of lagere) waarderingen. Met als groot voorbeeld Radiohead op deze site. Consensus zegt niks over het zelf wel of niet eens zijn met een hoge waardering maar je kunt op z'n minst wel concluderen dat heel veel mensen het met elkaar eens zijn dat een bepaald album een hoge waardering verdient.

Dan mag je zelf je haren uit je kop trekken, dat verandert niets aan de te constateren consensus.

Vervolgens constateren dat die consensus wel eens het gevolg kan zijn van marketing lijkt mij een belediging van iedereen op deze site die een hoge waardering geeft aan een album. Je suggereert namelijk dat ze in de val van marketing zijn getrapt en nogmaals, dat lijkt mij pure minachting van de waardering die door users over albums wordt uitgesproken.

Echt gast. Hoe jij conclusies uit niet bestaande stellingen weet te trekken, is echt bizar. De kunst van het stropoppen smeden, bevindt zich in jouw handen echt in een hogere dimensie waar ik als nuchtere aardling niet bij kan.
Je zou een handboek moeten schrijven. Veel politici zouden ervan kunnen leren.

Ik snap het punt van musician wel hoor! Deze zinnen uit zijn bericht van 14.03 uur vatten het goed samen: "Met als groot voorbeeld Radiohead op deze site. Consensus zegt niks over het zelf wel of niet eens zijn met een hoge waardering maar je kunt op z'n minst wel concluderen dat heel veel mensen het met elkaar eens zijn dat een bepaald album een hoge waardering verdient."

Mijn moeite met consensus is alleen dat volgens diezelfde consensus Frans Bauer door veel méér mensen een hoge waardering verdient. Of De Toppers. Noem de namen maar op. Maar met dat genre heb ik niks, met dit soort muziekvoorkeurconsensus dus ook niet.
Mijn oudste zoon houdt van Radiohead, maar dan vooral van hun latere albums, nadat hij de groep via hun hits leerde kennen. Muzieksmaak wordt ook vaak gevormd door hetgeen je bereikt tijdens je puberteit.

Moet ik overigens bekennen dat ik gisteren in de kringloop een cd van BZN en van Frans Bauer heb gekocht. Geen grap. De doosjes had ik namelijk nodig om een kapot cd-doosje van Deep Purple te vervangen. Hoesjes en cd's van de verse aankopen lagen kort na thuiskomst in de kliko's.
Daarmee bescherm ik tevens potentiële kopers voor die muziek. Jaaaaa, ik weet het, ik ben een elitair grachtengordelmens, maar ik bedoel het goed.

Als je veel mensen mobiliseert om iets de hoogte in te stemmen, heeft dat effect. Dat is in het geval van Radiohead hier gebeurd. Ook reclame.


* Gauw wegduikt *

Heb je enig bewijs dat mume leden elkaar mobiliseren om hoog op een Radiohead album te stemmen? Kun je anders uitleggen waarom je dat schrijft? Held op sokken?

Nou ik sluit niet uit dat Edwynn in het geval van Radiohead daarin gelijk heeft ...

Actief mobiliseren is zelfs niet nodig. Eens een album op 1 staat volstaat dat om een sneeuwbaleffect te krijgen met een onevenredig resultaat als gevolg. Radiohead kan als voorbeeld dienen met OK Computer dat dubbel zoveel stemmen haalt als hun andere albums. Bij Dusty in Memphis van Dusty Springfield is het nog duidelijker. Over 'de kwaliteit van het gebodene' kan men van mening verschillen, maar zo'n groot verschil in aantal stemmen met andere albums van haar zal het niet verklaren.

Interessante berichten bij dit album. Nu gebied de eerlijkheid mij te melden dat ik dit album maar zeer summier ken. en al enige tijd geleden dat ik daar iets van hoorde.

Van het nieuwe album dat op punt van release staat heb ik wel de drie vooruitgesnelde tracks meerdere keren gehoord en die vind ik alle drie goed, met als favoriet Portable Door.

Het bracht mij ertoe om via Youtube wat oude filmpjes te bekijken van DP, zo stuitte ik op een -naar mijn idee- live optreden in en brave tv show , met keurig publiek in seventies geklede outfits met dito kapsels, die echt volledig stil zaten te luisteren naar de prachtige uitvoering van Child In Time.
Waarbij Ian Gillan ook live zijn stembanden tot het uiterste wist te benutten.

Het brengt mij wel in een Deep Purple flow, waarbij ik het materiaal dat deze eeuw is uitgebracht aan een nauwkeurig warenonderzoek ga onderwerpen.... nu lijkt het of ik mij ook op het economische vlak ga begeven, maar niets is minder waar. Ik ben er namelijk van overtuigd dat bij het merendeel van onze MM-collega's muziek een heel grote rol in hun leven speelt. Ieder heeft daarbij zijn/haar eigen smaakontwikkeling gevolgd en dat is wat telt. EN het bracht ze op enig moment hier, passief of actief!
En dat maakt deze site zo belangrijk omdat dit 'the place to be' is om op tal van manieren jezelf met de muziekachtergronden bezig te houden, ideeën en informatie te delen en -naar mijn idee nog belangrijker- ook de subjectieve beleving te verwoorden...

En dan is het een simpel maar waar gegeven dat het gezegde over Money ook op gaat voor Muziek, 'Music makes the world go round'. Want ik heb het hier eerder gezegd: is niet al de muziek ooit op papier / plaat / cd / tape / whatsoever gezet om gehoord te worden....en vervolgens bewonderd, verafschuwd, genoten, blootgesteld aan analyses etc.etc.

Dat we deze fraaie site nog maar lang mogen bezoeken en bestoken met onze input.

En nu op naar Now What?

Uiteindelijk zijn het de hits waarmee de meeste bekendheid vergaard wordt. Dat gaat niet vanzelf. Nog los van het feit dat veel mensende hits niet per se het beste van een artiest vinden.

Machine Head staat al weer 52 jaar als een eenzame zwarte schijf in de kast. Meer Deep Purple dan dit kon je hier dan ook niet aantreffen. Of het moeten de twee (bijna) vergeten verzamelaars zijn. Die waren toen voor de heb en voor Fireball. Okay, en voor Child in Time, Black Night en Perfect Strangers ook. Vanwege de hitjes dus. En dit vond ik - decennia lang - meer dan voldoende voor een uurtje Deep Purple eens in de zoveel jaar. Tot voor kort.
Ja... ja, dit is zo ongeveer hetzelfde verhaal als bij The Rolling Stones van vorig jaar.

Maar vandaag heb ik dan toch eindelijk twee albums aan deze minuscule verzameling toegevoegd. Misschien komen er ooit een of twee bij en dit allemaal naar aanleiding van de geluiden op =1. Bovendien is het dan wat minder eenzaam voor die goeie ouwe Machine Head. Dus kom maar door met tips. Infinite staat trouwens reeds op de bucketlist. Al een poosje trouwens.

Net als =1 klinkt ook Now What?! nauwelijks zoals ik de band destijds heb leren kennen. Logisch, er zitten tientallen jaren en enkele personeelswisselingen tussen de oude en de nieuwe Deep Purple. En een topfavoriet was de band ook al nooit. Dat blijkt wel. Maar niet getreurd, ik heb nog tijd over en Now What?! vind ik onverwacht een hele aardige plaat. Het geluid is weliswaar onvoldoende om de bank te verzetten en de zang van Ian Gillan lijkt soms wat onder het stoffige tapijt geveegd, maar het geheel staat mij als oudsymfonischerockliefhebber dichter bij dan de jaren zeventig Deep Purple. Zelfs het recente =1, dat het startschot bleek voor weer zo'n oergezellige krasseknarrenmania, komt niet zó dichtbij. Wellicht is het laatst genoemde album - net als Machine Head - meer geschikt voor feesten en partijen. Wie zal het zeggen. En past deze schijf beter bij een knapperend haardvuur en een goed glas wijn. Of bij een bar met slimme verlichting en een dampende kop caffè latte.

Ja... deze ga ik zeker vaker draaien. Flarden Yes, Emerson, Lake & Palmer en natuurlijk ook wel iets van de oude Deep Purple stijgen kris kras op van een en dezelfde langspeelplaat en het zijn nog hele prettige composities ook. Misschien dat ik daar ooit iets meer over vertellen kan.
Maar dat is voor een andere keer. Want de oordoppies zijn leeggeluisterd en even schudden helpt niet. Bovendien is het al veel te laat voor 'standje burenruzie'.

Deze plaat heb ik nu ook meerdere keren beluisterd, en de sfeer erin is heerlijk, vooral het gitaarwerk klinkt echt super. Mijn favoriete nummer is Uncommon Man, ook weer dat heerlijke (eenzame) gitaargeluid! En een Ian Gillan die hierop erg goed bij stem is! Van hun laatste 5 albums is dit denk ik toch wel mijn favoriet, gevolgd door Whoosh die ik ook super vind.

Body Line vind ik echt een verschrikkelijk nummer, en het nummer dat ik altijd skip! Het is mij een raadsel waarom ze zulke tweederangs nummers op dit verder consistente album gezet hebben.

Maak daar maar 12 van (voor mij althans). Onverwacht leuk album met de juiste sfeer en flow, mede ook omdat Don Airey gier zijn eigen ding doet zo her en der. Bij andere albums zijn het meer losse nummers die elkaar opvolgen. Daar zitten ook prima tracks tussen maar deze is in zijn geheel wat meer samenhangend.