Zijn vorige album, dat de stemming na het eerste succes toch wat temperde, blijkt geen negatieve spiraal te bevatten, The Rip Tide is vanaf het begin af aan dan ook weer een warme, zonnige zomerdag, samen met vrienden, lachende gezichtjes en af en toe een moment van bezinning. De muziek brengt je naar een andere plek op deze aardbol, en mijn hersenpan heeft de beschikbare geheugenplekjes voor nieuwe muziek gelijk uitverkocht. Tip: ga niet snel, tussendoor, luisteren of The Rip Tide iets voor je is. Ik zie het al voor me, snel even in de trein, of tijdens de file. In de pauze snel de iPod in. Nee, bewaar hem voor die ene avond dat je even niets te doen hebt. Sluit ramen en deuren, telefoon uit, televisie uit, The Rip Tide aan: genieten!

De nummers die ik toch het vaakst luister zijn tot nu toe
5. Santa Fé
4. Vagabond
3. The Rip Tide
2. Port of Call (Cuixmala?)
1. East Harlem

Alhoewel eenieder van 1 t/m 4 ook op plaats 1 had kunnen staan.. Moeilijk. Hoewel muziek zich altijd lastig laat classificeren, vind ik het nog lastiger bij Beirut. Het heeft een soort ongrijpbaarheid van een nieuw kaliber. Ik vind mijzelf dan ook echt niet in hetgeen gezegd wordt: 'een tussenproject'? Dit album is wat mij betreft in perfecte harmonie. Mocht het een tussenproject zijn, wat mogen we in de toekomst dan nog verwachten.