Sinds enkele jaren ken ik de muziek van Patrick Wolf, vooral door The Bachelor ben ik vaker naar hem gaan luisteren. Dit nieuwe album is zeker geslaagd! The City is een fijn zomernummer, House een gelikt popliedje, Bermondsey Street heeft een aanstekelijk melodietje, The Future knalt aan het einde, Armistice vind ik een spannend en mysterieus nummer, William een kunstzinnig tussendoortje waarin al het vrouwengezang klinkt dat later nog eens gebruikt zal worden, Time Of My Life is wat mij betreft het topnummer van dit album, The Days kabbelt fijn voort, zoals de dagen waar hij over zingt, Slow Motion heeft van alles en nog wat (wel typisch Patrick Wolf), Together is heel catchy en poppy en dat vind ik stiekem wel lekker en The Falcons is ten slotte een prima afsluiter. Dit album is wat mij betreft zeker 4* waard.

Had net een discussie op WhatsApp over dit album. Dit stuurde ik:

Qua compositie minimalistisch maar toch heel lekker. The Ladder heeft een toffe progressie vind ik. En Impossible is héél lang de hele tijd hetzelfde. Maar als dan aan het eind de baslijn verandert heeft dat superveel impact. Vond dat vrij geniaal bedacht. Ik word telkens euforisch als die baslijn start. Juist omdat dit album veel herhalingen bevat zijn de kleine veranderingen al heel grote ontladingen. Vind dat juist krachtig. En het maakt het album vrij consistent. Het is wel echt 1 album, de nummers lopen ook soepel in elkaar over.