Ik kan niet anders concluderen dan dat Prequelle een tegenvaller is. De balans tussen metal en pop is definitief doorgeslagen naar het laatste. Nu ben ik niet het type verstokte metal fan dat gruwelt van alles dat riekt naar mainstream, maar veel typische Ghost ingrediënten ontbreken in te grote mate op dit album waardoor de fantastische dynamiek van weleer verstoord is. De opzwepende/ zware riffs, de rijke, meerstemmige vocalen en de algehele bombast zijn niet genoeg aanwezig, met als resultaat een zouteloze en tamme popplaat. Als het dan op zijn minst catchy as hell pop betrof, zou het nog een ding zijn, maar ik vind de melodieën en de arrangementen erg voorspelbaar. Verder vind ik de productie karig en de instrumentatie van een middelmatig niveau.

Op basis van voorgaande albums had ik Ghost echt hoog zitten als componisten, de nummers gaven blijk van een muzikaal talent en inzicht dat je niet vaak tegenkomt in het metal genre. Helaas klinkt het op Prequelle allemaal erg ongeïnspireerd en voelt dit album gezien de stijgende lijn van alle voorgaande albums aan als een fikse domper. Helemaal gezien de lange wachttijd had ik een beeld voor ogen van een perfectionistisch 'Black Album'-achtig productieproces met een magnum opus als resultaat.

Ik weet niet of het een poging is om definitief door te breken naar de mainstream, de slepende rechtszaken die het creatieve proces verstoorden of dat de koek gewoon op is. Feit blijft dat Prequelle de hoge verwachtingen imo allesbehalve waarmaakt.

Ik weet de laatste jaren niet zo goed meer wat ik moet met Satriani. Ik verdeel zijn nummers steeds vaker in 2 gepolariseerde categorieën: briljant en volstrekt oninteressant.

In vergelijking met zijn vroegere werk is het duidelijk dat hij lang geleden een andere koers is gaan varen waarbij hij niet langer nummers schrijft die tot in de puntjes zijn uitwerkt met traditionele songstructuren en minutieus geschreven solo’s (Flying in a blue dream, Summer Song). Zijn nummers zijn tegenwoordig steeds vaker soundscapes die een gevoel proberen over te brengen zonder te zeer binnen de lijntjes van songschrijven 101 te kleuren. Dit is prima, en soms werkt dit op fantastische wijze met nummers die echt onder je huid kruipen en een uniek gevoel oproepen. Heel vaak schijft hij echter ook frivole, eigenzinnige nummers die bij mij totaal niet binnenkomen en vaak halfbakken aanvoelen. Ik kan in dergelijke gevallen dan ook moeilijk mijn frustratie/teleurstelling onderdrukken omdat ik weet dat de man tot zulke hemelse composities in staat is maar zich er toch vaak wat gemakkelijk vanaf maakt.

Naast alle kritiek op Satriani de componist is er ook het nodige aan te merken op Satriani de gitarist. Hoewel hij sinds jaar en dag te boek staat als een gitaarvirtuoos vertolkt de gitaar tegenwoordig een andere rol dan vroeger en ligt de nadruk niet langer op virtuositeit en poignante of opzwepende solo’s. Vaak gebruikt hij de gitaar slechts om het thema van het nummer te spelen en blijven de solo’s beperkt tot improvisaties waarbij hij te vaak teruggrijpt op de standaard blues en legatolicks die al talloze keren de revue zijn gepasseerd. Te vaak bekruipt mij het gevoel dat er meer in had gezeten wanneer hij er eens echt voor zou zijn gaan zitten en het onderste uit de kan probeerde te halen.

Tegenover dit alles staat dat zijn recente albums echt fantastisch klinken en tot in de puntjes geproduceerd zijn. Ook zijn samenwerking met verschillende ritmesecties op elk album resulteert telkens weer in een verfrissende dynamiek. Maar uiteindelijk draait het om de composities en zoals gezegd hoor ik teveel nummers die focus missen en waarbij een echt idee lijkt te ontbreken. Ik weet niet of het te maken heeft met het huidige muzikale klimaat waarin het niet loont om je in allerlei bochten te wringen voor iets dat vervolgens gratis of illegaal aan de man komt. Misschien is het ook simpelweg omdat muzikanten muziek uiteindelijk voor zichzelf maken en voortdurend evolueren, waarbij de nieuwe koers niet altijd strookt met de smaak van de fans van het eerdere werk.

Hoe dan ook geniet ik nog steeds van bepaalde elementen van zijn muziek, maar ik kan niet ontkennen dat ik met weemoed terugdenk aan zijn vroegere werk.