Na twee prima platen (Seasons End en Holidays in Eden) brengt Marillion met hun tweede zanger Steve Hogarth hun tweede meesterwerk 'Brave' uit (de eerste is 'Misplaced
Childhood'). Daarna kan het eigenlijk alleen nog maar bergafwaarts gaan. Afraid of Sunlight vond ik nog wel redelijk goed (voornamelijk door het prachtige hitje 'Beautiful'), maar 'This Stange Engine' was voor mij een absolute tegenvaller. En toen ik eind jaren negentig 'Radiation' beluisterde vervloog alle hoop. Toen schreef ik Marillion af. Een tijdje nadat 'Anoraknophobia' was uitgekomen besloot ik deze plaat toch maar eens te gaan beluisteren, en toen ook gelijk 'Marillion.com' maar even. De hoop keerde gedeeltelijk terug. Ik hoorde nog steeds het 'oude', symfonische geluid in bepaalde nummers. De verwachtingen voor 'Marbles' waren hoog gespannen en menigeen beweerde dat het een superplaat zou gaan worden. Nou, dat werd Marbles wat mij betreft niet. Maar slecht was hij ook zeer zeker niet. Toch heb ik de draad met Marillion nooit meer echt opgepakt. De meer pop-achtige liedjes die ze tegenwoordig schrijven raken me eigenlijk nauwelijks, en bovendien vind ik Steve Hogarth's stem er nogal op achteruitgegaan.

1. Misplaced Childhood
2. Brave
3. Seasons End
4. Clutching at Straws
5. Afraid of Sunlight
6. Holidays in Eden
7. Script for a jester's tear.
8. Marillion.com
9. Anoraknophobia
10. Fugazi

En de rest valt buiten mijn top tien.