menu

Hier kun je zien welke berichten Fathead als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dear Reader - Rivonia (2013)

4,0
We schrijven het jaar 1964 in een kleine voorstad van het Zuid Afrikaanse Johannesburg genaamd Rivonia. Negentien kopstukken van de dan illegale organisatie ANC houden zich in het geheim op in een boerderij. Een van die kopstukken is ene Nelson Mandela. Ze worden opgepakt en wat volgt is het 'Rivonia-proces'. Ze worden veroordeeld en moeten levenslang achter de tralies.

Dit plaatsje is het uitgangspunt geworden van Dear Readers derde studioalbum en het resultaat mag er zijn. Het klinkt wat meer als hun prachtige debuut Replace Why With Funny dan de vorige en dat is mijns inziens een goede zaak. De frontzangeres Cherilyn MacNeill beschikt over een prachtige stem en de muziek is poppy en folky, maar de Afrikaanse savanne is nooit ver weg.

Zeer de moeite waard, wellicht nog beter dan hun debuut, maar daar moet ik het nog wat vaker voor luisteren.

Sufjan Stevens - The Age of Adz (2010)

4,5
Oef, wat begint dit album mooi. Futile devices is een prachtige opener. Het heeft iets weg van een rode loper die voor je wordt uitgerold. Treedt binnen luisteraar, zo meteen krijgt u een bak herrie over u uitgestort, maar eerst nog even een aai over de bol.
Het gebliep en gekroink begint. Too much is hip, is cool, is Sufjan 2.0. Maar bovenal is het tof dat hij mij ondanks de brij aan geluidjes blijft boeien. Ik hoor de fluitjes van Illinoise weer, maar nu kan er op gedanst worden!
The Age of Adz is nu aan de beurt. Het begint als een heipaal, maar wat is het mooi als de stilte weerkeert. Wat zingt hij hier getormenteerd en vol emotie!
Nadat deze storm in fases voorbij geraasd is begint een van mijn lievelingsnummers van dit album I walked. Hij krijgt het potverdorie voor elkaar: kippenvel tot aan mijn stuitje. Lieve woordjes van Sufjan op een werkelijk wonderschone melodie. En als kers op de taart: de koortjes! Het is soms bijna een slaapliedje.
Na deze fantastische openingsnummers volgt er een inkakmoment: Now that i'm older laat zien dat hij prachtig kan zingen, maar echt boeien doet hij mij hier niet mee. Het klinkt een beetje als een variant op "the owl and the tanager" van All Delighted People.
Daarna komt Get Real Get Right: een nummer dat ik pas echt ben gaan waarderen sinds zijn concert in Eindhoven. Een astrale mini-trip door het hoofd van Royal Robertson, maar bovenal een nummer met een toffe tekst en begeleiding from outer space.
Bad Communication is een beetje een niemendalletje, ik denk ook het zwakste moment op het album. Het past er echter qua sfeer wel tussen.
Vesuvius daarentegen is daarentegen weer gewoon prachtig. Een van de meest ingetogen nummers van het album; misschien valt het juist daarom op dat het zo'n pareltje is. Prachtige opbouw, prachtige fluitjes, ach, verder geen woorden aan vuil maken en gewoon luisteren. Words zijn per slot van rekening maar futile devices!
Sufjan gaat op gedragen toon verder. All for myself heeft een ingetogen begin, maar pakt na verloop van tijd toch weer uit. En de hele tijd op een deinende driekwartsmaat. Intrigerend nummer dit...
I want to be well. Dit nummer vind ik nou zó tof. In plaats van een soort opwarmertje als opmaat voor het laatste nummer is I want to be well wat mij betreft weer een nieuw hoogtepunt.
Over het laatste nummer is al veel gezegd. Sufjan pakt volledig uit en pakt mij volledig in. Ik ben totaal geen danser, maar zelfs ik heb zin om door de kamer te dansen: it's not so impossible!
Meer zeggen over dit epische nummer is dat wel...

Conclusie: Sufjan levert weer een topalbum af. Bad communication en Now that I'm older weerhouden mij van het geven van een 5. Een 4,5 dus.

Yonlu - A Society in Which No Tear Is Shed Is Inconceivably Mediocre (2009)

5,0
Why does this always end in humiliation for me? / I'm going to say why/ I'm going to die

Maak kennis met Vinicius.

Vinicius woont samen met zijn hoog opgeleide ouders in Porto Alegre, Brazilië. Hij is veel alleen. Hij heeft Engels geleerd door TV-programma's te kijken. Hij leest graag Franz Kafka, maakt graag foto's en is ontzettend muzikaal. En serieus. Té serieus, als we zijn moeder horen. Zijn gevoeligheid is zijn zwakte...

Vinicius profileert zich graag op internet. Hij zou één van ons kunnen zijn, sterker nog, onder de naam 'Yonlu' is hij amateur-muziekrecensent. Hij vervreemdt echter langzaam van de 'echte' wereld en verschanst zich in de veilige wereld van het anonieme internet.

Vinicius vergast zichzelf in de badkamer als hij 16 is, begeleid door, jawel, een internetforum voor hulp bij zelfdoding. Iedere stap op weg naar het einde wordt gevolgd, begeleid en aangemoedigd door lotgenoten. Hij wordt gevonden naast zijn laptop. Hij laat zijn ouders een afscheidsbrief en een cd met een paar eigen nummers na...

Als zijn vader later de computer van zijn zoon bekijkt ontdekt hij dat Vinicius veel meer muziek had gemaakt. Sterker nog, Vinicius heeft een zekere populariteit in het verre Europa, als Yonlu. Hij mixt in zijn muziek de Braziliaanse Gilberto Gil met schrijftalent van Nick Drake, maar met de experimenteerdrang van Beck Hansen. Prachtige muziek, daar op die computer.

Het wordt ondergebracht bij het Luaka Bop label en het resultaat is dit album. Referenties beschreef ik al hierboven, maar je moet het vooral gewoon gaan luisteren.

Vicinius is nu al meer dan 8 jaar overleden - als hij nog geleefd had was hij 25. We zullen ons maar niet afvragen wat voor mooie muziek hij allemaal wel niet gemaakt had kunnen hebben, dat is zinloos. Vinicius heeft het niet gered in het leven. Hij kon de wereld niet aan, om met zijn eigen woorden te spreken: ...the pain became world-sized, I don't think I will be around to see your face again.... Niet als in dichterlijke vrijheid, niet als in getormenteerd een liedje schrijven. Nee, als in echt, letterlijk.

Klote, maar waar.

5 sterren