Sufjan Stevens - The Age of Adz (2010)

Moet vaak denken aan Big Star als ik dit hoor. Ik heb de cd trouwens nog geen enkele keer van begin tot eind geluisterd, een beetje too much. Dat getokkel hier en daar werkt op m'n zenuwen, anders de beste cd voor mij dit jaar.

Deze plaat eens een maandje laten liggen, vandaag nog maar eens opgezet. 't Blijft een hele goeie, de nummers die er bovenuit steken zijn voor mij 'Futile Devices', 'I Walked', 'Now That I'm Older' (in tegenstelling tot vele mensen hier vind ik dat wel een erg goed nummer), 'Vesuvius' en 'Impossible Soul'. Een meer uitgebreide mening zal er nog wel komen misschien, en een cijfer met zekerheid.

Zeer apart geluid deze plaat. Duurt wel een tijdje eer je er echt inkomt maar dan wordt ie ook echt wel goed. Zoals Sufjan hier klinkt denk ik dat als hij eens gaat samenzitten met Thom Yorke er wel interessant dingen kunnen gebeuren.

Op de website van Sufjans label Asthmatic Kitty Records : Home - asthmatickitty.com een gratis download van een andere mix van de track All For Myself

Tjee, eerste luisterbeurt achter de rug. Weet nog niet eens of ik het een goed album vind, of zelfs helemaal niet. Denk dat het minder zal gaan bevallen dan eerdere albums van Sufjan, maar wie weet hoe ik daar over denk na meerdere luisterbeurten.. Voorlopig lastig te beoordelen, dus dat ik laat nog maar even achterwege. Benieuwd of het me nog lukt voor de deadline van de 2010 lijsten..

Het is een fascinerende plaat deze age if adz.
Heel vreemd (denk aan een extreme radiohead) maar ook erg creatief en indrukwekkend.

Ik vind hem erg mooi!

Eerder dit jaar verscheen reeds ‘All Delighted People EP’, door mij bekroond met 4,5 sterren, van Sufjan Stevens. Dat was, naar de eigenzinnigheid van Stevens, een EP van een uur. En toch was het maar een voorbode op wat er nog moest komen. Een volwaardig album. Dat is ‘The Age Of Adz’ geworden. En naar mijn bescheiden mening is dat een minder geslaagde plaat dan de EP.

‘The Age Of Adz’ begint nochtans geweldig, met ‘Futile Devices’, een fluisterliedje. Een liefdesliedje. De banjo van ‘Illinoise’ is ingewisseld voor een gitaar, maar voor de rest had het er niet op misstaan. Het duurt slechts een twee minuten, maar het is meteen één van de beste nummers die ‘The Age Of Adz’ rijk is.

Na dit openingsnummer begint de echte toch van Stevens, vrij experimenteel toch. ‘Too Much’ laat meteen horen dat Stevens op zijn nieuwste plaat de electronica-invloeden niet schuwt. Een prima nummer, het doet erg harmonieus aan, en is interessant. De samenzang is er ook nog altijd, en ik blij te horen dat Sufjan de strijkers en blazers niet heeft thuisgelaten. Vooral de blazers geven het nummer na 3 en halve minuut een tikkeltje meer.

Overdaad is een woord dat jammer genoeg ook soms bij me opkomt tijdens de beluistering van deze plaat. Vooral bij het titelnummer ervaar ik die overdaad. Vooral in het begin is het nummer zo groots en pompeus, dat het eigenlijk niet meer mooi is. Het nummer wordt wel beter naar het einde toe, maar is toch zeker geen favoriet bij mij.

‘I Walked’ daarentegen, vind ik wel erg geslaagd. Het sfeertje dat neergezet wordt is mooi, en Sufjan Stevens kan nog altijd zingen als een engel. Het nummer is op instrumentaal vlak vrij repetitief, maar toch interessant genoeg, dat zeker wel. Van een nummer als ‘Djohariah’ weten we al dat Stevens de luisteraar kan vasthouden met repetitieve elementen.

‘Now That I’m Older’ vind ik ook een erg goede song. Die piano in het begin is erg mooi, en de zang is ook fenomenaal. Even vrees je dat men ‘Silent Night’ gaat inzetten, maar na ongeveer anderhalve minuut valt Stevens zelf in, en hij zingt op begeesterende manier. Wat er allemaal op de achtergrond gebeurt, draagt bij tot de uitstekende sfeerzetting. Het is één van de minst populaire nummers, als je je op de statistieken hier op MusicMeter baseert, maar ik vind het eigenlijk gewoon één van de beste nummers!

Dan volgt er een dipje, naar mijn mening. ‘Get Real Get Right’ weet niet echt te bekoren, en het is me een raadsel hoe dat komt, want het heeft toch wel alle elementen om net aantrekkelijk te zijn. Ik dacht aanvankelijk dat het wel met meer te luisteren beter zou worden, maar dat werd het niet, integendeel. Ik erger me lichtjes aan het nummer, en hoe dat komt, ik zou het niet meteen kunnen uitleggen. Bizar. ‘Bad Communication’ vind ik het minste nummer van het album, eigenlijk gewoon slecht. Het is een experimenteel nummer, maar als Stevens die richting op wil in de toekomst, zal ik dat jammer vinden. Al een geluk dat het maar een dikke 2 minuten duurt.

Na deze twee mindere nummers volgt evenwel het beste nummer, ‘Vesuvius’. Net als de gelijknamige vulkaan bij Napels, kolkt dit nummer. De piano wordt weer tevoorschijn getoverd, en ik heb toch wel een zwak voor het pianospel van Stevens (‘The Owl And The Tanager’ vind ik zelfs één van de beste nummers van het jaar). Opvallend toch dat op elk plaatje dat ik ken van Stevens minstens één nummer van absolute wereldklasse staat. Op ‘Illinoise’ staan er meerdere, hier is dat dus ‘Vesuvius’. Alles aan het nummer is intrigerend, een grote verscheidenheid aan instrumenten wordt aangewend op voortreffelijke wijze, de zang is ook weer van een hogere orde, en het repetitieve is ook ronduit bezwerend.

‘All For Myself’ volgt dan, een kleine 3 minuten lang, maar zeker niet slecht. Dit experimentje bevalt me duidelijk beter dan ‘Bad Communication’. Het zelfde fluitje als in ‘Vesuvius’ wordt hier gebruikt, daarom ook vind ik dat het wat bij dat nummer hoort, als mooi aanhangsel.

‘I Want To Be Well’ staat dan weer volledig op zichzelf, wat dat betreft. Het schiet vinnig uit de startblokken, in tegenstelling tot andere nummers op deze plaat, en grillige fluitmuziek wordt gecombineerd met de voor dit plaatje typische electronica. Het nummer doet sierlijk aan, gracieus, verheven. Sprookjesachtig op geheel eigen manier. Een erg divers nummer ook, want na zo’n 2 minuten en half treedt er een impasse op, die daarna op Stevens’ kundige wijze naar een mooie climax wordt gestuurd.

Nog één nummer. Met de kennis dat ‘All Delighted People EP’ een uur duurde en deze plaat “nog maar” 50 minuten bezig is, weet je dat het laatste nummer een knoert van een nummer zal zijn. Inderdaad, ‘Impossible Soul’ duurt zelfs nog een stuk langer dan ‘Djohariah’ op de EP. De grens van de 25 minuten wordt overschreden. Maar ‘Impossible Soul’ is een erg geslaagd nummer. Op mij komt het over als een soort samenvatting van alles wat Stevens op de plaat al heeft laten horen. Alle invloeden worden hier netjes in samengebracht, gaande van folk en electronica tot art rock en bombastisch geweld. Ik hoor er zelfs wat R&B in terug! Dat verraste me misschien nog het meest. We krijgen ook weer zo’n gitaarsolo als in ‘Djohariah’, maar veel minder lang. Het is onmogelijk te beschrijven wat er allemaal in deze song gebeurt, het is gewoon te veel. Overdaad, zou men nu ook kunnen stellen, maar wel verdomd interessant klinkende overdaad. En dan heb ik daar geen probleem mee. Je zou het ook een collage van aan elkaar gekleefde nummers kunnen noemen, maar daarmee doe je het geheel een beetje onrecht aan. Een monumentale afsluiter voor dit album, gewoon luisteren, en het allemaal ervaren.

Op tekstueel vlak blijft Stevens zijn eigen mysterieuze zelf. Ik heb wat opgezocht, en het blijkt dat Stevens in 2009/2010 enkele maanden erg ziek is geweest, chronische pijnen heeft geleden, waardoor hij voor bepaalde tijd niet aan zijn muziek kon werken. Misschien heeft dat ook wel voor een deel geleid tot de soms wat dramatische teksten en dito muziek. Ik heb er geen gedacht van wat hij met ‘Age Of Adz’ bedoelt, maar de ondertoon is in ieder geval dramatisch en negatief. Hopeloosheid en een desolaat, verloren gevoel zijn andere invloeden in de teksten. Enkele voorbeelden:

“I walked, cause you walked,
But I won’t probably get very far,
Sensation to what you said,
But I’m not about to expect something more,
I would not have run off,
But I couldn’t bare that it’s me,
It’s my fault,
I should not be so lost,
But I’ve got nothing left to love.”
(‘I Walked’)

“It’s different now I think,
I wasn’t older yet,
I wasn’t wise, I guess,
Somewhere I lost whatever else I had,
I wasn’t over you,
I see it run inside itself.”
(‘Now That I’m Older’)

Ook mooi is het moment in ‘Vesuvius’, dat hem door een vrouwenstem (moet date en engel symboliseren misschien?) wordt toegezongen: “Sufjan, follow your heart; follow the flame, or fall on the floor; Sufjan, the panic inside; the murdering ghost, that you cannot ignore.”

Met ‘The Age Of Adz’ stelt Sufjan Stevens me niet teleur, maar ik had er stiekem, met het oog op die fantastische EP, toch meer van verwacht. Het is wel toe te juichen dat hij zich als artiest verder ontwikkeld, ook al weet hij dat enkele van zijn fans hem daardoor de rug zullen toekeren.

3,5 sterren

Dit album heb ik verscheidene malen beluisterd en het kan mij niettegenstaande de vele positieve reacties met alle goede wil van de wereld niet bekoren. Buiten de prima openingstrack is het te overgeproduceerd met een overdaad aan computerbliepjes, productietrucks, achtergrondkoortjes, blazers en violen. De songs zijn vaak te druk en fragmentarisch, met name het 25 minuten durende slotepos Impossible Soul, ik mis vooral de warmte en bezieling van zijn vroegere albums. Sufjan Stevens wil hier blijkbaar teveel bewijzen met als resultaat een album dat bezwijkt onder de pretenties. Ik kan hier met moeite 2* kwijt vanwege de openingstrack, de meestal wel goede teksten en enkele goede ideeën. Nu terug zijn meesterwerk Illinoise beluisteren ...

Impossible Soul vind ik na 8 luisterbeurten (gewoon 2 uur :O) Helemaal geweldig, Ik ga Sufjan ook live zien... hij zou deze cd bijna in zijn geheel spelen met speciale visuele effecten, spannend!

Ik wacht inmiddels weer in spanning af wat zijn volgende project zal worden. Volgens mij heeft deze man nog niet al z'n kaarten op tafel gegooid, en mogen we in de toekomst nog veel meer werk verwachten. Tot dan is deze wel aardig, maar niet zo goed als 'Illinoise'.

Een half jaar geleden zat ik nog op 4* maar op een of andere manier zakt het weg. Sommige nunmmers worden zelfs een beetje langdradig.

Ik heb hier een aantal maanden geleden voor de opleiding een essay over moeten schrijven (over 'Impossible Soul'). Dat heeft mijn ogen toch wel een beetje geopend.

Sufjan Stevens kent volgens mij verscheidene academische teksten over popmuziek (die vaak negatief van aard zijn), en lijkt daar met dit nummer zijn reactie op te geven, al zegt hij het nooit letterlijk.

Lange tijdsduur, aandachtig luisteren, één op één communicatie, afwijkende refrein- en coupletstructuren (met afwijkende melodieën, timbres en ritmes). Dan zou je denken wat heeft 'Impossible Soul' dan met stereotype popmuziek te maken? In de eerste vijf minuten wordt een riff veelvuldig herhaald. Herhaling = herkenning. Gezien het feit dat er volop variatie en experimentatie in het nummer zit lijkt dit eerder een kritisch spel met de conventies. Zo ook de herhaling van 'boy we can do much more together'. Hetzelfde geldt voor zijn gebruik van autotune, waarmee hij zangers als Akon parodieert. Een interessant oogpunt vind ik dit.

Wat betreft dit album vind ik het toch niet echt in de buurt komen van Seven Swans en Illinois.

Tjonge, wat een geniale ambitieuze euforische plaat toch. Naar mijn mening iets ondergewaardeerd...

Toen Age of Adz uitkwam wist ik niet wat ik ervan moest denken: is het nou geniaal of rommel?
Sinds een paar weken is het kwartje overduidelijk gevallen: wat een prachtplaat heeft deze held gemaakt! Futile Devices, Impossible Soul, I Walked, Vesuvius, Now That I'm Older, All For Myself... PRACHTIG

Deze 'nieuwe Sufjan' was even wennen voor mij, maar nu ben ik om. Volgende week ga ik 'm eindelijk weer eens zien, in Eindhoven. Ik kijk er enorm naar uit

staralfur, bereid je voor op een fantastisch spektakel... zonder twijfel één van de beste dingen die ik ooit heb gezien

Ligt het nu aan mij, maar ik vind de zang soms heel erg op een laid back Bono lijken.
Of zou het door die echo komen?
En bij vlagen ook op Elliott Smith.

Eindhoven helaas uitverkocht.

Berichten over diverse concerten verplaatst naar Sufjan Stevens

Na een eerste luisterbeurt had ik nooit durven denken dat dit album zou kunnen uitgroeien tot 4 sterren. Toch is dat na vele luisterbeurten gebeurd. Mede met het concert in Eindhoven in mijn herinnering, ben ik eindelijk in staat om alle nummers te waarderen. Met name de bombastische en epische nummers zoals Impossible Soul en Age of Adz kan ik zeer waarderen. Maar ook de albumopener is fantastisch, en doet als enige nummer denken aan het eerdere werk van Sufjan Stevens. Hier en daar is het album wellicht wat te lang, maar wat mij betreft is Sufjan op een uitstekende wijze geslaagd met zijn experiment.

Het begint heel goed en subtiel met Futile Devices. Helaas duurt dit nummer te kort. The Age of Adz eindigt echter - net zoals de All Delighted People EP - met een nummer waar maar geen eind aan komt. Impossible Soul duurt naar mijn muzieksmaak veel te lang. Lange nummers die spannend blijven, daar heb ik op zich geen bezwaar tegen, maar Sufjan rekt sommige nummers zo lang uit zonder er iets opwindends in te bouwen.

Oef, wat begint dit album mooi. Futile devices is een prachtige opener. Het heeft iets weg van een rode loper die voor je wordt uitgerold. Treedt binnen luisteraar, zo meteen krijgt u een bak herrie over u uitgestort, maar eerst nog even een aai over de bol.
Het gebliep en gekroink begint. Too much is hip, is cool, is Sufjan 2.0. Maar bovenal is het tof dat hij mij ondanks de brij aan geluidjes blijft boeien. Ik hoor de fluitjes van Illinoise weer, maar nu kan er op gedanst worden!
The Age of Adz is nu aan de beurt. Het begint als een heipaal, maar wat is het mooi als de stilte weerkeert. Wat zingt hij hier getormenteerd en vol emotie!
Nadat deze storm in fases voorbij geraasd is begint een van mijn lievelingsnummers van dit album I walked. Hij krijgt het potverdorie voor elkaar: kippenvel tot aan mijn stuitje. Lieve woordjes van Sufjan op een werkelijk wonderschone melodie. En als kers op de taart: de koortjes! Het is soms bijna een slaapliedje.
Na deze fantastische openingsnummers volgt er een inkakmoment: Now that i'm older laat zien dat hij prachtig kan zingen, maar echt boeien doet hij mij hier niet mee. Het klinkt een beetje als een variant op "the owl and the tanager" van All Delighted People.
Daarna komt Get Real Get Right: een nummer dat ik pas echt ben gaan waarderen sinds zijn concert in Eindhoven. Een astrale mini-trip door het hoofd van Royal Robertson, maar bovenal een nummer met een toffe tekst en begeleiding from outer space.
Bad Communication is een beetje een niemendalletje, ik denk ook het zwakste moment op het album. Het past er echter qua sfeer wel tussen.
Vesuvius daarentegen is daarentegen weer gewoon prachtig. Een van de meest ingetogen nummers van het album; misschien valt het juist daarom op dat het zo'n pareltje is. Prachtige opbouw, prachtige fluitjes, ach, verder geen woorden aan vuil maken en gewoon luisteren. Words zijn per slot van rekening maar futile devices!
Sufjan gaat op gedragen toon verder. All for myself heeft een ingetogen begin, maar pakt na verloop van tijd toch weer uit. En de hele tijd op een deinende driekwartsmaat. Intrigerend nummer dit...
I want to be well. Dit nummer vind ik nou zó tof. In plaats van een soort opwarmertje als opmaat voor het laatste nummer is I want to be well wat mij betreft weer een nieuw hoogtepunt.
Over het laatste nummer is al veel gezegd. Sufjan pakt volledig uit en pakt mij volledig in. Ik ben totaal geen danser, maar zelfs ik heb zin om door de kamer te dansen: it's not so impossible!
Meer zeggen over dit epische nummer is dat wel...

Conclusie: Sufjan levert weer een topalbum af. Bad communication en Now that I'm older weerhouden mij van het geven van een 5. Een 4,5 dus.

Het blijft een goed album maar ik kom tot de conclusie dat ik eerder Illinois of Michigan uit de kast haal.
Die twee albums blijven toch zijn beste vind ik.

Seven Swans

Die staat er nou net niet op. Of bedoel je de opener van het concert in Eindhoven?

Nee, was een reactie op indiegator dat Illinois of Michigan zijn beste albums zouden zijn. Ik zou persoonlijk voor Seven Swans gaan...

Sufjan Stevens - Futile Devices (Shigeto Remix) by ghostly on SoundCloud - Create, record and share your sounds for free

En heeft elke Sufjan-fan hier al weet van? http://www.paradiso.nl/web/Agenda-Item/Sufjan-Stevens-Bryce-Dessner-Nico-Muhly-featuring-New-Trombone-Ensemble-Navarra-String-Quartet-Locatie-Muziektheater-Amsterdam.htm

Heerlijk ontoegankelijk! Toen het net uitkwam begon ik net een beetje meer ervaren te worden in het werk van Sufjan en keek dan ook enorm uit naar dit nieuwe album.
In eerste instantie snapte ik er helemaal niets van, maar vrienden vertelden me "pas vanaf de 3e keer snap je het", en dat bleek te kloppen.

Now That I'm Older is weer een fijn, hapklaar prachtnummer. Verder is de bijna machinale gekte heerlijk als je je in een bepaald sfeer vindt.
Wel íets te lang om 'eventjes te luisteren'. Je moet er echt even tijd voor vrijmaken.

Men ziet deze plaat aan als erg ontoegankelijk, maar volgens mij valt dat wel mee afgezien van de soms onverwachte begeleidingen. Luister nou is naar nummers als I Walked, Now That I'm Older, Vesuvius... stuk voor stuk erg aanstekelijk, alleen dan in een nog al bijzonder jasje.

Als hij die ruimteschipbliepjes uit Too Much had gelaten, was het een van de beste nummers van Sufjan geweest. Nu kan ik er niet goed naar luisteren. Bij I Walked had hij het wel door, bliepjes zijn leuk, maar laten we het niet overdrijven.....

Wie Impossible Soul hier niet aanvinkt, moet wel goed gek zijn. Wat een ongelooflijke compositie, die qua 'moeilijkheid' allemaal best nog wel meevalt (structuur makkelijk te ontrafelen), maar vooral qua kop en staart excelleert. Wat een begin, wat een einde.

Ik vond de vroege versies van Too Much echt geniaal. Albumversie viel me ook keihard tegen moet ik zeggen.

Voorbeeld: (genieten van die heerlijk chaotische trompetstukjes)
YouTube - Sufjan Stevens- There's Too Much Love from Castaways in Ithaca 9/23/09