G-ESPLETEN

Wat de band 'Goldfrapp' - nog steeds geïncarneerd door zangeres Alison Goldfrapp en muzikant/producer Will Gregory - zo spannend maakt, is dat ze nooit binnen de lijntjes kleuren.

Zo droomde eerstgeborene 'Felt Mountain' (inmiddels alweer uit 2000) rijk en kleurrijk. Het werd een phantasmagorische plaat in 't kwadraat, doorlicht met broeierige soundscapes en uitgesmeerde spacepopdeuntjes in technicolor. Een gelijkaardig chillgevoel - maar aardser en iets minder wijds - kende hun vierde album; het pastorale en ietwat folk-getinte meesterwerkje 'Seventh Tree'.

De goed ontvangen 'Black Cherry' en 'Supernature' (respectievelijk hun tweede en derde album) bleken bastaardkinderen. Compulsieve ritmes en pompende electrobeats waren hier troef en een snuifje glamrock werd niet geschuwd. Hun vijfde spruit deed er zelfs nog een schepje bovenop. 'Head First' ontpopte zich tot een dolle, losgeslagen eighties puber met een complexloze voorliefde voor vette, cheesy synthpop. Onze heupen hebben het geweten.

En nu, vlak voor de herfst, baren ze hun zesde wederom averechtse telg: 'Tales Of Us'. En we geven het grif toe: it's Wonderful Accoustic!

O-NOVERTROFFEN

Gedurende een tijdsspanne van 13 jaar bewees Goldfrapp één van de meest innovatieve en spannende bands van deze eeuw te zijn; de Grote Beer aan het actuele muzikale firmament. Glansrijke in-your-face-beats, epische refreinen die beroeren en vervoeren, een dynamische discodans of een heerlijke heroïnetrip; Goldfrapp is van alle markten thuis.

L-OVELY HEAD

Vergeef het ons als wij even moedwillig regresseren, maar meer dan 10 jaar na dato blijft het magistrale 'Felt Mountain' relevant. Het album is pure muzikale alchemie. Zo is 'Lovely Head' nog steeds één van de meest sublieme nummers die ooit het daglicht mocht aanschouwen. Hypnotisch gefluit als westernwijsje verhuld; een stem als rijzend uit een uitgeholde vulkaan; een sirene die je willoos meelokt naar die enigmatische, fascinerende wereld die Goldfrapp heet... Sibillijns schimmenrijk of meer een intergalactische uitbarsting? Luister en oordeel vooral zelf.

En vergeet zeker het kolossale, doch immer gracieuze 'Utopia' niet: in haar aanschijn verbleken nagenoeg alle officiële James Bond-themes!

D-REW

Right! Terug naar het nieuwe album, naar 'Drew', naar de nieuwe, eerste hitsingle. Alhoewel, 'hit'. Geen enkel lied leent zich werkelijk tot deze status, behalve misschien het meer energieke en onheilspellende 'Thea', met als thema de passionele moord van een jaloerse vrouw op haar overspelige echtgenoot. In deze iPad-tijden van ‘pluk-pluk-wat-liedjes-en-stel-zelf-je-playlist-samen’ is dit je reinste commerciële zelfmoord. Maar daar heeft Goldfrapp geen oren naar. 'Tales of Us' gaat door het leven als een trefzekere eenheid; het geheel is immers zoveel meer dan de som van haar delen. 'Tales of Us' is een doorvoelde, geïntegreerde verhalenbundel en daarom hun meest conceptuele album tot dusver.

F-ILMISCH

Het dromerige 'Drew' vangt aan als een vrij sober akoestisch nummer, maar gaandeweg breekt het nummer open en worden we bevangen door een bedwelmende, orkestrale gloed. Oorgasmisch!

De clip is alvast de eerste van een serie (vijf) kortfilms, geregisseerd door Lisa Gunning, Alisons lieftallige wederhelft sinds jaren. Wat Alison, twee blote mannenlijven en een naakte deerne, het Engelse platteland en 'The Others' met elkaar delen, ontdekt u in de onderstaande videoclip.

R-OUW

'Tales of Us' is een doorgedreven introspectief album, waarin Goldfrapp andermans zieleroerselen tot op de bodem verkent. Tragedie, melancholie, nostalgie, reflectie; de ervaring van verlies blijkt tergend. Het ganse album is doortrokken van psychologische horror en het kan dan ook geen toeval zijn dat de plaat het daglicht ziet bij het aanbreken van de herfst, dé uitgelezen periode voor desintegratie en afsterving. En met deze verhalen is dit niet anders. Net als de natuur (Alisons grote inspiratiebron en tevens haar wijze leermeester) hebben de verschillende protagonisten - alle titels van het album kregen, op één na, persoonsnamen toegekend - hun vruchten voortgebracht; ze hebben geleefd en gelukzaligheid beleefd. Maar het moment van het Grote Loslaten is pijnlijk nabij.

A-NNABEL

Het meest pure lied van de cd is 'Annabel', opgebouwd uit lieflijk akoestische gitaartonen en verrijkt met het bezielende instrument van Alisons stem. Het is geïnspireerd door Kathleen Winters gelijknamige novelle. De clip verhaalt van een jong, Canadees hermafrodietje, die tijdens de sixties er door de samenleving toe werd verplicht zich een mannelijke identiteit aan te meten. "Gentle whisper, endless winters, Annabel. Why they couldn't let you be both, Annabel. You are the truth they denied", weerklinkt het. Pas na bijna drie minuten stilte worden de beelden door de muziek ingehaald. Het maakt de onderhuidse spanning des te meer voelbaar. En het werkt. Ook hier wordt duidelijk hoe Goldfrapp, in deze moderne tijden van youtube-fastcuts en rechttoe-rechtaan jolijt, wars is van instant gratificatie. Noem ons gerust een mietje, maar we hebben tijdens het bekijken van deze clip toch een traantje moeten wegpinken.

Het overheersende thema van 'Tales of Us' is de zoektocht naar de eigen (gender)identiteit. Alle karakters uit de plaat gaan op zoek naar wie ze nu werkelijk zijn, het zijn diepgaande bevragingen van de eigen levenswandel. Nog nooit klonk een existentiële crisis zo herkenbaar én poëtisch.

P-OEZIE

Goldfrapp schildert met metaforen. Het gaat hen niet zozeer om een heldere, goed afgelijnde tekst, maar veeleer om een palet aan suggestieve associaties, een mozaïek van abstracte ideeën en flarden surrealisme.

Het meest prachtige 'Clay', alhoewel iets transparanter in zijn opzet, getuigt hiervan. Het is het muzikale relaas van twee verliefde soldaten, waarvan er één tijdens het oorlogsgeweld spoorloos verdwijnt en de andere wederhelft in het ongewisse achterblijft.

We wanted / Only to Love / How will I find You again? / Fate or chance?

We fall down / On grey wet sand / Our shadows reframe / Memories .

Geleidelijk zwellen de strijkers aan en de intensiteit wordt meer beklijvend.

You were the wonderful life / My only Love / Sleep well/ Goodnight.

Dan stopt de muziek abrupt (de zon is doodgebloed en de verhalen zijn uitverteld) en - net zoals voor Clay - is het ontwaken uit de roes uitermate verwarrend. Ook wij blijven ontredderd en verweesd achter en vallen terug in het grauwe dat 'realiteit' heet. De enige hoop op bevrijding vormt de replay-toets.

Het doet ons sterk verlangen naar een visuele prent die deze vertwijfeling weet te complementeren.

P-HARMAKON

'Tales of Us' is zowel gif als tegengif. Het is de bitterzoete soundtrack bij de existentiële confrontaties die 'leven' heet; de ultieme balsem bij het verlies aan vroegere zekerheden en houvasten.

'Tales of Us' verhaalt over u en mij, over Ons. Het is warm soelaas tijdens de scharniermomenten, die grote ‘overgangen’ waarbij de vruchten van ons verleden - van wat helaas is verwelkt - worden meegenomen als voedsel voor de toekomst... wachtend op een nieuwe lente.

'Tales of Us' verschijnt op 9 september en smeekt om een live-uitvoering op 22 oktober in de AB. We hopen dat Goldfrapp, net zoals in Manchester, zal worden geflankt door een elysisch orkest van strijkers.