Memoirs is een bijzonder slecht album. Bijna alle nummers zijn 'slow-jam' en daardoor klinken de meeste nummers hetzelfde. Stop daar nog eens een paar overbodige interludes tussen en het plaatje is compleet. De single Obsessed is dan wel weer leuk. *

De melancholie druipt er af bij dit album, langzaam zak je met elk nummer weer een beetje dieper de afgrond in. Vooral de uithalen in The Mountain doen de rillingen over mijn rug lopen, wat kan die vrouw zingen!

Deze plaat wordt elke keer een beetje beter! 5*

Jammer dat franstalige muziek hier niet opgepikt wordt. Vrijwel niemand in Nederland heeft van deze goede man gehoord en dat is jammer. Hoewel. Het geeft wel het gevoel dat deze muziek alleen voor mij is geschreven.

Damien Saez doet verschillende genres aan op deze cd, pop, rock en zelfs een beetje jazz op My Funny Valentine (Engels met een prachtig Frans accent). Dit alles met hevig maatschappij-kritische teksten in bijna elk nummer. Maar nergens is dit geforceerd of vermoeid en klinkt zijn boodschap oprecht.

Het slotnummer Petit Prince is misschien wel het allermooiste nummer ooit geschreven. Melancholie ten top maar wel van de beste soort. 5*

Ik vind geen enkel, en dan ook echt geen enkel, nummer beter dan het origineel. Het voegt helemaal niks toe en zegt enkel iets over de staat waarin de creativiteit van ms. Amos zich sinds enkele jaren in bevindt.

Zonde dat de vrouw die verantwoordelijk is voor mijn favoriete album allertijden nu deze truckendoos moet open trekken. Voor mij had ze na na Scarlet's Walk haar piano aan de wilgen mogen hangen. 1,5*