Ik ben niet iemand die snel geïnspireerd wordt door muziek, maar Jezus, bij dit album "zie" ik echt dingen. Bij Plains of the Purple Buffalo, Part 2 zíé ik gewoon hoe twee stammen met elkaar communiceren door trompetgeschal over de mistige vlaktes, wanneer daar plots -brommende bas dropt- de buffels tevoorschijn komen! Tranen in mijn ogen, zeg ik je!
En dat zonder één woord tekst. Dat, mijn beste, noemen ze de kracht van goeie post-rock.

Het album is gevuld met contrasten tussen hard en zacht die niet altijd even goed zijn voor je oren, maar ze houden je wel wakker. Bij Explosions durf ik nogal eens weg te dommelen, hier niet.
De zang is misschien niet het sterkste punt van deze plaat, al kan ik bij Butterflies on Luci's Way wel heerlijk meekwelen met 'Oh my love, as long as I have you, I don't feel so bad!' alsof het een populair liefdesliedje is. Maar vergis je niet: Mainstream is *shels zeker niet. De mensen die rauwe metal -op sommige nummers gaan ze behoorlijk hard- in combinatie met trompetten kunnen appreciëren, lijkt nogal dun gezaaid.
Kortom: *shels verdient meer aandacht! Ik voorspel een horde aan paarse buffels die Mogwai en Explosions in the Sky onder de voet lopen, bereden door een stam trompetterende indianen.

Zo mooi, zo kalmerend. Ik geef toe dat ik er de eerste keer niet aandachtig naar heb geluisterd (aandachtig luisteren naar drone is héél moeilijk), maar toch wist ik na het laatste nummer dat ik zojuist een topplaat had gehoord. A Winged Victory For The Sullen is niet alleen een mooie naam, de muziek die ze maken kan je ook alleen omschrijven als ‘mooi’ of misschien ‘oprecht’. Lekker minimalistisch, lekker klein, en toch zo vol. Geen pakkende deuntjes: ik herinner me geen enkel nummer dat op het album stond, maar met zijn simpele en ingetogen klanken die almaar aanzwellen en afnemen doet het album toch denken aan het betere post-rock werk. Dan wel zonder gitaren en drums… en dus eigenlijk helemaal anders.
Een dikke vier.