Animals, een relatief onbekend album van Pink Floyd, uitgebracht tussen twee geweldige klassiekers van deze band, Wish You Were Here en The Wall. Met die wetenschap begon ik het luisteren van dit album. Wish You Were Here vond ik geweldig en ik wilde meer van deze band die magische sferen kon creëren en geweldige composities als Shine On You Crazy Dianond op haar naam had staan. Voor die sferen moest ik echter niet bij dit album zijn. Toen ik dit voor het eerst hoorde vond ik het verschrikkelijk. Dit album kon toch nooit tippen aan Wish You Were Here? Het album was dus niet voor niets zo'n klassieker als zijn voorganger en opvolger, het kon in de verste verte niet tippen aan alleen al de intro van Shine On You Crazy Diamond. Het was niet eens de moeite waard om af te luisteren....

Toch begon ik te twijfelen, hoe kon het dat zo'n band als Pink Floyd een in mijn ogen erg slecht album kon maken? Hoe kon dit album dan toch relatief goed gewaardeerd worden op deze site, waar ik het vaak eens was met de gemiddelde beoordeling van andere users.

Er zat maar één ding op, de plaat nog een keer draaien, en nóg een keer, en nóg een keer. En opeens viel het kwartje. Dit was toch eigenlijk wel een geweldige plaat, geweldige sfeer en geweldige nummers. Nee, zo kwaad was dit toch niet.

Nu zijn we alweer een tijdje verder, ik heb de plaat nog veel vaker beluisterd en is inmiddels uitgegroeid tot één van mijn favoriete platen ooit, hij is in ieder geval nummer 1 in mijn glorieuze top 10. Want deze plaat is prachtig, het kan even duren voor het kwartje valt maar dan overtreft hij alles. De sfeer, de nummers, de gitaren, de teksten, alles klopt! Fenomenale plaat die ik iedereen van harte aan kan raden!