Pink Floyd - Animals (1977)
mijn stem
1532 stemmen
0
geplaatst: 12 mei 2012, 12:09 uur
Stalin schreef:
Kan er eerlijk gezegd door de niet al te beste geluidskwaliteit niet naar behoren van genieten.
Dan luister ik toch vele malen liever naar deze superieure versie van Cruel But Fair uit 1975.
(quote)
Kan er eerlijk gezegd door de niet al te beste geluidskwaliteit niet naar behoren van genieten.
Dan luister ik toch vele malen liever naar deze superieure versie van Cruel But Fair uit 1975.
(quote)
Wat? Oakland 1977 is zo'n beetje het beste wat er te vinden is op bootleg gebied van PF.
YouTube - PINK FLOYD---/=== *~ Pigs ( 3 Different Ones) ~* ANIMALS TOUR~ Live In Oakland ~09/May/1977 (HD)
Op 720p zetten en knallen maar.
0
geplaatst: 12 mei 2012, 12:59 uur
SonicVolcano schreef:
Wat? Oakland 1977 is zo'n beetje het beste wat er te vinden is op bootleg gebied van PF.
YouTube - PINK FLOYD---/=== *~ Pigs ( 3 Different Ones) ~* ANIMALS TOUR~ Live In Oakland ~09/May/1977 (HD)
Op 720p zetten en knallen maar.
(quote)
Wat? Oakland 1977 is zo'n beetje het beste wat er te vinden is op bootleg gebied van PF.
YouTube - PINK FLOYD---/=== *~ Pigs ( 3 Different Ones) ~* ANIMALS TOUR~ Live In Oakland ~09/May/1977 (HD)
Op 720p zetten en knallen maar.
Thanks !!! Dat klinkt al een stuk beter dan alle andere opnames van Oakland 1977 die ik tot nu toe heb gehoord
Is het hele optreden in deze geluidskwaliteit te krijgen dat je weet ?
0
geplaatst: 12 mei 2012, 18:10 uur
ja dus, allemaal op youtube, heb ze zojuist allemaal op m'n computer gezet
erg gaaf
erg gaaf
0
geplaatst: 12 mei 2012, 18:26 uur
SonicVolcano schreef:
Wat? Oakland 1977 is zo'n beetje het beste wat er te vinden is op bootleg gebied van PF.
Wat? Oakland 1977 is zo'n beetje het beste wat er te vinden is op bootleg gebied van PF.
Zeker weten en heb destijds dat concert onder de titel Animals Instincts (Harvested) op de kop weten te tikken. Zéér gaaf concert en zou eigenlijk is een keer als een officiële release uit moeten komen.
0
geplaatst: 18 mei 2012, 19:08 uur
Als ik nog een tip mag geven.
Meld je aan bij de website Yeeshkul en ga dan op zoek naar de DVD versie van dit concert. Dat is een transfer direct van de master tapes. Beter kan je gewoon niet krijgen
Het is eigenlijk ongeloofelijk dat dit een publieksopname is.
Meld je aan bij de website Yeeshkul en ga dan op zoek naar de DVD versie van dit concert. Dat is een transfer direct van de master tapes. Beter kan je gewoon niet krijgen
Het is eigenlijk ongeloofelijk dat dit een publieksopname is.
0
geplaatst: 18 mei 2012, 19:39 uur
Stijn_Slayer schreef:
Heb weinig met de 77 tour. In de studio zijn de nummers goed verzorgd, live vind ik 't vaak een stuk rommeliger.
Heb weinig met de 77 tour. In de studio zijn de nummers goed verzorgd, live vind ik 't vaak een stuk rommeliger.
Dat is wel waar wat je zegt. Die Oakland opnames zijn zeker erg goed van geluidskwaliteit, maar oei wat wordt er af en toe slecht gezongen en gemusiceerd. Het lijkt wel alsof ze nauwelijks gerepeteerd hebben of het allemaal niet zo serieus nemen.
0
geplaatst: 21 juni 2012, 10:47 uur
Op Wolfgang's Vault is overigens ook het optreden in Oakland te beluisteren.
Helaas niet het hele optreden, want op 9 minuten Pigs na, geen enkel nummer van Animals...
Helaas niet het hele optreden, want op 9 minuten Pigs na, geen enkel nummer van Animals...
Bill Graham's partial soundboard recording of this legendary performance begins near the end of the first set, approximately eight minutes into the final sequence of "Pigs (Three Different Ones)." The piece is relaxed but focused, with Rick Wright's spooky synth and one of the band's heavier jams highlighting this set-ending performance.
Following the intermission, the show resumes with the Wish You Were Here album performed in its entirety. Fans of this album will be thoroughly delighted as this is a near flawless performance, with all the songs held together by extended sonic interludes. Prior to the vocals, the first part of "Shine On You Crazy Diamond" has a distinctly bluesier edge than its studio counterpart and David Gilmour's guitar playing remains superb throughout the set. He even approaches jazz territory in his soloing during the later parts of this song, when they return to it later in the set. In between are poignant renditions of "Welcome To The Machine" and "Wish You Were Here" and a truly powerful performance of "Have A Cigar." On the latter, Roger Waters and David Gilmour are both laughing through much of the first verse, further exemplifying the camaraderie and good feelings that permeate this night's performance.
Following the Wish You Were Here album and an overwhelming roar of approval, Pink Floyd offers the audience a double dose from Dark Side Of The Moon. It begins with the familiar sound of change hitting a cash register. "Money" lasts a full ten minutes and features a memorable jam within. Waters informs the audience that the last song will be quiet one and the familiar synth sound leads into the spacey free-floating groove of "Us And Them" to close the show. Unfortunately, the soundboard tape runs out a few minutes in.
Following the intermission, the show resumes with the Wish You Were Here album performed in its entirety. Fans of this album will be thoroughly delighted as this is a near flawless performance, with all the songs held together by extended sonic interludes. Prior to the vocals, the first part of "Shine On You Crazy Diamond" has a distinctly bluesier edge than its studio counterpart and David Gilmour's guitar playing remains superb throughout the set. He even approaches jazz territory in his soloing during the later parts of this song, when they return to it later in the set. In between are poignant renditions of "Welcome To The Machine" and "Wish You Were Here" and a truly powerful performance of "Have A Cigar." On the latter, Roger Waters and David Gilmour are both laughing through much of the first verse, further exemplifying the camaraderie and good feelings that permeate this night's performance.
Following the Wish You Were Here album and an overwhelming roar of approval, Pink Floyd offers the audience a double dose from Dark Side Of The Moon. It begins with the familiar sound of change hitting a cash register. "Money" lasts a full ten minutes and features a memorable jam within. Waters informs the audience that the last song will be quiet one and the familiar synth sound leads into the spacey free-floating groove of "Us And Them" to close the show. Unfortunately, the soundboard tape runs out a few minutes in.
0
geplaatst: 21 juni 2012, 14:34 uur
Heeft Wolfgang's Vault het over hetzelfde concert als ik? Als ik hun verhaaltje zo lees dan hebben ze een hele andere performance gehoord dan ik, of ze zijn een heel stuk minder kritisch...
0
Nieuwstad
geplaatst: 4 juli 2012, 22:14 uur
Dit is toch wel het gemeenste album van PF. Met name in de teksten laat Waters geen spaan heel van de mensheid. Zijn pure walging en minachting ten aanzien van ons vindt bijval op muzikaal vlak want ook op dat gebied hebben we hier te maken met het meest donkere album wat ze ooit uitgebracht hebben. Met name het gitaarwerk van Gilmour knalt en is ongekend hard en smerig. Het toetsenwerk van Wright is ook onheilspellend soms zelfs angstaanjagend te noemen. De bijzondere hoes maakt het helemaal af.
0
geplaatst: 4 juli 2012, 23:22 uur
Die bitterheid over waar de evolutie ons gebracht heeft tot nu toe is ook goed terug te horen op Amused to Death, thematisch maar ook in muzikale zin misschien wel het beste "vervolg" op dit Animals. Is daarmee de conclusie gerechtvaardigd dat Roger Waters hier ook al zwaar zijn eigen stempel op de sound en thematiek van de PF albums drukte? Voor mij wel.
0
Nieuwstad
geplaatst: 5 juli 2012, 01:39 uur
Daar heb ik geen Amused For Death voor nodig om tot die conclusie te komen. Vanaf Meddle is Waters verantwoordelijk voor alle teksten/concepten geweest. Vanaf Animals nam hij ook de meeste vocalen en muziek voor zijn rekening, dus ja je kunt wel stellen dat meneer zijn stempel wist te drukken. Wright en met name Gilmour wisten het plaatje gelukkig heel mooi in te kleuren. Het leverde iets unieks op. Iets wat Waters solo of de Watersloze Floyd nooit helemaal gelukt is. Maargoed dat is weer een andere discussie, en al zo vaak gevoerd op deze site. Waar iedereen het denk ik wel over eens is dat dit het meest venijnige hoofdstuk uit de bands carriere is.
0
geplaatst: 5 juli 2012, 07:07 uur
De klank van het album is inderdaad donker, grimmig en onheilspellend. Dit is overigens niet helemaal nieuw, want op een plaat als A Saucerfull Of Secrets is de sfeer ook erg drukkend en zelfs wat griezelig her en der.
Het uitgangspunt was toen duidelijk anders. Waters is vooral een completere tekstschrijver geworden en ook muzikaal is het een stuk compacter en professioneler.
Animals luid duidelijk een andere nieuwe fase in. Waar Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here, ondanks de zware onderwerpen muzikaal toegankelijker klinken dan ooit, daar is deze plaat veel meer zware kost.
De band was groter geworden dan dat ze ooit voor mogelijk hielden, maar Waters werd er niet gelukkiger door. De mensheid krijgt er inderdaad behoorlijk van langs.
Het uitgangspunt was toen duidelijk anders. Waters is vooral een completere tekstschrijver geworden en ook muzikaal is het een stuk compacter en professioneler.
Animals luid duidelijk een andere nieuwe fase in. Waar Dark Side Of The Moon en Wish You Were Here, ondanks de zware onderwerpen muzikaal toegankelijker klinken dan ooit, daar is deze plaat veel meer zware kost.
De band was groter geworden dan dat ze ooit voor mogelijk hielden, maar Waters werd er niet gelukkiger door. De mensheid krijgt er inderdaad behoorlijk van langs.
0
geplaatst: 31 juli 2012, 22:13 uur
Animals, een relatief onbekend album van Pink Floyd, uitgebracht tussen twee geweldige klassiekers van deze band, Wish You Were Here en The Wall. Met die wetenschap begon ik het luisteren van dit album. Wish You Were Here vond ik geweldig en ik wilde meer van deze band die magische sferen kon creëren en geweldige composities als Shine On You Crazy Dianond op haar naam had staan. Voor die sferen moest ik echter niet bij dit album zijn. Toen ik dit voor het eerst hoorde vond ik het verschrikkelijk. Dit album kon toch nooit tippen aan Wish You Were Here? Het album was dus niet voor niets zo'n klassieker als zijn voorganger en opvolger, het kon in de verste verte niet tippen aan alleen al de intro van Shine On You Crazy Diamond. Het was niet eens de moeite waard om af te luisteren....
Toch begon ik te twijfelen, hoe kon het dat zo'n band als Pink Floyd een in mijn ogen erg slecht album kon maken? Hoe kon dit album dan toch relatief goed gewaardeerd worden op deze site, waar ik het vaak eens was met de gemiddelde beoordeling van andere users.
Er zat maar één ding op, de plaat nog een keer draaien, en nóg een keer, en nóg een keer. En opeens viel het kwartje. Dit was toch eigenlijk wel een geweldige plaat, geweldige sfeer en geweldige nummers. Nee, zo kwaad was dit toch niet.
Nu zijn we alweer een tijdje verder, ik heb de plaat nog veel vaker beluisterd en is inmiddels uitgegroeid tot één van mijn favoriete platen ooit, hij is in ieder geval nummer 1 in mijn glorieuze top 10. Want deze plaat is prachtig, het kan even duren voor het kwartje valt maar dan overtreft hij alles. De sfeer, de nummers, de gitaren, de teksten, alles klopt! Fenomenale plaat die ik iedereen van harte aan kan raden!
Toch begon ik te twijfelen, hoe kon het dat zo'n band als Pink Floyd een in mijn ogen erg slecht album kon maken? Hoe kon dit album dan toch relatief goed gewaardeerd worden op deze site, waar ik het vaak eens was met de gemiddelde beoordeling van andere users.
Er zat maar één ding op, de plaat nog een keer draaien, en nóg een keer, en nóg een keer. En opeens viel het kwartje. Dit was toch eigenlijk wel een geweldige plaat, geweldige sfeer en geweldige nummers. Nee, zo kwaad was dit toch niet.
Nu zijn we alweer een tijdje verder, ik heb de plaat nog veel vaker beluisterd en is inmiddels uitgegroeid tot één van mijn favoriete platen ooit, hij is in ieder geval nummer 1 in mijn glorieuze top 10. Want deze plaat is prachtig, het kan even duren voor het kwartje valt maar dan overtreft hij alles. De sfeer, de nummers, de gitaren, de teksten, alles klopt! Fenomenale plaat die ik iedereen van harte aan kan raden!
0
geplaatst: 1 augustus 2012, 08:03 uur
Inderdaad een super plaat, voor mij hun beste album na wish you were here, vind dit ook een stuk lekkerder wegluisteren dan het pompeuze en bombastische The wall die eigenlijk net iets te lang duurt.
0
geplaatst: 1 augustus 2012, 16:20 uur
Het is ook echt heel knap om na TDSOTM en WYWH op de proppen te komen met een zeer gedreven album als dit.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 03:02 uur
Kan ik me wel een beetje in vinden relaxex, bij mij duurde het ook even voordat ik de genialiteit ervan inzag. Ik zwoor ook altijd bij de 2 eerdere platen, maar op een gegeven moment vond ik deze vele malen beter. De sfeer die hier wordt neergezet is ongeëvenaard, en het concept, lichtelijk gebaseerd op George Orwell's Animal Farm, is geniaal. Maar, dit is wel zo'n plaat die ik echt maar af en toe opzet. Het is veel ontoegankelijker dan z'n 2 voorgangers en The Wall. Die zet ik dan ook veel eerder op in gezelschap van anderen. Maar, op zich zal deze altijd hun beste blijven.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 09:52 uur
@Illmaticy III: Ik draai deze plaat überhaupt niet voor anderen, alleen voor mezelf maar dat is ook zo met het meeste andere werk van Pink Floyd. Ik draai deze plaat wel zeer regelmatig maar dat doe ik met meer van het Pink Floyd werk omdat ik het gewoon een erg goede band vind en er dus graag naar luister.
@IntoMusic: Ik vind The Wall wel toegankelijker dan deze, het enige probleem is dat het album zo verschrikkelijk lang duurt.
@IntoMusic: Ik vind The Wall wel toegankelijker dan deze, het enige probleem is dat het album zo verschrikkelijk lang duurt.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 10:21 uur
Wat ik vooral geweldig vind aan dit album is het veel ruwere gitaargeluid van Gilmour. Niet dat de rest zo slecht is (de man blijft niet voor niets de beste gitarist ooit). Het geeft het al even stevig thema een extra boost. De solo's in Dogs bijvoorbeeld... Geweldig goed.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 10:34 uur
The Wall is anders in vorm. Muzikaal minder gestroomlijnd dan het over het geheel grimmige Animals.
Ik snap wel wat je bedoeld, want The Wall kent ook stukken als Another Brick In The Wall, Mother, Goodbye Blue Sky, Comfartbly Numb en Goodbye Blue Sky die een toegankelijker karakter hebben.
Daarintegen heeft The Wall net als Animals een haast drukkende sombere sfeer(inhorent aan de onderwerpen.)
Dark Side en Wish You Were Here zijn luchtiger en minder zwaar op de hand.
Animals werd minder goed ontvangen door de critici, maar die serveerden elke grote stadionband (die Floyd ineens was) af.
Mede door de komst van de punk.
Ik snap wel wat je bedoeld, want The Wall kent ook stukken als Another Brick In The Wall, Mother, Goodbye Blue Sky, Comfartbly Numb en Goodbye Blue Sky die een toegankelijker karakter hebben.
Daarintegen heeft The Wall net als Animals een haast drukkende sombere sfeer(inhorent aan de onderwerpen.)
Dark Side en Wish You Were Here zijn luchtiger en minder zwaar op de hand.
Animals werd minder goed ontvangen door de critici, maar die serveerden elke grote stadionband (die Floyd ineens was) af.
Mede door de komst van de punk.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 12:57 uur
De sfeer op Animals is somber, zelfs grimmig, onheilspellend en desolaat, het past perfect bij het onderwerp en de tijdgeest, inderdaad één van de minst toegankelijke albums van Pink Floyd. Ik vraag mij af of sommige postpunkbands (ik denk in eerste instantie aan Joy Division) zich niet hebben laten beïnvloeden door dit album.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 13:09 uur
Da's een goed punt Luc. In wezen is Floyd's visie op de mensheid /maatschappij ook erg negatief op Animals.
Veel postpunkbands trapten ook tegen heilige huisjes, alleen veel rechtlijniger.
Zoals eerder al aagegeven heeft Waters The Animal Farm van Orwell als uitgangspunt genomen.
Zeker achteraf zijn er bands/artiesten uit verschillende stromingen geweest die Floyd geweldig vonden ,maar dat eerder niet durfde toe te geven.
De groep werd vooral gezien als volgevreten milionairs die makkelijk hun zakken vulden(een bestaand citaat overigens.)
Eigenlijk waren ze in 1977 '' not done'' maar dat is natuurlijk niet terecht als je Animals in het tijdsbeeld plaatst.
De melanchonie waar een album als Wish You Were Here het erg van moet hebben, heeft plaatsgemaakt voor een toch wel andere insteek.
De critici had dus eigenlijk het recht niet om Floyd af te serveren als ingekakte band.
Veel postpunkbands trapten ook tegen heilige huisjes, alleen veel rechtlijniger.
Zoals eerder al aagegeven heeft Waters The Animal Farm van Orwell als uitgangspunt genomen.
Zeker achteraf zijn er bands/artiesten uit verschillende stromingen geweest die Floyd geweldig vonden ,maar dat eerder niet durfde toe te geven.
De groep werd vooral gezien als volgevreten milionairs die makkelijk hun zakken vulden(een bestaand citaat overigens.)
Eigenlijk waren ze in 1977 '' not done'' maar dat is natuurlijk niet terecht als je Animals in het tijdsbeeld plaatst.
De melanchonie waar een album als Wish You Were Here het erg van moet hebben, heeft plaatsgemaakt voor een toch wel andere insteek.
De critici had dus eigenlijk het recht niet om Floyd af te serveren als ingekakte band.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 13:51 uur
LucM schreef:
...inderdaad één van de minst toegankelijke albums van Pink Floyd.
...inderdaad één van de minst toegankelijke albums van Pink Floyd.
Ik denk dat alles voor Meddle en ook The Wall veel minder toegankelijk zijn. En hoe sterk de plaat ook mag zijn, ik blijf het één van hun minder boeiende albums vinden. Dogs is een briljant nummer, de overige nummers vind ik voor Floyd begrippen minder. Te bijterig, wat minder gelaagd qua emoties, en minder overweldigend qua muziek. Let wel, ik vergelijk het puur met de andere juwelen uit de periode 1971 - 1982. De platen na The Final Cut laat ik buiten beschouwing en de periode voor Meddle heb ik ook weinig mee.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 16:25 uur
De 60's Floyd albums worden gedomineerd door Psychedelia en vooral Saucerfull Of Secrets is erg zwaar en donker.
De albums in de 70's krijgen steeds meer een concept/tekstuele boodschap mee.
Animals is het kwaadste album uit die tijd..... Roger Waters was kwaad.
De albums in de 70's krijgen steeds meer een concept/tekstuele boodschap mee.
Animals is het kwaadste album uit die tijd..... Roger Waters was kwaad.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 2 augustus 2012, 17:28 uur
Hm, ja, maar toch is dit meer Orwell dan Waters. Waters was het met hem eens, maar het is de visie van Orwell. Ere wie ere toekomt.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 17:49 uur
Waters heeft het Orwell concept wel overgenomen, maar heeft er wel een eigentijdsere variant van gemaakt.
De kritiek op de britse politiekvoering is aan de orde en ook de hypocritchie van de zelfingenomen hoog geplaatste figuren is een onderdeel van het concept.
Zedenpreekster Mary Whitehouse krijgt er ook flink van langs in Pigs(Three Different Ones)
Orwell zijn film was gebaseerd op communisme.
Waters zijn lyrics en concept zijn in die zin anders.
De kritiek op de britse politiekvoering is aan de orde en ook de hypocritchie van de zelfingenomen hoog geplaatste figuren is een onderdeel van het concept.
Zedenpreekster Mary Whitehouse krijgt er ook flink van langs in Pigs(Three Different Ones)
Orwell zijn film was gebaseerd op communisme.
Waters zijn lyrics en concept zijn in die zin anders.
0
Misterfool
geplaatst: 2 augustus 2012, 17:50 uur
@ Stijn
Tsja, maar Orwell is niet zo bijtend als waters. Die laatste voegt tekstueel erg veel venijn aan de thematiek toe. Snap ook eigenlijk niet dat PF door de punkers werd weggezet. Dit album laat horen dat PF wel degelijk dezelfde puntigheid ten toon kon spreiden.
Tsja, maar Orwell is niet zo bijtend als waters. Die laatste voegt tekstueel erg veel venijn aan de thematiek toe. Snap ook eigenlijk niet dat PF door de punkers werd weggezet. Dit album laat horen dat PF wel degelijk dezelfde puntigheid ten toon kon spreiden.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 2 augustus 2012, 17:59 uur
In de theatersector zouden ze dit een adaptatie noemen. In dit geval inderdaad door het een beetje te actualiseren, maar de echte basis, 't grondconcept, is duidelijk Orwell.
Je hebt er misschien wel gelijk in dat Orwell het wat meer 'ondergaat' en observeert dan dat hij zich er echt heel erg kwaad om maakt.
Je hebt er misschien wel gelijk in dat Orwell het wat meer 'ondergaat' en observeert dan dat hij zich er echt heel erg kwaad om maakt.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 18:24 uur
Johny Rotten liep met een t-shirt '' I Hate Pink Floyd'' rond, maar dat was ook het spel wat opgezet was.
Ik heb niets tegen The Sex Pistols. In zekere zijn heeft het wel weer iets verfrissends gebracht.
Maar de Pistols werden groot door Mcclaren die op het goede moment een groepje mensen bijelkaar bracht met de juiste attitute. Het waren bepaald geen goede muzikanten, maar kwamen op het juiste moment met agressieve songs(muzikaal blijkt dat achteraf erg mee te vallen.)
Wel ironisch dat Floyd tekstueel inhoudelijk dus helemaal in de lijn van de punk zat.
Al zal Roger Waters dat niet zo bedoeld hebben vrees ik.
Ik heb niets tegen The Sex Pistols. In zekere zijn heeft het wel weer iets verfrissends gebracht.
Maar de Pistols werden groot door Mcclaren die op het goede moment een groepje mensen bijelkaar bracht met de juiste attitute. Het waren bepaald geen goede muzikanten, maar kwamen op het juiste moment met agressieve songs(muzikaal blijkt dat achteraf erg mee te vallen.)
Wel ironisch dat Floyd tekstueel inhoudelijk dus helemaal in de lijn van de punk zat.
Al zal Roger Waters dat niet zo bedoeld hebben vrees ik.
0
geplaatst: 2 augustus 2012, 19:24 uur
Ik heb Animals altijd als een een dip beschouwd tussen DSTOM, WYWH en THE Wall. Eerlijk gezegd weet ik niet waarom omdat het inhoudelijk en muzikaal een perfect PF album is. Dat besef kwam bij mij overigens later. De lange uitgesponnen nummers konden mij destijds (fan vanaf het eerste uur) minder boeien. Iets was in de jaren 90 en 00 goed is gekomen. Iemand schrijft dat THE Wall te lang duurt terwijl het voor mij niet lang genoeg kan duren. Soms heb ik de neiging om Dogs te skippen als het nummer begint. Even volhouden en het weet me weer te raken en ik de variaties binnen het nummer hoor en waardeer. Waters was echt boos op de wereld. Iets wat hem tot op de dag van vandaag inspiratie blijft geven. Bijzondere man. Ben blij hem nog zo vaak live te hebben gezien.
* denotes required fields.