Depeche Mode en live concerten, het is als een huwelijk waarin alles goed geregeld is. De man werkt en doet de tuin, de vrouw het huishouden en de was. Zo ongeveer speelt
Depeche Mode live en weet er altijd een muzikaal spektakel van te maken. Zelf begeef ik me in de gelukkige modus dat ik dit concert live heb mogen beleven in het Ziggo Dome.
In het Zwitserland van de concertzalen genoot ik van een van de beste concerten die ik ooit heb mogen zien. De spectaculaire introductie beloofde al veel goeds, wat ook gezegd kan worden van het strak gespeelde 'going backwards' al vraag ik me na een paar keer goed luisteren af of de intro niet gecoverd is van Tina Turners - What's Love Gotta Do., Hiermee bedoeld ik het in leidende stukje naar het begin. Plagiaat is van alle tijden, en beter goed gejat dan slecht verzonnen, wat zal het toch.

It's No Good is fenomenaal ten hore gebracht, misschien nog wel beter dan op het album zelf. A Pain That I'm Used to is net als Touring the Universe de Jacques Du Conte remix, en dat is niet erg. Deze deed en doet het live wederom uitstekend. De song Useless, was voor mij iets van, hé dit nummer van Ultra klinkt goed. Op de dvd/bluray, de versie welke ik heb ook nog met een prachtige film van Anton Corbijn erbij, maar dit terzijde aangezien het hier puur over de soundtrack gaat.

Where is the Revolution is live, zoals veel bij Depeche Mode songs, gewoon kneitergoed. Tijdens het concert staat Dave Gahan op een ophoging en laat hij zijn stem gelden. Meezingers zijn er altijd en wat is dit bij Everything Counts mooi gedaan, met een uiterst lange toegave van het publiek is een van deze cultsongs ook gelijk een van de hoogtepunten van deze 2 schijfjes.
Martin L. Gore brengt op prima wijze het rustieke Insight en Poison Heart, iets wat Dave later doet bij een sublieme versie van Stirpped.

Precious is altijd een goede live track, Enjoy The Silence de ultieme klassieker, maar dat geldt natuurlijk ook voor Never Let Me Down Again. Een nummer dat op Music For the Masses een leuke track is,
maar in deze ietwat opgedirkte versies live geniaal is. I Want You vind ik dan persoonlijk wat minder, maar ook Martin L. Gore is Depeche Mode en dus komt deze ballad tussendoor.

Hierna gaat het concert verder met de cover van David Bowie – Heroes, in een woord geweldig! Ongelooflijk knap zoals Dave Gahan hier de microfoon tot zich neemt en deze klassieker misschien nog wel
beter dan het origineel ten gehore brengt. Voor mij persoonlijk, kippenvel!
Na dit prachtige nummer komt er een mooie en lange versie van Walking in My Shoes. Personal Jesus gaat er altijd in en in tegenstelling tot in Amsterdam, Just can’t get enough als waanzinnige afsluiter
van een geweldig concert.

New Order terug naar de roots kortom, Music Complete!

Introductie
Voor degenen die New Order niet kennen, hieronder een introductie.

New Order is een Britse popgroep die indirect van grote invloed is geweest op de huidige dance-scene. New Order vloeide voort na het zelfmoord plegen van Joy Divison frontman Ian Curtis. Deze legendarische doch drieste held had zich opgehangen. De overige leden hadden bij het oprichten van Joy Division al besloten dat ze niet verder zouden gaan onder de naam Joy Division.
Bernard Summer, Peter Hook en Stephen Morris gingen verder onder New Order. De wat grauwe punkpop van Joy Division is niet de stijl muziek die New Order speelt. Al zitten er genoeg melancholische platen tussen.
In Holland geniet New Order enige bekendheid door Blue Monday. Deze plaat sierde een chocoladereep reclame en heeft een vast plekje in de Top2000 (in 2015 op 462) en in de playlist van Radio Veronica. Daarnaast was dit nummer aanwezig in het Fifa spel 2005.

In de 2007 besloot de band te stoppen. Het heilige vuur ontbrak las ik destijds in de Metro. Het zou kunnen, dat het een tijdelijke scheiding zou zijn zeiden de bandleden. Gelukkig bleek het woord tijdelijke de waarheid.
Na de split up zijn bijna alle bandleden weer aangesloten bij de groep. Alleen de legendarische bassist Peter Hook, wie misschien wel de beste basgitarist allertijden is, ontbreekt. Hij werd bij de reünie in 2011 vervangen door Tom Chapman.

Vooraf las ik wat reviews en volgens de critici zou de plaat terug gaan naar de roots van Joy Division. De eerste single Restles stemde me al vrolijk, daarna vergat ik bijna dat er een nieuwe cd kwam en zag hem plots staan bij een cd-zaak. Ik besloot even te wachten met bestellen en haalde hem later alsnog bij mijn persoonlijke platenzaakje.


Cover;
De Cover is typisch New Order. Je kunt van buitenaf niet zien welk album en welke artiest het betreft. Hier staat New Order bekend om in hun singles en hoezen. Aan de binnenkant staat heel summier; Wit zwart New Order – Music Complete. De CD zelf is geheel zwart. Dit in schril contrast met de buitenkant die wit is en is opgelukt met een soort van Picasso style gekleurde vakken. Het boekje kent deze style ook, maar dan wit zwart. Genoeg over de cover over naar het zwarte schijfje zelf!


Samenvatting
Het ging letterlijk zo, ik liep het platenzaakje uit, stopte het schijfje in mijn auto cd-speler en zwijmelde weg. Wat een geweldig nummer al gelijk aan het begin met “Restless”. What can you buy, That lifts a heavy heart up to the sky? What makes your day? What miracle of life Has come to stay? A taste of love,
Het nummer gaat over iemand die het niet meer weet en overal onrustig van lijkt te worden van alles in het leven. Heel gek eigenlijk dat ik persoonlijk rustig wordt van dit nummer, met fraai gitaarspel, vlotte drum en strijkinstrumenten. Het refrein wil je graag meezingen; Restless, I feel so restless, And in this changing world I am lost for words.
Wat een opening! Zonder meer een van de beste New Order tracks ooit. Hopelijk ben ik het bevoorrechte mens de band nog eens live te mogen zien. Als ze deze track ten gehore brengen, zal ik uit mijn plaat gaan, dat is zeker!
Na Restless gaat de schijf verder met Singularity. Deze plaat begint heerlijk uptempo en doet heel erg denken aan Joy Division, tot aan de drumpartij. Die is weer echt New Order. Het nummer kent fantastische intermezzo’s, wat het een fraai nummer maakt. De elektro invloeden zijn duidelijk terug te horen, maar zijn niet storend. Het nummer is soms namelijk wat funky disco. Funky Disco en Joy Division in 1 track? New Order doet het gewoon. Overigens heeft Tom Rowlands van Chemicals Brothers ook meegewerkt aan deze track.

Plastic is het 3de nummer en het best te omschrijven als een vrolijke catchy popsong. Iets wat niet helemaal mijn ding is. De track kabbelt vrolijk voort en dan plotsklaps komt er een geniaal tussenstuk. Alsof het gaat regenen op een zonverlichte dag. Of de zon gaat schijnen tijdens een stortbui. Met ruim 7 minuten is de track wel wat aan de lange kant. De outro mag er echter zijn.
Tutti Frutti is de 2de single en klonk als een grappig nummer, de naam verraadde dit al min of meer al, maar wordt naarmate het beluisteren steeds beter. Na 3 of 4x luisteren wordt het zelfs een favoriet. Je gaat bijna vanzelf het refrein meezingen. Life is so crazy these days You've got me where it hurts But I don't really care Cause I know I'm OK. Het lijkt er min of meer op dat de heren tevreden zijn met hun leven en kritiek hun niets meer lijkt te doen. Iets wat een volwassen band natuurlijk ook goed langs zich neer moet kunnen leggen. New Order speelt het nu op een wat olijke wijze.

People on the High Line is een fijn dansbaar nummertje met wederom medewerking van gastartiest. Elly Jackson van La Roux neemt de vocals voor haar rekening.
Hierna volgt opnieuw een samenwerking. Het nummer Stray Dog wordt namelijk gemaakt met Iggy Pop. In plaats van I wanne Be Your Dog, zingt of beter gezegd verteld hij een verhaald tijdens deze track die een ding is. Spannend! Werkelijk waar, ik heb nog nooit zo’n spannende plaat mogen horen. Het doet wat denken aan de donkere tracks van Crystal Method op Legion of Boom, maar deze spant de kroon. Ruim 6 minuten luistergenot!

Alsof de herkenbaarheid nog niet genoeg ten ore is gebracht volgt daar ineens Academic. Wat een geweldige luisterplaat is dit. Op en top New Order. Wederom 6 minuten lang genieten van de stem van Bernard Summer, fraaie gitaarsolo’s en een melancholisch refrein; Oh, baby, I remember you 'Cause your heart is cold And your blood runs dry You'll never see or hear the crashing of the sea. En dan nog tussenstukken die bijna uit de boxen knallen.

Nothing but a Fool is dan weer wat rustieker aan het begin, de intro is wat lang, maar bouwt wel weer die spanning op die je mag verwachten. Het lijkt in eerste instantie een combinatie tussen Joy Division en Oosterse muziek, maar daarna volgt een baspartij, waar Norman Hook ook alleen maar instemmend zou op kunnen knikken. Bij dit nummer valt verder de outro in positieve zin op. Gewoon een goede track.
Bij Unlearn This Hatred valt gelijk de samenwerk met Rowlands op. Het is een elektronischer nummertje en deze is zelfs bijzonder dansbaar. Heerlijk voor de afwisseling. Zeker als je verder luistert en dan The Game hoort.. In mijn ogen was dit de afsluiter geweest, maar er volgt nog een track. Superheated.
Ook hier weer een samenwerking en wat voor 1. Brandon Flowers van The Killers komt even meezingen. Ook dat nog. Persoonlijk was ik hier vooraf nog niet op van de hoogte. Dat is voordeel als je onbevangen en misschien wel zonder verwachtingen een cd’tje aanschaft. De track zelf is niet de beste, maar de cd eindigd hiermee wel heel toepasselijk. Now that it is over wordt tot 6x toe herhaald.


Mijn Mening
New Order levert een feest der herkenning met Music Complete. Restless, Academic en the Game zijn geweldige nummers. De invloeden van Joy Division lijken merkbaar, maar ook het vertrouwde New Order geluid galmt met enige regelmaat uit de speakers. Tel daarbij op dat de samenwerkingen met the Chemical Brothers, Brandon Flowers(Killers) en Iggy Pop stuk voor stuk geslaagd zijn. Met zoveel muzikaal talent kan het ook niet veel anders, dat de muziek compleet zou moeten zijn. Dat was ie zeker.
Ik zou zeggen haal deze cd in huis, het is bij vlagen genieten en er is genoeg variatie. Zelf was ik €14,95 kwijt bij mij lokalere dealer en hij was iedere euro waard. In Nederland zou hij € 16,95 kosten op de meeste plaatsen.

CD;
Wat een fantastische track bedacht ik me op de terugweg naar huis toen ik het nummer Emulator hoorde. Gas er op en gaan! Na een paar maal luisteren bedacht ik me pas dat er in dit 1ste nummer een geweldig tussenstuk zit. Zelf ben ik verslaafd aan originele tussenstukjes. Dit was er weer zo eentje, ik word vrolijk van en zou er spontaan op kunnen dansen, als het moment daar zou zijn.

De single Over it was al door mij aanprezen. Hij begint ook gewoon steengoed. Het All Night, I got a lot on my mind van Dia Frampton galmt door de speakers, waarna de muziek ineens de boventoon voert. Spetterharde beats, gevold door de zang; It’s my fault..… De intro van bijna een minuut maakt deze track al tot een bijzondere. De rest van het nummer leent zich bijna om mee te zingen. Ja, meezingen met the Crystal Method. Een aparte combinatie eigenlijk.

Het nummer Sling the Decks begint daarop zeer rustig, maar mond uit in een dubstepgala van jewelste. Snoeiharde beats op dubstep niveau schateren door de speakers. Op zich een prima plaatje, misschien niet geheel mijn ding, maar wel wat variatie. Hierna volgt Storm the Castle, wederom een track met een opbouw die uitmond in een berg herrie. Althans zou een leek het kunnen beoordelen, wanneer de rest van de cd niet beluisterd wordt. Wederom is de opbouw naar het hoogtepunt sterk. De beats snoeihard en de stem stoer te noemen.
110 to the 101 is iets minder my cup of coffee, maar er valt mijn inziens doorheen te prikken. Het geluidje wat door de track heen is gemixt vind ik eerder vervelend dan vermakelijk, maar goed dit is een persoonlijke aanname.
Jupiter Shift wordt op meerdere plekken genoemd als een van de betere Crystal Method tracks. Zelf vind ik het een heerlijke grauwe plaat, die mooi opgebouwd is.

Bij het nummer Dosimeter denk je in eerste instantie wat een gezapige bedoeling is dit nou weer. Natuurlijk daar is ie weer, de opbouw, is van hoog niveau, maar het duurt even voordat er knal in de plaat komt. Als die er is denk je speedcore te horen. Heerlijk gewoon dit stukje kunst wat de heren gebruiken in deze plaat.

Grace is een nummer me LeAnn Rimes en eentje die niet zo maar uit je hoofd gaan. Haar beeldschone en realistische stem zorgt ervoor dat je geboeid naar het plaatje blijft luisteren. Het is een meeslepende track die wat rustiger is in vergelijk met de andere track. De outro is overigens ook nog fabelachtig.
Difference begint gelijk volle bak gas erop! Geweldige track om te horen, die overigens wel weer wat dubstepgehalte in zich heeft. Echter ook hier valt overheen te stappen. De samenwerking met Franky Perez kan ook in het lijstje met geslaagde zaken des levens beschouwd worden door de heren. Na dit nummer volgt Metro, wat een kort intermezzo is. Waarom? Geen idee, maar ik stoor me er niet aan. Het raakt kant nog wal, maar er zijn erge dingen in het leven.

De afsluiter is After Hours met Afrobeta. Als de plaat opstart weet je het al, ook dit nummer is van een leuk niveau en past perfect, maar dan ook echt perfect op de rest van de cd. Enige kanttekening is dat het nummer ineens is afgelopen. Het heeft geen outro, het is net alsof de cd plots stilvalt. Feitelijk is dat ook zo, maar het is toch even wennen. Aan de andere kant het sijpelt ook niet doelloos voort, klaar is klaar.

Mijn mening;
The Crystal Method levert een schitterende plaat af, het is af en toe wel echt hard, maar ik vind het prima te doen. De opener Emulator is schitterend, de single Over it gewoon waanzinnig. De overstap naar dubstep, wat niet mijn ding is, komt eigenlijk gewoon goed tot zijn recht. De opbouw blijkt een van de dingen die goed besteed is aan de heren. Verder is het bij vlagen gewoon een heerlijke rauwe beukplaat. Zeker aan te raden voor de mensen die in de winter van nature geen energie. Draai deze plaat op je ipod naar je werk en de dag is een stuk anders. Zelf gebruik ik hem ook wel eens als oppepper voor een voetbalwedstrijden met succes.