Als groot Aerosmith fan kon deze plaat niet aan mij voorbij gaan, hoewel ik vreesde voor een teleurstelling. Trots als ik ben zou ik dat niet over mijn kant laten gaan en toch op zoek gaan naar lichtpuntjes in de vooraangekondigde muzikale duisternis. In de eerste instantie kon ik niet veel met de plaat, op wat positieve uitschieters na hier en daar. Na hem een paar keer gedraaid te hebben moet ik zeggen dat ik het een ontzettend fijn plaatje vind. Een waar ik heel erg vrolijk van word. Nu word ik dat al snel bij het geluid van Tyler en co, maar ik hoor daadwerkelijk een nieuwe insteek op het oude principe. Ik ken het materiaal van de heren als geen ander en ik vind dit een waardig opvolger. Wennen? Jazeker. Toys in the Attic deel 2? Zeker niet. Maar wel degelijk een dosis heerlijke rockmuziek waarbij ik niet stil kan blijven zitten.

Ik begrijp de mensen die het niet met me eens zijn, maar ik kan niets anders dan een diep respect hebben voor een band die al zo lang meegaat en waarvan zovelen al jarenlang twijfelen aan de houdbaarheidsdatum. Maar mensen, ze knallen nog steeds, of je het wilt horen of niet. De zalen die zij nog steeds vol weten te brullen is wat mij betreft een bewijs daarvan.